Wim Duisenberg (1935-2005)

Vandaag werd bekend dat Wim Duisenberg in het zwembad bij zijn zuid-Franse woning dood is aangetroffen. Hij is verdronken na hartproblemen.

Wim Duisenberg is vooral bekend als President van de Europese Bank maar daarvoor was hij President van de Nederlandse Bank en d��rvoor nog zat hij in het kabinet Den Uyl. Toen Wim Duisenberg minister van Financi�n was, onder Joop ('kom-maar-binnen-met-je-knecht-en-de-rest-van-de-familie-jullie-krijgen-gratis-geld') den Uyl, had hij nog rood haar. Daardoor leek hij op Andr� van Duin.

Met ��n verschil; door zijn zuinige beleid liet hij ONS de bekken trekken...

Vakantieherinneringen...

In navolging van alle gesorteerde digitale en ontwikkelde analoge foto's de laatste vakantieherinnering...

In het kader van:"Wenn Sie vorbei flitze, flitzen wir zuruck"

Van de redactie... (2)

Een Heer van stand... (1912-2005)

Een 'Heer van Stand' is van ons heengegaan.

In mijn kinderjaren publiceerde de 'Haagsche Courant' de belevenissen van Tom Poes en Olivier B. Bommel. Een witte, naakte, geslachtsloze kat met een beer in slechts een geruiten jasje gekleed (met blote kont).

 Ik kan mij het sinistere thema van het allereerste plaatje nog goed voor de geest halen. De verhalen waren spannend en iedere dag stond er een stripje van 3 plaatjes in de krant. De tekst stond er nog gewoon onder. Later, toen de Haagsche Courant (net als vele andere dagbladen) ruimtegebrek kreeg, moest Toonder de teksten in tekstballonnetjes vatten. Een karwei waar hij zich uiterst onprettig onder heeft gevoeld maar tòch voor is gezwicht.

 Zijn cottage in Ierland zal vergeten worden maar zijn creaties blijven tot in de eeuwigheid wonen op Bommelstein

Paradoxaal... (1)

(klop klop)
psychiater: "binnen! Ah, meneer Zelfklever, gaat u liggen"
patient: "maar ik zie alleen een stoel staan"
psychiater: "dat zegt ik toch?"
patient: "wàt zegt u toch?"
psychiater: "dat u kan gaan zitten?"
patient: "Nee, u zei dat ik moest gaan liggen"
psychiater: "waarom ligt u nog niet? Het uurtje tikt door"
patient: "maar u zei....." (wordt onderbroken)
psychiater: "1... 2... 3...!!!!!" (patient kijkt hulpeloos in het rond en zegt niks, gaat vertwijfeld op de stoel zitten). "Hmmm, beetje jammer is dat nu"
patient: "Wat deed u nou, dokter?"
psychiater: "hmmm...???" (pakt een belletje uit zijn bureaulade en laat dit rinkelen)
patient: "ik weet niet wat u wilt, dokter"
psychiater: "hmmm" (schrijft iets op). "Koffie?"
patient: "Graag."
psychiater: "Helaas, de koffie is op. We hebben alleen nog thee..."
patient: "Dat is ook lekker"
psychiater: "...en die is koud geworden..."
patient: "nou, laat u dat dan maar zitten. Een glas water misschien?"
psychiater: "Helaas, waterleiding afgesloten vanwege werkzaamheden"
patient: (enigzins beteuterd) "Oh"
psychiater: "3... 2... 1...!!!!!" (patient schrikt op, zet beide handen tegen zijn hoofd en maakt er grote oren mee waarmee hij heen-en-weer wappert. Daarbij kraait hij als een schorre kraai).
psychiater: "Heel goed! Hou vast!" (patient kijkt hem niet begrijpend aan. Psychiater schrijft weer wat op, patient kijkt enigzins verbaast naar wat de psychiater opschrijft)
psychiater: "Heeft u nog last van hoofdpijnen?"
patient: "maar ik heb nooit last gehad van...." (wordt onderbroken door de psychiater die weer het belletje laat rinkelen)
patient: "O god, zijn we daar weer beland" (om van het gebel af te zijn, springt de patient van zijn stoel en hopt als een konijn door de spreekkamer).
psychiater: "Heel goed!!! Geweldig!!! Hou vast!!!"
(patient gaat weer zitten en kijkt de psychiater vragend aan, die alweer wat opschrijft)
psychiater (in telefoon tegen assistente): "Zet de pot Ritalin alvast maar klaar" (tot de patient):"Dus ook geen stemmen meer?"
patient: "Maar ik heb nooit stemmen gehad"
psychiater: "Laat dat maar aan ons over, daar hebben wij voor gestudeerd......  1... 2... 3...!!!!"
patient: "Luister eens dokter, ik kom hier voor de eerste keer, u kent mij helemaal niet en ik weet ook niet wat u bezielt maar hier ga ik niet mee door. Gegroet!" (en verlaat de spreekkamer)
psychiater: "Stapelgek, zo gek als een deur, dat leidt geen twijfel"
patient (tegen assistente buiten de kamer): "Die vent is zo gek als een deur! Ik kwam alleen maar praten of hij geïnteresseerd was in dubbele beglazing".

