Wat een weer...

Er gaan maar weinig oktober-dagen voorbij dat uw eigen hoofdredacteur de weg naar het redactielokaal met een open dakje maakt. Het buitenlicht is inmiddels gedimt (de zon is onder gegaan) en de wereld ziet eruit alsof het diep herfst is. De buiten-temperatuur in het dashboard toont 19 graden dus kan het daklicht van de auto wel open en rijd ik met een gekoelde bovenkamer vers naar het redactie-lokaal.

Op de radio hoor ik nèt een gesprek dat Bert Kranenbarg heeft over de klimaatswisselingen en de gevolgen daarvan voor mens en natuur. "Als we zo doorgaan", hoor ik de specialist op de radio zeggen, "hebben we in het midden van deze eeuw regelmatig natte voeten in Nederland. Sterker nog; het klimaat verhuist met zo'n 400 km / eeuw dus rekent u zèlf maar uit wat dàt betekent voor de flora en fauna van Nederland. Er zullen dieren en planten verdwijnen".

Gatverdarrie, zo'n bericht verontrust mij nèt zo erg als het bericht dat Samir A. met chemicaliën aan het spelen was in Leiden en dat het hoofd van de school hem in eerste instantie nog verdedigde met "hij is een van onze intelligentste en beste leerlingen". Terwijl we ieder moment de metro uitgegast kunnen worden omdat hij de juiste combinatie van chemische spulletjes heeft gevonden.

Vierhonderd kilometer per eeuw. Aan het einde van deze eeuw heeft Nederland het klimaat van midden-Frankrijk. "Daar heb ik geen bezwaar tegen", hoor ik Kranenbarg zeggen. Maar waar blijven de strenge winters die velen nog kennen...? Waar moet het naartoe als we over 100 jaar kerstmis vieren (als dat tegen die tijd nog mag of is het dan inmiddels een feest voor de 'ongelovigen'...?). Als we dus zo doorgaan, hebben we niet meer te maken met onschuldige kruisspinnetjes die zich een gezellig web voor het raam weven maar met hele andere exemplaren.

Maar vanaf morgen wordt het allemaal anders heeft het KNMI voorspeld. Vanaf morgen kunnen we weer met ruitenwissers in volle gang en koplampen aan de file in, rechtop op je trappers tegen de wind in staan, striemende regens voelen waardoor je eerste kopje koffie op de zaak 2x zo lekker smaakt. Het weer dat doet verlangen naar speculaas en pepernoten, het weer waarbij je geneigd bent de open haard aan te steken ook al heb je er geen (een hoekje in de huiskamer uitruimen is ook voldoende). Het weer dat onze kleinkinderen hoogstwaarschijnlijk dus niet zullen leren kennen en dat zij uit boekjes (uit 'grootmoeders-tijd') moeten vernemen van plaatjes zoals wij de Ot & Sien tafereeltjes uit de boekjes moesten halen. Tafereeltjes die voor onze grootouders o zo bekend waren. Nèt zo bekend als de barre winters voor onze generatie...

Het bleef nog lang onrustig...

En het bleef nog lang onrustig op het Scheveningse strand op deze zonovergoten zomerse herfstdag...

Das wahr mal...

In de voormalige Oost-Duitse stad Dresden is vandaag de Frauenkirche weer voor het publiek geopend. De majestueuze kerk die naar een opdracht van Raadkamer-voorzitter Georg Bähr in 1722 werd gebouwd. Bähr had zich laten inspireren door de St.Pieterskerk in Rome. Graaf Wackerbarth had invloed op de bouw en wilde diverse veranderingen in het ontwerp van Bähr. In 1724 bezocht Graaf Wackerbarth de bouwplaats en zag dat het nog niet was zoals hij het zou willen. Johann Christoph Knöffel (1722 - bouwmeester, 1728 hoofd-bouwmeister) bracht een tegenontwerp in en dat werd goedgekeurd door Graaf Wackerbarth.