Maandag; harde schijf-opruimdag...

Wat je zoal niet tegen kan komen als je je harde schijf weer eens gaat verlossen van allerlei overbodige programma's, plaatjes en troep... 

Vroeger was maandag 'wasdag' want na het weekeinde was iedereen weer flink vies geworden en moest moeder weer aan de tobbe met wasbord aan de slag (vanzelfsprekend werd dan de dinsdag 'strijkdag'). Woensdag was 'gehaktdag' (de slagers boden het toen nog goedkoper aan).

Maar tegenwoordig wassen we met de machine in het weekeinde omdat het dan goedkoop tarief is en aangezien niemand zin heeft in de maandag stel ik voor vanaf dit jaar de maandag tot 'harde schijf-opruimdag' uit te roepen... Dat scheelt alvast een hoop stress; niemand hoeft iets vervelends te doen en iedereen denkt dat men hard aan het werk is...

Verkeerscontrole 2007...

Agent:"Goedenavond meneer, wij zijn bezig met een landelijke verkeerscontrole en derhalve willen wij uw adem controleren door middel van een blaastest en uw voertuig doorzoeken naar illegale wapens.
- Wat zegt u? U mag niets drinken uit overtuiging... Ach, natuurlijk nu zie ik het; ik had uw lange gewaad en witte hoofddekselnog niet gezien toen u nog in de auto zat. Nee, laat die blaastest dàn maar zitten, dat spreekt voor zich.
- Eens kijken, wat hebben we hier...? In uw kofferbak bevinden zich dozen met draden, buisjes en het lijkt wel een soort stopverf. Grappig spul, zeg. Leuke groene kleur. Wat zegt u? Niet te hard in knijpen? Nee, ik leg het alweer terug. Eens even verder kijken. Hmmm, bouwtekeningen van grote gebouwen. Hee, dat lijkt de kerncentrale bij Borssele wel. En het Binnenhof, Paleis Huis ten Bosch, ministerie van BZK... Ach, u bent natuurlijk ingenieur en werkzaam bij een groot bouwproject. Vandààr die stopverf en tekeningen.
- Nee hoor, er is geen enkele belemmering om u uw reis voort te laten zetten. Een genoegelijke avond nog verd........ [abrupt eind]. Heeee, wat zien wij daar...? Wat hebben wij daar op de hoedenplank liggen...??? Ja, dat is een paraplu maar wij weten toch dat met ingang van dit jaar het niet is toegestaan om losliggende items in de auto te hebben...??? (agent trekt dienstpistool en richt dit op de automobilist):"U bent een gevaar voor uzelf en voor de maatschappij. Ik verzoek u dringend uw beide handen langzaam op de motorkap te plaatsen. U staat onder arrest...

Een collega van de agent heeft inmiddels een andere auto aangehouden en vraagt, via de portofoon, aan zijn meerdere wat hij hiermee aan moet:"ja, er zit een mevrouw achterin de auto met stapels papieren en koffertjes. Allemaal losse items; l-e-v-e-n-s-g-e-v-a-a-r-l-ij-k...! Ze zègt dat ze minister is...

DHT; Doe-Het-Thuis...

Hij had in een tijdschrift gelezen dat hij zijn nieuwe robotstofzuiger kon omtoveren in een robotwaakhond. Dat daarmee de garantie op het apparaat vervallen zou, nam hij voor lief. De leverancier van zijn stofzuiger zou er zeker geen problemen mee hebben als hij eraan ging zitten knutselen.

Nu, een maand nadat zijn project geslaagd was, durft hij nòg niet zijn huis binnen te gaan.

Zijn stofzuiger houdt hier de wacht...

Vandaag geen log...

Vandaag is er geen log omdat ik de hele dag in Nijmegen ben. Ik krijg weer eens een herhalings-oefening in "Hoe leid ik een peleton van 65 man over de Via Gladiola zònder mijn stem te verpesten"...

Morgen de resultaten...

Tijd voor een feestje...

België bestaat 175 jaar. In 1830 scheidde het zich van Nederland af en heetten de zuidelijke Nederlanden ineens België. Sinds het bestaan van 's werelds jongste monarchie, kent het een roerig verleden.

In de Frans-Pruisische oorlog (1870-1871) trokken beide strijdende partijen zich niets aan van de soevereiniteit van de jonge monarchie en walsten, al strijdend, over het zuid-oostelijke deel. In de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) troffen de Pruisisch-Duitse en Oostenrijkse troepen de Frans-Engelse alliantie in de velden van Vlaanderen. De Belgische koning Albert I (ook wel bekend als de 'soldaat-koning) wordt, door de oorlogshandelingen, verbannen naar een uithoek van zijn land alwaar hij 4 jaar lang verblijft. Door de geallieerde bombardementen blijft er van België niet meer over dan één grote modderpoel. In de Tweede Wereldoorlog geeft België zich binnen 3 dagen over aan de Duitse invasiemacht en wordt de Belgische koning Leopold III op zijn paleis in Laken gegijzeld.
Een taalstrijd verscheurt het land al sinds de onafhankelijkheid.

Wat zou het mooi zijn als de komende 175 jaar voor België een rustige periode zouden worden.