De immense koepel heeft 200 jaar standgehouden. Zelfs toen de Pruisen de stad bombardeerden in 1760 werd de kerk nauwelijks geraakt en bleef het bouwwerk in stand.

In de nacht van 13 op 14 februari 1945 viel heel Dresden ten prooi aan geallieerde bombardementen waarbij de kerk zwaar beschadigd raakte en het volledige interieur verbrandde. Op 14 februari stortte de immense koepel in en bleef een ruïne achter die tot 5 jaar geleden als symbool voor de bevrijding van het Nazi (afk. Nationaal-Socialistisch)-bewind.

Na de val van het Communistische bewind in Oost-Duitsland in 1989 richtten een aantal Dresdenaren een fonds op om de kerk opnieuw op te bouwen. De bouw van de zandstenen kerk kostte 130 miljoen euro en meerendeel van het bedrag werd door particulieren bijeengebracht. Bij de openingsplechtigheid waren o.a. aanwezig Angela Merkel, de nieuwe Duitse Bondskanselier en haar voorgang Gerhard Schröder.

Tijdsverschil...

Hij stond er weer voor; vannacht om 03:00 uur wordt het 'ineens' weer 02:00 uur. Ervoor opstaan vond hij inmiddels veel te veel werk want dan zou hij de volgende dag geen mens meer zijn. Niet dat er iemand last van had. Nee, sinds zijn vrouw hem verlaten had, was de zondag één grote leegte. Ter kerke ging hij al jaren niet meer. Zijn vertrouwen in God verloren, blijkbaar of iets dergelijks. Precies wist hij het niet. In ieder geval was de zondag een lege dag. Zeker als het mooi weer was. Vreselijk, al die blije gezinnetjes met de kinders naast de wandelwagen genietend van de versgevallen herfstbladen. Gruwelijk, om daar als oudere man in je eentje tussen te lopen. Nee, wat hèm betreft mocht het iedere zondag hozen.

De wisseling van zomer- naar wintertijd was ook zoiets. Wie dàt toch verzonnen had. Waarom was het nu niet gewoon het hele jaar door gewoon wintertijd. Want dàt was toch de oude, èchte tijd...? Er zat voor hem niets anders op dan ervoor op te blijven om de klokken een uurtje terug te zetten.

Hij keek in de TV-gids en slaakte een diepe zucht. Ook dààr was al niets te beleven dus werd ook de zaterdag een lange lege avond. Naar de videotheek gaan had geen zin. Die verhuurden uitsluitend nog maar DVD's en hij had alleen nog een Betamax bovenlader. Afgezien van het feit dat het tegenwoordig alleen nog maar geweld was, wat de klok sloeg. Een goed boek? Nee, dàt werd ook niet meer geschreven. Je kon geen boek openslaan of er kwam sex in voor. Niets voor hem. Het deed hem eraan herinneren hoe gelukkig hij met zijn vrouw was en daar pas achterkwam toen ze weg bleek te zijn. Sex hadden zij wel, namelijk. Beschaafde sex en niet van dat hop-snok-erboven-op-sex zoals je dat tegenwoordig op de commerciële zenders kon zien na twaalf uur. Hij schrok van zichzelf dat hij het wel eens gezien had. Maar ja, wat moest je eigenlijk anders als je dan tot 2 uur 's nachts moest gaan zitten wachten om de klok te verzetten ?

Hij keek nògmaals in de TV-gids bij de commerciële zenders. Ah! Daar zag hij al iets staan: "Erotiek op 7". Hij zou het puur beschouwelijk kunnen bekijken. Puur voor de informatie. Om bij te blijven...

Verbluffend intellect...

Een middelbare scholiere schreef een opstel over de Tweede Wereldoorlog en haar opa. Ze schreef erin hoe haar opa, als jongeman, "werd vastgehouden door de gazpacho".

Namens de marcs[b]log-redactie kan ik de lezers verzekeren dat het uiterst pijnlijk is om door de gazpacho te worden vastgehouden...

Spijt...

Gisteren las ik een artikel over de Kinderuniversiteit. Ter gelegenheid van de herfstvakantie had de Universtiteit van Amsterdam een week speciaal voor kinderen opgezet.

In de krant stond een foto van de kinderen die naar de hoogleraar luisterden. Zijn betoog ging over spijt. En spijt wàs er in die zaal. De spijt was af te lezen op de smoeltjes van de kinderen; spijt dat ze niet lekker door de bladeren aan het rennen waren of naar de bioscoop waren gegaan...

Toen en nu... (1)

In de jaren '80 waren ze er ineens; die ontzettend handige kleine apparaatjes die je aan je sleutelbos kon hangen en waardoor je altijd wist waar je sleutels uithingen. Even fluitend door het huis en je sleutels meldden zich binnen no-time. Wat een genot! Nooit meer je sleutels langdurig kwijt! Nooit meer hoogoplopende huisruzies ("...jij legt je spullen ook nooit waar ze horen...", "...jawel, maar jij legt ze steeds ergens anders...", "...omdat jij ze nooit op hun plek legt..." etc.). Nooit meer de hele huisraad overhoop halen en gooien omdat je altijd op het moment dat je de deur verliet ineens je sleutels miste.

Totdat het batterijtje opging. Dàn was het pas goed aan met de rapen! Dan kon je fluiten naar je sleutels. Wat je wilde...

En tòch blijft het een handige gadget, zo'n keyfinder. Eens even 'Googelen' of ze er nog zijn.
Ja hoor, en een nog groter assortiment dan in de jaren '80...!!!

Gelukkig, er is tòch nog iets over van mijn jeugdherinneringen...

kijkerspost... (2)

Bij thuiskomst wachtte er weer een kijkerspostje in de mailbox...

Er tussenuit...

De marcs[b]log-redactie is er even tussenuit. We trekken ons terug in ons boshuisje en houden daar een bossessie.

Weer nieuwe marcs[b]log vanaf zondag 23 oktober.

Squash; sport of kunst...?

Op 22 maart van het vorig jaar schreef ik een artikel over squash, de sport. Dat zo'n balletje merkwaardigerwijs in een oogkast past, heb ik tóen al uitgebreid uit de doeken gedaan. Ik ben toen ook begonnen met een goede vriend iedere week te gaan squashen en tijdens het squashen komt een gigantische gedachtenstroom bij mij op. Een volwassen mens heeft ongeveer 40.000 gedachten per dag. Ik heb die alleen al tijdens de drie kwartier dat ik op de squashbaan sta. Bij mijn squashmaat gelukkig ook en daarom zullen wij het nooit schoppen tot internationale squash-kampioenen.

Regelmatig ligt bij ons het spel stil omdat de een de ander weer iets te vertellen heeft en het zijn tòch wel vaak zaken die niet kunnen wachten tot de na-damp-sessie. Nee, er zijn zaken die mannen direct met elkaar moeten bespreken. Welke zangpedagoog goed is, welke beroepsgroepen interessant zijn. Of er nog een nieuw recital door ons inelkaar gezet moet worden of dat wij nog een toneelvoorstelling of musical-productie op het oog hebben. Kortom, er is genoeg te vertellen.

Daarbij komt ook nog eens dat onze squash-kwaliteiten van dusdanige aard zijn dat ons spel meer weg heeft van een balletvoorstelling dan van een stoere squash-match. Regelmatig schijnen wij meer dansbewegingen te maken die beter thuis zijn in 'Het Zwanenmeer' (mèt de 'stervende zwaan' in de hoofdrol) dan dat wij stoere mannenbewegingen maken om de bal nog nèt binnen de lijntjes te houden.

Af en toe moet ik denken aan dat Franse duo dat in de jaren '70 van hun tafeltennissport een theater-act gemaakt hadden. Ooit bij Willem Duys (uit de tijd dat Nederland nog thuis bleef voor een avondje AVRO...) was een duo dat kwam tafeltennissen. Al snel veranderde bij de een het batje in een schepnet, of de ander verloor de bovenkant van het batje of de bal was ineens verdwenen. Tafeltennissend òp de tafel staand of een kopje thee drinkend. Zó mag iedereen onze squashtaferelen wel in beeld brengen.