Komische noot in deze; de Belgen wilden niet meer bij Nederland horen. En dat feit vieren ze (hoe ironisch) met o.a. oud-Hollandse spelen waaronder een zeepkistenrace.

Arcade...

Een tijd terug werd ik totaal verrast tijdens een buitenlands evenement door een gebouw waarop een enorme beeltenis geprojecteerd leek te zijn. De beeltenis was vanaf een afstand duidelijk herkenbaar voor iedereen en tot mijn nog grotere verbazing bewoog het ook nog.

Deze uiterst knappe beheersbaarheid van de moderne electronica bleek het werk te zijn van de mensen achter het Duitse Projekt Blinkenlights dat tijdens grootscheepse stads-evenementen hele gebouwen kan omtoveren tot een onvervalst ouderwets Arcade-beeldscherm (vroeger was de resolutie niet zo hoog en de RGB-kleuren nog vrij basaal dus 'ja lieve kijkbuis-kindertjes', wij keken naar beeldschermen met 'grote lelijke blokken'). Tja, in de jaren '80 van de vorige eeuw waren we al blij als we kleur hadden, laat staan redelijk beeld op die oude vertrouwde home-computers. Maar oh, wat waren we er toch blij mee. Hele avonden verdeed ik mijn kostbare huiswerktijd achter zo'n ding. Maar goed, we dwalen af...!!!

Terug naar het knappe staaltje werk van de mensen achter Project Blinkenlights. Ieder gebouw kan door hen worden omgetoverd tot een bewegend kunstwerk. Iedere beeltenis bestaat uit minimaal 8 etages met minstens 18 ramen. Achter ieder raam staat een enkele lamp op een statief opgesteld. Iedere lamp is verbonden aan een krachtbron via een relais. Wanneer de relais schakelt, wordt het raam verlicht, hetgeen resulteert in een beeltenis die bewegen kan (doordat de relais schakelen volgens het '0 of 1'-principe; 0 is uit en 1 is aan).

Om ervoor te zorgen dat de beeltenis ingekleurd kan worden, is ieder raam voorzien van een witte verflaag. De lampen hebben een capaciteit van 'slechts' 150W per stuk. Niet sterker dus dan wat er in de gemiddelde doe-het-zelf-lamp zit. Elke relais is met de 8e etage verbonden via een controle kabel. Daar komen alle kabels tesamen in een grote hoeveelheid kabels die uiteindelijk leinden naar het 'Blinkenlights Chaos Control Center'. Een dimmer voorziet de kabels van de juiste spanning om de relais te schakelen. De controle computer is in staat om iedere relais apart aan/uit te schakelen en dat is waar de 'Blinkenlights Movies' werkelijkheid worden. Al met al ligt er zo'n slordige 5000 meter kabel door het hele pand.

Een absolute must om te zien...!

Flickr, of: 'Uit het kastje komen'...

Voor wie niet meer weet op welke manier hij/zij z'n privé-aangelegenheden kan delen met de rest van Nederland, die wordt gewoon een 'Flickr'. Je plaatst je foto's op een centrale site en iedereen kan er van meegenieten. Van Rave-feest tot dagje naar het strand of de baby (al bellen blazend achterin de auto).

Ik weet niet helemaal hóe ik dit zeggen moet, maar volgens mij ben ik vanaf vandaag officieel een 'flickr'. Een 'flickr' is iemand die z'n fotobelevenissen op een centrale site plaatst. Wat betekent dat nou voor mij? Dat betekent dat ik via mijn GSM, via mijn e-mail, via welke electronische (snel)weg-dan-ook foto's op een website ergens in de wereld kan zetten.

Wat betekent dat voor de marcs[b]og-lezer? Dat betekent dat iedereen, waar dan ook ter wereld, mijn foto's kan bekijken. Het zijn nog probeersels want ik moet eerst eens uitzoeken hoe alles in z'n werk gaat.

Hieronder de link naar de Flickr-site...

Flickr

Krèg nâh wat...!!!

[Noot van de redactie; de redactie wenst zich niet verantwoordelijk te stellen voor de inhoud van dit commentaar...]

Da's nâh oâk wat! Gaat die gozâh van een Wiebes alles effe lekkâh lopûh ontkennûh. Die's hagstikke lèp! Elleke frèdag komptie met een zooi van die bâhvakkâhs legge krikkûh. Ja, allemaal natuâhlèk keurâg in pâk maar dat maakt die mèide toch niks ùit. 'Wiebes-de-handboeie-kwibus' noemûh die mèide 'm hiero in hùis. En die gasten kenne d'r wat fan!!! En natuûhlèk met se alle in ut Egyptise bad en die mèide al die t�d hun adem maar in hâhwûh tottat de herûh 'klaah' sèn. Neej, die gaat effe lekkâh de hèlige vadâh lopûh spelûh, kap nâh!

En dan vlàk voâh ut weggaan nog effe rukkuh op de twalet!!! Assoffie nie genoeg gekreige hep voâh se stùifers... En dat nie alleein, die gast neeimp oâk noggûs die advocaat vannem meei...