Sterker nog; het zou mij niets verbazen als wij binnenkort verzocht worden om de squashbaan te verlaten. Dat wij van de baan gehaald worden wegens schromelijk misbruik en bij de World Squash Federation voor ons leven van deelname uitgesloten worden wegens 'grose misconduct on the squash court'. Ik denk dat ons abonnement voor volgend jaar niet hervat wordt. Hoe wij ook zullen smeken en bidden, het zal niet mogen baten. Niet dat we dingen doen die het daglicht niet verdragen, god nee. Maar of we het squashen moeten noemen, dat beetje naar de bal uithalen wat wij doen tja, dat is nou helemaal de vraag. Af en toe versierd met een luchtig pasje erbij en al wat er dan nog ontbreekt is een tutu.

Ieder week komen wij thuis en vragen onze partners:"En hoe was het squashen deze week...?". En onafhankelijk van elkaar geven wij exact hetzelfde antwoord:"We hebben erg gelachen". Onze thuisfronten gelóven niet eens meer dat wij aan het squashen zijn maar dat we ergens in een kroeg hangen. Er zijn er hier meer dan genoeg. En dat we onszelf met de plantenspuit nat maken en daarmee onze intense inspanningen veinzen.

Misschien moesten wij ook maar gaan uitzien naar een andere sport. Voor mij komt de 40 dichtbij en voor mijn squashmaat de 44 alweer. Mijn haargrens zit nog wel goed maar die van hem is steeds verder te zoeken. Wellicht moeten wij niet meer zo graag willen dat we nog jonge goden van 18 zijn. Wellicht dat wij iets moeten gaan doen dat meer past bij mannen van onze leeftijd. Zoiets als golfen. Dat is overigens de énige sport ter wereld die je met een bierbuik kan doen...

Misschien dat wij nog een gooi kunnen doen naar een of ander artiesten-sponsor-programma; krasse knarren dansen 'Het Zwanenmeer' terwijl zij een poging tot squashen doen.

Ofzoiets...

Oh kom er eens kijken...

Hijzelf moet nog zijn zondagse tabberd van de stomerij halen maar hier in ons kleine kikkerlandje liggen overal de chocoladeletters weer in overvloed in de supermarkten. Afgelopen week zelfs werd de redactie gefa�teerd (volgens de 'Dikke' in nieuwe spelling ) op een zak kruidnoten...!!! Nu vragen we u, trouwe marcs[b]log-lezer. Kruidnoten in oktober. Ja, de 'r' zit in de maand, de 'r' van 'brrrr' maar dat wil nog niet zeggen dat de verse speculazen alweer over de toonbank kunnen gaan...!!! Ja...???

De maand oktober zou weer moeten worden uitgeroepen tot ouderwets nationale erwtensoep-met-worst-maand ofzo. Zoals vroeger ook de maanden iets te maken hadden met de noeste landarbeid (de wàt...? de noeste landarbeid...!!!). Zo was juli 'hooimaand' en oktober tradioneel 'wijnmaand' (de beeldtaal die hoort bij de verschillende maanden is waarschijnlijk afkomstig van de Romeinse 'codexkalender', een kalender uit de vierde eeuw na Christus) maar sinds er geen landarbeiders meer bestaan die de noeste arbeid (wederom volgens de 'Dikke': "noest (bn.) - ijverig") uitvoeren, is er ook geen tradionele oogstmaand of lentemaand meer te vinden. Leest er uberhaupt nog wel eens iemand een Almanak...?

Hierbij wil de marcs[b]log-redactie oproepen tot een algemeen nationale boycot van alle sinterklaas-snoeperijen tòtdat de Goedheiligman zelve in Nederland is aangekomen. We kunnen toch wel eventjes wachten met ons vol te proppen want tegen de tijd dat het Sinterklaas-feest eindelijk mag losbarsten, zit half Nederland alweer aan de oliebollen en de andere helft aan de paaseieren.

Misschien dat daar ook een oud-Nederlands-achtige oproep bij past. Zoiets in de geest van de Polygoon-journaallezer, Philip Bloemendal: "Nederlanders, beheerst U zelve en neemt deez' oproep in acht...! Boycot den vroegtijdige uitbating van aan den Goedheiligman behorende snoepgoeden...".

't Zal ons benieuwen hoeveel effect dit heeft...

Dikke Van Dale 2005...

Wat je al niet kan maken met een nieuwe editie van de 'Dikke Van Dale'... De marcs[b]log-redactie bladerde eens door de nieuwe editie en kwam met de volgende woorden op de proppen:

Hij werd versleten voor knuffelallochtoon met zijn harrypotterbril op. Daar moest verandering in komen. Hij deed een arafatsjaal om en keek in een winkelruit. Hij zag hoe totaal onschuldig hij eruit zag met zijn monalisaglimlach. Hij stopte een flashgeheugen in zijn zak en stelde een nieuwe beltoon in. 'Blingbling' deed zijn telefoon. Dat was toevallig; een van de jongens van het terreurnetwerk over de nieuwe mogelijkheden tot bioterreur. Zij deelden met een mannetje of 10 een belbundel. Op die manier konden ze een dubbelgesprek tegen lokale kosten houden. Wel voordelig als je alleen maar over een prepaid beschikt. Hij voelde zich lauw met zijn bomschoen aan.

In deze dramademocratie ging hij niet zonder bomvest de deur uit. Er moest iets gedaan worden aan het afbraakbeleid. Hij had geen respect voor de westerse pingpongdiplomatie en de Hollandse salamipolitiek. Waar hij vandaan kwam kende men geen sorrydemocratie. Als het zo doorging in deze bubbeleconomie, deze conjunctuurdip, deze totale graaicultuur dan wilde hij maar één ding: uitburgeren. En liefst zo snel mogelijk...

Morgen bladeren we door het nieuwe Groene Boekje...

marcs[b]log-fans...

De redactie van marcs[b]log vond het tijd om ook de mannelijke lezers een klein beetje tegemoet te komen.

Onze eigen huis-fotograaf zette een aantal van de trouwe marcs[b]log-lezeressen voor u op een rijtje. Door middel van een muisklik, krijgt u meer van de dames te zien...

Vergelijkend warenonderzoek...

Het wekelijkse boodschappen-doen illustreert zich onder andere in de plastic tasjes die de diverse supermarkten aanbieden tegen geringe betaling. Gemiddeld kost een tasje €0,16 (dat is fl 0,35 in oude valuta) bij de C1000 en €0,20 (fl 0,44) bij de Albert Heijn.

Voor die centen mag je wel iets verwachten, vind ik. Maar steeds vaker merk ik om mij heen dat mensen om die paar centen niet meer geven. Met het grootste gemak wordt er nu in eurie gepraat alsof het een lieve lust is en het de gewoonste zaak is dat alles in euro's 2x zo duur is geworden. Haal bij een broodjeszaak eens een warm kaas-uienbroodje en men rekent je €3,50. Mag ik u erop wijzen dat dit tòch nog steeds fl 7,= representeert...???

Goed, waar het mij om gaat is dat ik voor die 16 of 20 eurocent een tasje verwacht waarmee ik mèèr dan 1x kan shoppen. Helaas is de waarheid heel andere koek; bij het inpakken van de boodschappen schuurt een pak volle boerenlandmelk een flinke scheur in het tasje. Bij de C1000 kan je inderdaad 2x met je tasje doen maar daarna moet je er niet veel meer van verwachten. Ook hier is een scheur door een pak melk (of iets anders redelijk 'hoekigs') snel verworven.

Nú pas begrijp ik waar die slogans van de supermarkten op slaan (ja, ik ben wel eens een beetje traag van begrip); 'Albert Heijn gaat op de kleintjes letten', terwijl het erop neerkomt dat de consument bij de AH-tasjes op de kleine items moet gaan letten en bij de C1000 bedient men zich tòch van fratsen...