En nâh legge te drènûh dattie hiero nooit geweis sâh sèn... Neej, ik ken al die koppies hiero want ik staat al een jaagtje of wat bèi de deuâh en se komme d'r allemaal langs. Vorigûh weeik nog fooi van die gastûh gekreigûh, niet te wènâg...

Nâh, fan mèn kenne se sâu sèn koppie op de sekurretie-teep bekèke.

Telegraaf - Ambtenaar wil baan terug

Het maandagochtendgevoel...

Voor wie het maandagochtendgevoel wat meer stijl wil geven, kan in bad beginnen. 'Mr.Suicide' is een badplug waaraan een mannetje drijft, vastgehouden door een ketting.

Voor wie een echte 'Alessi'-badplug wil hebben èn homicide neigingen heeft, is er mr.Suicide. Voor wie in een wat rustiger badwater wil zitten, zijn er ook wat vriendelijker badpluggen...

The Bachelor Boy (1916-2005)

Een kleurrijke, markante, controversiele man is overleden; sir Edward 'Ted' Heath...

En de zon scheen nog wel...

Het moest er eens een keer van komen; mijn toetsenbord was aan een grote schoonmaakbeurt toe. Maarliefst 102 toetsen moest ik stuk voor stuk van het toetsenbord afwippen met een kleine, platte schroevendraaier. Allemaal in een bak met water en wat schoonmaakmiddel (geen bijtend middel gebruiken anders zie je na afloop niet meer wat er op de toetsen heeft gestaan!). Vreemd genoeg klinken losse toetsjes als Lego-steentjes en dus zit ik gelijk, qua auditief geheugen wel te verstaan, minimaal 30 jaar terug in de tijd. Zo, laat die maar even een uurtje weken dan ga ik de rest van het toetsenbord uitelkaar schroeven om ook eens lekker tussen de membraam-vellen binnenin het toetsenbord eens grote schoonmaak te houden.
Ik was in staat gebleken om geheel nieuwe eco-systemen en nog totaal onbekende diersoorten te kweken buiten een laboratorium-omgeving dus wellicht dat deze actie nu eens een keer vruchten afwerpt in de richting van de Nobelprijs voor de wetenschap (of iets dergelijks). Gelukkig weet de stofzuiger daar wel raad mee. Zo ook met dat ene schroefje dat nog net niet helemaal uit het schroefgaatje was gehaald maar wel los genoeg zat om, conform Murphy's wetten, ogenblikkelijk met een snelheid van 384.000.000.000 km/seconde achterin de stofzak te verdwijnen. Had ik dat schroefje nog nodig? Jawel! Het houdt de membraam-lagen bijelkaar onder dat aluminiumplaatje. Nog geen 4 minuten later ligt de stofzuigerzak, als een opengesneden patient op de operatietafel, op het aanrecht na te pluizen en heb ik het schroefje gevonden. Nu NIET niezen anders zijn we nòg verder van huis.
Vooralsnog gaat het goed; de niesbui blijft uit. Althans, voor even want zodra alle schroefjes netjes in dezelfde matrix liggen als dat ze uit het toetsenbord zijn gekomen, breekt de pleures uit en gaan ze er met 160 km/uur (de officieel gemeten nieskracht van de mens) vandoor. Het aanrecht sluit niet exact aan de muur (dat zou ik nog eens netjes met een rubber randje dichten, had ik mijn ega ooit beloofd) en dus moet de aanrechtplint onder de keukenkastjes los om de schroefjes uit hun benarde positie te bevrijden. Een 8-potige rioolbewoner van (in mijn ogen) het formaat Tarantula weet nog niet welke kant hij/zij (hoe kan je dat zien...?) uit zal rennen maar blijft nog even zitten. Da's mazzel hebben want de stofzuiger lust 'm (of haar) graag. Alleen was dat een domme zet want ik had er nog geen nieuwe stofzak in gedaan. Zodra de kap van de stofzuiger opengaat rent het mensetende (nogmaals; in mijn ogen) gevaar op 8 poten, sneller dan mijn maat 46 kan raken, er vandoor en verdwijnt onder de wasmachine. Verdorie, die kom ik nog eens een keer tegen op een onbewaakt moment maar da's van later zorg. De kast van het toetsenbord mag wel onder de douchestraal, ware het niet dat je van tevoren de membraam-vellen even met een plastic zak moet beschermen tegen de tsunamie die je er vervolgens overheen sproeit. Gelukkig is het mooi weer en dus kunnen ze goed drogen (niet in de zon...!!!). Nu eerst dat toetsenbord weer kurkdroog en inelkaar zien te krijgen. Heb ik alles weer bijelkaar...? Ik tel 14 schroefjes voor 14 gaatjes, dus dat zit wel snor. De toetsen liggen inmiddels uit te lekken op een theedoek en die zullen, wederom stuk voor stuk, droog gemaakt moeten worden. De toetsjes hebben zo'n klein schachtje aan de onderkant waar een druppeltje water vrolijk in kan blijven zitten. Dat moet er (per stuk) even uitgeblazen worden wat je een nat gezicht oplevert als je dat 102 keer achterelkaar doet. In ieder geval kan dat water nu niet meer het toetsenbord in verdwijnen en mij over een week voor onbegrijpelijk, raadselachtige storingen zetten. De binnenkant van het toetsenbord is inmiddels droog (dacht ik) en dus zet ik de boel inelkaar. Toetsen er stuk voor stuk op (deze excercitie begint inmiddels knap vervelend te worden) en de batterijen er weer in (het is een draadloos toetsenbord). Zodra het toetsenbord en de PC elkaar weer gevonden en herkend hebben, giert de PC het onmiddellijk uit en niet bepaald van plezier. Alsof alle 102 toetsen tegelijk worden ingedrukt, 'rikketikt' de speaker nog door. Membraam-vellen dus tòch niet zo droog als dat ik dacht en die worden dus nu vacuüm gezogen (over vacuüm gesproken; de stofzuiger heeft nog steeds geen nieuwe zak erin en de oude ligt nog altijd op het aanrecht). Onmiddellijk trek ik de batterijen eruit. Rust...
Met een theedoek veeg ik de membraam-vellen weer droog (nadat het toetsenbord weer helemaal open èn uitelkaar gehaald is). Opnieuw gaat alles er weer in en deze keer klinkt er geen paniek uit de speakers. Dat scheelt alweer. Even testen; ik typ in:"qwertyuiop" maar zie op het beeldscherm verschijnen:"qwarthuiol". Dat lijkt er niet op, bedenk ik mij en ga voor de zoveelste maal op zoek in het binnenste van het toetsenbord naar de oorzaak van dit vreemde gedrag. Hoort dat kabeltje daar wel klem te zitten tussen twee membraam-lagen in...??? Al met al heeft deze schoonmaak-handeling mij meer tijd gekost dan wanneer ik naar de PC-boer was gelopen voor een nieuw toetstenbord maar het ziet er weer uit als nieuw dus dat heb ik mijzelf uitgespaard. Zodra mijn PC 100% spraakherkenning aankan, gaat dat toetsenbord eruit.