Koot & Bie werken weer samen...

Kees Van Kooten en Wim de Bie gaan weer samenwerken. Samen brengen zij hun nieuwe CD-box uit onder de naam: "Koot & Bie audiotheek" met daarin àlle reeds uitgebrachte LP's èn een speciaal voor de gelegenheid gemaakte (nog nooit verschenen) CD met nieuwe stukken.

De kans dat de zeldzame single "Lekker legbad" deel zal uitmaken van de selectie is uiterst klein. Deze single is nooit op de LP's belandt en is uiterst zeldzaam gezien het kleine aantal dat ervan gemaakt is. Vandaar dat marcs[b]log graag even doorschakelt naar deze prachtige jaren '60 Cliché-mannetjes single.

De CD-box is vanaf 4 november in de winkel te verwachten...

Ik weet nú al wat er op mijn verjaardagslijstje van 2005 gaat komen...

Boodschappen halen...

In de jaren '70 was er een TV-reclame van de SRV-man (wie kent 'm niet?). Daarbij zong een mannenkoortje de volgende tekst:
"boodschappen halen, 't is toch geen pretje,
je waait van de weg weg, je valt met je netje.
De SRV-man, de SRV-man, de SRV-man die brengt alles bij je thuis,
door-de-weekse boodschappen dagelijks aan huis
door-de-weekse boodschappen dagelijks aan huis.
Leve de man van de SRV van je hieperdepiep-hoeree!"

Over de tekst en inhoud kunnen we van mening verschillen en over discussiëren ('de gustibus non disputandum'; over smaak valt niet te twisten) maar als ik op zaterdagmiddag mij een weg probeer te banen tussen alle toeristen èn winkelend publiek door overvalt mij enige flinke mate aan moordzucht en genocide-neigingen.

Wat wil het geval? Ik woon in het hartje centrum van een zeer oude, en daardoor rete-toeristische, stad in het westen van ons kleine landje. Twee rustieke torens bepalen het stadsgezicht van het centrum met daarbij vele grachten met oude panden. Het sterft hier van de musea en horeca en op zaterdag dus van het volk. Als ik met mijn fietsje (met twee zware fietstassen vòl van wekelijks verbruiksgoed èn een tas met de zaterdagsedities van NRC en Volkskrant plùs daarbij de nieuwe HP/De Tijd, Elseviers, Italië en Linda) mij een weg probeer te banen en luidbellend rustig aan kom fietsen, schijnt het zó te zijn dat ook nu de straten aan de wandelaars behoren en iedereen die zich niet per benenwagen voortbeweegt het rambam mag krijgen want hoe ik ook bel, roep en waarschuw, de mensen blijven stug op de straat lopen (elkaar zeggend dat die fietser 'er niet langskomt') en ik uiteindelijk vlàk voor een bruggetje alsnog tot stilstand kom en steppend en wel tegen het bruggetje op de komen.

Mijn fiets staat nu in een werkplaats van een kennis van een kennis (als u begrijpt wat ik bedoel). Vanaf volgende week ziet mijn stalen ros er compleet anders uit. Ik laat een bazooka op het stuur monteren en een installatie waarmee ik olie achter mij op het wegdek achterlaat. Wie zich niet uit de voeten maakt, is er geweest. Wie alsnog denkt achteraf mijn fiets een duw te kunnen geven, zal zich binnen no-time plat op het wegdek bevinden want achtervolging heeft geen zin. 

Vanaf volgende week zaterdag is mijn motto:"alles wat liep, dat ligt"...

DoS-aanval op marcs[b]log...

De afgelopen week heeft er een DoS-aanval plaatsgevonden op de marcs[b]log-site. Wat is een DoS-aanval precies?

Denial of Service (DoS) aanvallen zijn bedoeld om netwerken of websites plat te leggen door ze te overladen met data (of gegevensverkeer). Het doel is niet om informatie te verkrijgen maar om een netwerk of website ontoegankelijk te maken. In die zin vormen ze een serieuze bedreiging. Bij sommige aanvallen worden meerdere (meestal gekraakte) computers gebruikt. Dat kan bijvoorbeeld met computers die online zijn, terwijl er niet op gewerkt wordt. Thuisgebruikers zullen niet snel het slachtoffer worden van een Denial of Service aanval, omdat ze als doel niet zo interessant zijn.

Wellicht omdat de naam 'marc' en de extensie (.com) voor internationale begrippen makkelijk te koppelen zijn, is er een of ander systeem/geek aan de slag geweest en heeft het 2 dagen geduurd voordat marcs[b]log weer normaal bereikbaar was. Al met al een kortstondige aanval maar het gevaar kan natuurlijk weer ieder moment de kop opsteken.

Wat bezielt iemand die dit doet...? Hoogstwaarschijnlijk is het antwoord n�t zo onmogelijk om te bedenken als waarom mensen tramhuisjes kapot maken...

kijkerspost... (1)

Een nieuwe rubriek helemaal verzorgd door de lezers van marcs[b]log...!!! Gezien de vele reacties die de redactie wekelijks bereiken, bestaat het merendeel van de trouwe marcs[b]log-lezers uit... LEZERESSEN...!!! Dat had de hoofdredacteur nooit durven dromen; z� populair te zijn bij het vrouwelijk volk.

Vandaar ook dat we besloten hebben om een 'publieke' categorie te openen waar met name onze lezeressen iets van zichzelf kwijt kunnen. Zie hier dan ook de eerste originele inzending die we in de mailbox zagen van inzendster Kathy uit Monnikendam.

De redactie kan maar ��n ding zeggen: keep 'm coming...!!!

Eén vinger doet 't 'm...

Hoogervorst:"Nee, kijken Rita! Zó doe je dat dan..."

Verdonk:"Zo...?"

Hoogervorst:"Neeheeee, zó! Niet met je middelvinger...!"

Verdonk:"Dus deze vinger en dan, wat was het dan ook alweer...?"

Hoogervorst:"Ooohhwww, stomme trut! Let toch $##@#*#&@ eens een keertje op! 't Is de Ministerraad op vrijdagochtend niet. Evenmin de Algemene Beschouwingen. Nu is 't effe serieus, Rita... Zó doe je dan... Eventueel nog met wat geluid erbij..."

Verdonk:"Oh, zo dus..."

Hoogervorst:"Jaaaahhh!!! Dat is goed, zeg. En dat doe je dan voortaan iedere keer dat er weer zo'n zielig schoolklasje een handtekeningenactie heeft gehouden en Woutertje en Femke weer zielig staan te doen".

Aliens...

De aliens rukken op. Of moet ik spreken van androide-types...?

Waar gaat het om? Sinds enkele weken begeef ik mijn in de ochtendspits en rijd ik (bijna) dagelijks in de file naar de plek waar het grote inkomen vandaan moet komen. Tijdens het stilstaan geef ik mijn ogen eens goed de kost; altijd leuk om te zien waar andere mensen mee bezig zijn zo onderweg. Van neuspeuteren (zolang ze het maar niet in hun mond stoppen.... bah!) tot CD's uitzoeken, nagels lakken, gezicht opmaken tot uitgebreid telefoneren.

Met name dat laatste baart mij meer en meer zorgen. De carkit heeft afbreuk gedaan bij de hedendaagse automobilist want niemand zie je meer met handen aan het stuur in het luchtledige kleppen (Youp van 't Hek deed dat ooit zo mooi na).

Nee, het lijkt erop dat er steeds meer androïde-types rondrijden met zo'n implantaat in de schedel bij het oor. Want ook al is er géén telefoongesprek gaande, het implantaat (of ook wel bekend onder de noemer 'oortje') blijft aan het oor gekoppeld. Dit staat stoer, geeft status aan of zit er nog gewoon uit gemakzucht voor het geval het thuisfront nòg een keer belt. Want erg belangrijk kunnen de gesprekken in de auto toch niet zijn. Zéker niet nadat ik ooit, via een wereldontvanger, een gesprek opving van een autotelefoon (nog in het ATF-3 tijdperk) dat geheel en al ging over de ingezakte cake... Jawel, de ingezakte cake van de ene dame was redenen om vanuit de auto over te bellen met een vriendin en dit gedurende 3 kwartier vol te houden. In de tijd dat hands-not-free-bellen nog gewoon mocht...