Enigzins tevreden met mijzelf veeg ik de stofzuigerzak de vuilnisbak in, stop een nieuwe zak in de stofzuiger en berg het geheel op. Onze giftige gevaar op 8 poten laat ik voorlopig maar even zitten. Op de klok is de avond inmiddels aangebroken en 'een avondspin brengt zegen in', zeggen ze. Morgenochtend is hij/zij de eerste want 'een spin in de morgen brengt kommer en zorgen' (terwijl het tòch diezèlfde spin is, maar daarover verbaas ik mij wel een andere maal)...

My two seconds of fame...

Vandaag had ik ze; mijn eigen 2 seconden roem...!!! Live in de uitzending met Frits Spits voor de 'tweespraak' van vandaag.

Frits: "Marc, volg jij de lanceringen ook allemaal?"
Marc: "Ja Frits, het is iedere keer weer een wonder als zo'n shuttle omhoog gaat."
Frits: "Maar een hoop mensen vragen zich af of er nou wel zoveel geld gepompt moet worden in de ruimtevaart. Maar ja, zonder vooruitgang, waar blijven we dan?"
Marc: "Dan staan we stil, Frits."
Frits: "Ha haaa, inderdaad Marc dan staan we stil. Zeg;  twee astronauten horen dat op het laatste moment de lancering wordt uitgesteld. Zegt de een tegen de ander:"
Marc: "Nou is deze missie ook al naar de maan!!!"
Frits: "Bedankt Marc, hij is mooi!"
Marc: "Dag Frits." 

Om 13:55 uur klonk het door heel het huis uit de speakers: "Het eindklassement van de tweespraak; op de 5e plaats, in de uitzending..."

Kix voor nix... (4)

Bij gebrek aan vazen, kon de prullenbak ook prima fungeren als vaas...

Wèl zo makkelijk als de bloemen zijn uitgebloeid...

Dolce far niente...

Sinds mijn verblijf in Italië vorige maand mag ik (niet geheel van trots ontdaan) enigzins pochen dat mijn Italiaans bèst leuk aan het ontwikkelen is geslagen. Zo bedacht ik mij dat de Italianen de bezigheid die ik de afgelopen dagen heb uitgevoerd 'Dolce far niente' noemen oftewel het 'zalige nietsdoen'. Het zalige nietsdoen heb ik mij weer eens een paar dagen aan bezondigd (hetgeen u als trouwe marcs[b]log-lezer niet ontgaan zal zijn) en met dit weer is dat zéker géén straf. Tenminste, wanneer je tijdens dat nietsdoen een fraaie plek onder een parasol hebt weten te bemachtigen. Op de plek waar ik zat, was dat geen enkel probleem. Op z'n tijd je natje en je droogje en vooral genieten van het uitzicht.

Er zijn zo een heleboel zaken die mij dat absolute gelukzalige gevoel van het 'zalige nietsdoen' kunnen geven en dus ook de daarbij behorende houding (onderuit gezakt met half gesloten ogen) kunnen bezorgen. Zo ook het North Sea Jazz-festival. Dagen van zalige muziek waarbij je zo lekker kan wegdromen. Helemaal opgaan in de bezieling van de performer. Keith Jarrett gaat helemaal op in zijn performance en kreunt met zijn deunen mee en het is tot achterin de zaal hoorbaar. Vind hij het lekker om zo te musiceren of heeft hij 's avonds iets verkeerds gegeten? Je weet het bij Jarrett nooit maar zijn performance is perfect! Jaren geleden zag ik hem voor het eerst live optreden. Het kortste optreden dat ik ooit gezien had want op het moment dat iemand een foto maakte mèt flitser was Jarrett van het podium verdwenen en het concert over voor die avond. Einde oefening. Muzikanten zijn nu eenmaal merkwaardige mensen maar Jarrett spant de kroon.

Dus aanpassen aan de maestro's wensen en achterover zitten, ogen half gesloten en genieten van 's mans kunsten. Inderdaad, dolce far niente; het zalige nietsdoen...

Enkele midi-files van Keith Jarrett

Zwijgen...

De redactie van marcs[b]log doet er nu maar even het zwijgen toe...

Op daden van deze aard valt gewoonweg niets zinnigs meer te zeggen...

G8...

Terwijl de G8-mannen zich hebben verschanst op het landgoed Gleneagles in Schotland, denken zij van de wereld afgeschermd te zijn.

Kijkt u gezellig mee in de achtertuin van Gleneagles..? Met een beetje goed weer durft ook premier Blair zich buiten te begeven...

Gleneagles Estate

Dekens...

Afgelopen zondagavond keek ik voor het eerst sinds maanden weer eens TV en wel naar VPRO's "R.A.M" waarin Arnon Grunberg een aantal stripboeken de revue liet passeren. Een ervan was van de tekenaar Craig Thompson (1975) geboren in Wisconsin en woonachtig in Portland, Oregon. In het TV-interview refereert hij meermalen aan zijn eenvoudige 'mid-western' afkomst en alleen daarom al wil hij zichzelf liever geen kunstenaar noemen. Ofschoon wat hij maakt eigenlijk geen strip meer heten mag maar gerust onder kunst geschaard mag worden wat mij betreft.

Zijn boek 'Blankets' is een waar kunstwerk al noemt hij het zelf een meditatie van zichzelf. Het is een terugzien, tien jaar later, op zijn puberteit. Thompson vertelt hoe zijn jeugd beheerst werd door het geloof. Zijn ouders zijn 'new born Christians', een strenge Christelijke stroming die met name in de States aanhang vindt, mede door TV-dominees als Billy Graham. Daarom was het voor zijn omgeving ook erg moeilijk te aanvaarden dat hij zijn eigen levensverhaal op deze manier aan het papier toevertrouwde. Thompson vertelt:"Mijn ouders waren verontwaardigd over mijn boek. Ze zeiden: Welk recht heb jij om onze privé-levens publiek te maken? De kerkgemeenschap zag Blankets als een afwijzing van het christelijk geloof. "This book bears witness to the devil!" Maar zo zie ik dat helemaal niet. Het gaat ook over de bescherming die geloof kan bieden...".

Het boek 'Blankets' gaat over de kortste relatie die Craig Thompson ooit gehad heeft en het is zeker ook niet de meest interessante love-story. Maar terwijl bijna alle andere relaties een open einde hadden, was in dit geval de cirkel rond. Hij heeft ervoor gekozen om het simpel te houden: hoe is het om voor de eerste keer naast iemand te slapen? In zijn ogen is het stripverhaal een heel intiem medium, dat bij uitstek geschikt is voor vrouwen.

De dekens uit de titel verwijzen naar de beschermende rol van familie, vriendin, religie. Hij vindt dan ook dat de Nederlandse titel ('Een deken van sneeuw') de lading niet helemaal dekt. Thompson:"De sneeuw is slechts één van de dekens. Het boek gaat ook over de warme en beknellende deken van het gezin, van vriendschap, van religie.

Het boek is een prachtige weergave in stripvorm van zijn jeugd en de liefde die hij toen deelde met een meisje. Het (bijna) ontroerende verhaal is bestelbaar bij de boekhandel onder isbnnr. 1-891830-43-0

Craig Thompson's eigen site

Stervende zwaan...

Liefde op het eerste gezicht; dààr lijkt het verhaal van deze dromer erg op...

Een op-en-top knap bedacht staaltje ballet uit 'De Stervende Zwaan' vermomd in een uiterst humoristisch filmpje...

De Spelen zijn geopend...

Waar gaan de Olympische Spelen in 2012 gehouden worden... Wordt het Moskou, New York, London of tòch Parijs...???

Eén ding staat vast; de Olympische Spelen 2012 zijn alvast begonnen.

Met het onderdeel 'moddergooien'...

Maandagochtend...

Het is maandagochtend en het redactielokaal is verdacht stil. Iedereen werkt in stilte aan foto's, artikelen of zoekt nieuwe informatie op. De radio staat zacht op Radio4 wat ervoor zorgt dat op deze regenachtige dag de sfeer een beetje gelaten is. Nee, niemand heeft een ochtendhumeur, dat niet. De hele redactie heeft blijkbaar last van vakantie-blues. Een hele maand met reces is blijkbaar toch nèt iets teveel van het goede. Blij dat we niet in de politiek zitten (wat zouden we met 21 weken vakantie moeten...???).

De waterkoker en het koffieapparaat lopen; pruttelend in de bijna-stilte. Ik kijk ernaar en bedenk mij dat ik u, lezers van marcs[b]log, nog wat schuldig ben.

Een tijd geleden schreef ik dat ik een foto gemaakt had door mijn telescoop van een tot nog toe onbekend ruimte-object en dat deze foto naar de NASA gestuurd is èn door de NASA op haar site gepubliceerd. Was dat niet een 1-aprilgrap? Ja, toch. Het moet haast wel, hoewel de eerste publicatie al was op vrijdag 11 maart...

Het was inderdaad een 1-aprilgrap die, met behulp van Paintshop Pro een professioneler uiterlijk kreeg. Wat hebben we gedaan? Welnu, toen ik zonet naar de Senseo keek, viel mij het lichtgevende knopje als eerste op. Een zilverkleurig, rood omrand, rond knopje. Ideaal voor een 1-aprilgrap, zou ik zo zeggen. Dus daarvan hebben we toen een detailopname gemaakt (let wel; dit werkt alléén met een ZWARTE Senseomachine). Dat leverde een zwarte achtergrond met rood object op. Met behulp van de penseel-functie van Paintshop Pro zijn daar wat witte stippen èn een grotere oranje-roodachtige stip bijgezet. Succes verzekerd voor een aardige 'ruimtefoto'.

Dàn nog het tweede aspect; hoe kwam onze foto nu terecht op de NASA-site? Heel simpel; dat kwam 'ie niet. Ook hier kwam Paintshop Pro weer prima van pas. Door een screen-shot van de NASA-website te maken en die te bewerken, kregen we een aardig gelijkend plaatje. Hier en daar wat tekst aanpassen en 'hey presto'...

Verdorie, zeg...

 Terug in Nederland ben ik maar wàt blij te zien dat Nederland nog steeds het oude vertrouwde Nederlandje is dat ik nog kende van vóór mijn buitenlandse bezoeken. Zodra de autoradio kraakjes laat horen van de dichtsbijzijnde Nederlandse zender verneem ik uit het radio-journaal dat niet-nader-te-benoemen-noord-Afrikaanse voetbalsupporters niet alleen het stadion hebben verbouwd maar ook een benzinestation hebben geplunderd. Frits Spits en 's avonds Philip Freriks spreken allebei hun 'grachtengordel-verontwaardiging' uit over het feit dat er nog 9 van de 25 'verdachten' vastzitten. In het 8-uur journaal laat Philip Freriks zich terloops ontvallen:"...gelukkig is iedereen weer vrij...". Tja, wat doen wij die arme knullen toch allemaal aan in dit landje? Of wat te denken van het feit dat minister Verdonk tòch het in haar hoofd haalde om naar Amsterdam te gaan voor de herdenking bij het slavernij-monument. Haar beleid zet toch immers àlle allochtone Nederlanders in een kwaad daglicht? Heeft Amnesty International al gereageerd? Ja toch zeker?

In de achterstallige post lees ik de column van Sylvain Ephimenco. Wat haalt dìe zich nu in zijn hoofd? De Gooise 'rooie rakkers' kan je ècht niet zómaar door het slijk proberen te halen, hoor. Gelukkig krijgt hij er op Bieslog stevig van langs. Dàt zal 'm wel leren z'n grote mond te houden tegen de gevestigde orde.

Verdorie zeg, wat ben ik blij dat Nederland Nederland nog is waar je zelfs met geen 10 Hiroshima-bommen de linkse dinosaurussen uitgeroeid krijgt en de regentenmentaliteit weer regeert als nooit tevoren...

Live 8...

Het wordt vandaag erg druk in London; naast B-Live, GayPride en Wimbledon wordt vandaag in Hyde Park óók Live8 gehouden. En ook al is hij nèt terug van een buitenlands verblijf, tòch is uw hoofdredacteur nog even afgereisd naar London om daar getuige te zijn van het Live-8 concert. In 1985 begon Bob Geldof (ooit bekend met zijn Boomtown Rats met de hit:"I don't like Sundays") een immens groot concert waar de 'groten der aarde' acte de presence gaven.

Nu, 20 jaar later, doet Bob Geldof opnieuw dezelfde stunt en de lijst met deelnemers liegt er wederom niet om. Vanzelfsprekend zijn er natuurlijk weer de 'lastpakken' die speciale behandeling wensen zoals Madonna die claimde dat zij 6 uur lang op het podium moest voorbereiden (haar werd verteld dat ze ècht niet de enige was die deelneemt) en de Spice Girls wilden wel komen en optreden maar niet tesamen en niet tegelijk waarop Geldof ze te horen heeft gegeven dat ze dan maar vooral thuis moesten blijven.

Voor wie geen kaartje heeft kunnen bemachtigen om het concert live bij te wonen, zijn er in heel de UK enorme schermen opgesteld waardoor iedereen het concert toch buiten kan beleven. De schermen staan op de volgende locaties:
England
Manchester - Exchange Square*
Birmingham - Chamberlain Square*
Birmingham - Cannon Hill Park
Liverpool - Clayton Square*
Hull - Queen Victoria Square*
Leeds - Millennium Square
Gateshead - Gateshead International Stadium
Bournemouth - Meyrick Park
Plymouth - Armada Way*

Wales
Cardiff - Cooper's Field, Bute Park
Wrexham - Queens Square*

Northern Ireland
Belfast - Customs House Square

Scotland
Inverness - Caledonian Stadium

Channel Islands
St. Helier, Jersey - Peoples Park
Guernsey - L'Eree

De voorbereidingen zijn in volle gang. Zoals op de diverse foto's te zien is, was het gisteren (vrijdag) een gaan en komen van allerlei ploegen die van alles en nog wat afleveren en opbouwen.
Er zijn duizenden extra kaartjes verkocht die in slechts 2 uur tijd verdwenen waren. Toen in 1985 het eerste Live8 concert gehouden werd, was de wereldcommunicatie nog niet zover gevorderd als nu. We konden bellen (vaste lijnen want GSM bestond nog niet) en brieven versturen (die er enkele dagen over deden). Nu, 20 jaar later, wordt Live8 uitgezonden in 140 landen op TV, radio, online en via mobile telefoons. Zo'n 85% van de wereldbevolking is in staat om de concerten te zien. 

Het concert wordt op de Nederlandse televisie live uitgezonden vanaf 14:05 uur op Nederland 3

Op 6 juli is er in de Schotse hoofdstad Edinburgh een 2e Live8-festival.

Live8.com

Van de redactie... (1)

When in Rome...(II)

 Op de dag dat voor een groot deel van Nederland de zomervakanties beginnen, is uw marcs[b]log redactie weer volledig paraat en van de partij. Onder het genot van een hete cappuccino zet uw hoofdredacteur zich sinds een maand weer achter zijn ijzeren werkros om weer een nieuw artikel te creëeren.

'When in Rome II' was de meest logische titel omdat ik het tòch nog even over Italië en Rome wil hebben. Allereerst moet ik tòch nog even een paar ergernissen kwijt over die Amerikaanse toeristen... Tijdens een bezoek aan de Dom in Firenze (Florence) hoor ik een Amerikaanse (met een 'vet' accent) hardop aan een der supposten vragen:"Is this the church Michaelangelo painted?". Die heeft alvast niet opgelet tijdens geschiedenisles noch van te voren enig leeswerk in welke reisgids dan ook verricht. Maakt niet uit. Al lopend door de Vaticaan-bibliotheken, waar allerlei eeuwenoude boeken en dito kruisbeelden tentoongesteld staan, wil de 'heilige grond'  bèst onder de voeten vandaan trekken wanneer je achter je een hele Amerikaanse familie wederom "ohhhh, woooooow" en "that's amaaaaaaaaazing!" hoort brullen (voor de 20e keer in 3 minuten) en moeders het in haar hoofd krijgt om bij een vitrinekast met 13e eeuwse kruisbeelden te zeggen:"Oh, I've gotta have one of those. I wanna buy one". Tegen zoveel McDonalds-intelligentie kan een rechtaarde Europeaan natuurlijk niet op...'.

Daar laat ik het bij wat de toeristen-ergernissen betreft. Italië krijgt een totaal ander sfeerbeeld wanneer je, na het lezen van 'The da Vinci Code', door de straten van Rome, Firenze of Venetië loopt. Dan Brown weet op zeer pakkende wijze de theoriëen over de 'Heilige Graal' leven in te blazen op een dusdanige manier dat je jezelf deelgenoot denkt van de belevenissen van de hoofdrolspelers uit het boek. Affijn, het originele plan om vanuit Rome met enige regelmaat een artikel te plaatsen, werd al snel overboord gegooid doordat er in heel Rome geen goed internet-café te vinden is waar men ook met de geheugenkaart uit de digitale camera aan de slag kan. In tegenstelling tot Firenze waar de (enigzins)oplettende bezoeker struikelt over de internetcafe's van 'Internet-train'. En dus koos ik voor de titel "When in Rome..." want wanneer men in Rome is, doet men natuurlijk zoals de Romeinen doen en dus doe je alles met de 'Italiaanse slag'. De internet-cafe's in Rome kennen tenauwernood een on-line en printfunctie. Voor geavanceerder zaken (zoals USB-herkenning, mediacard-readers, FTP etc.etc) moet je in Rome niet zijn.

Wat in Rome wèl goed is, is het openbaar vervoer. De ATAC rijdt met een dusdanige efficiëncy dat het missen van een bus slechts een wachttijd van enkele minuten oplevert. Wat minder georganiseerd 'lijkt' te gaan, zijn de audiënties bij Zijne Heiligheid. Ondanks de aanwezigheid van politie en Zwitserse Garde lijkt het duwen en trekken niet van de lucht. Iedereen wil de beste zitplaats bemachtigen om maar een goed beeld van de paus te krijgen.

Over Venetië kan ik vrij kort zijn; prachtig. De kleine straatjes vermoeden ieder moment iemand te herbergen in zwarte cape met masker (zoals op het Venetiaans carnaval).

Na 4 weken in Italië heb ik wat startproblemen. Ligt het aan mijn vakantie-blues of gewoon aan het feit dat de cappuccino in Nederland lang niet zo goed smaakt als daar...?