Kentekenplaat...

Normaalgesproken staat de naam van de autodealer onderaan de kentekenplaat maar vanmorgen las ik een heel andere tekst op een kentekenplaat voor mij in de file... Zat ik er dan zó dicht op...? Ja, in de file wel.

De tekst luidde: "Gekheid is erfelijk. Je krijgt het van je kinderen..."

Leuk om de dinsdag mee te beginnen...

Bijstandsmoeders; doe ermee wat je wilt...

De Nederlandse politiek was iets van plan met de bijstandsmoeders. Met een nijpend tekort aan naschoolse opvang vond de regering dat het tijd werd dat de bijstandsmoeders hun steentje gaan bijdragen aan de Nederlandse maatschappij. De Tweede Kamer oordeelde echter dat kinderopvang een '...vak apart is...' en dat niet iedereen hiervoor geschikt is.

Een jaar of anderhalf geleden opperde de politiek dat bijstandsmoeders iedere baan moesten aanvaarden ook al lag die volledig buiten hun ervaring en liefhebberij en opende daarmee de weg om bijstandsmoeders de prostitutie in te laten gaan. Per slot van rekening schijnen nog steeds veel politici tot de regelmatige klandizi van de Haagse Geleenstraat gerekend te mogen worden en dus zouden zij een eerste klas controle kunnen uitvoeren op de bijstandsmoeders die hier nu in hun nieuwe werk met behoud van uitkering zitten. En dàt levert weer een bezuiniging op van zéker 2,5 miljoen euro voor alle controleurs die we niet aan hoeven te nemen. Wordt deze door de Kamerleden uitgevoerde controle óók onder de zogenaamde Melkert-banen gerekend...? Dat scheelt wèèr een paar miljoen.

In ieder geval vind ik de gedachtengang dat bijstandsmoeders wel kunnen dienen als onbetaalde oppasmoeders in de naschoolse opvang nèt zo'n belachelijk idee.

Bijstandsmoeders; de melaatsen en horigen van de 21e eeuw...

Inparkeren wordt een eitje...

Nissan probeert de Smart-markt te benaderen met een nieuwe ster aan het auto-firmament.

Deze rijdende kookwekker (bedankt 'Bright') kan twee richtingen uitrijden en heeft een cabine die 360 graden kan draaien. Dus in de file kan je nog eens op je gemak die leuke mevrouw of meneer �chter je gaan zitten bekijken.

Hilairiteit ten top!

De buitenspiegels zijn vervangen door camera's en schermen die zicht geven op de dode hoek. Een lithium-ion accu zorgt dat het karretje door de avondspits glijdt...

Wie meer wil weten (veel staat er niet), die kan terecht op de website van Nissan.

Er tussenuit gepiept...

Op 3 oktober is hij op 76-jarige leeftijd er tussenuit gepiept; Ronnie Barker.

Ronnie Barker was jarenlang de helft van het duo 'The Two Ronnies' dat hij samen met Ronnie Corbett vormde. Daarvoor speelde hij de hoofdrol in 'Open all hours' over een immer stotterende, uiterst gierige kruidenier genaamd Arkwright en zijn hulpje (gespeeld door een jonge David Jason). Arkwright had heimelijk een oogje op 'nurse Gladys', een ferme tante met een hart van goud, die aan de overkant van zijn winkeltje woonde.

Daarna werd Ronnie Barker wereldberoemd door zijn rol in de gevangenis comedy 'Porridge' waarin hij de rol van Fletcher speelde die allerlei rare capriolen uithaalde en regelmatig in conflict kwam met hoofdbewaker 'mr. Barraclough'. . In deze serie speelde hij samen met de veel te vroeg overleden acteur Richard Beckinsale (jawel, de vader van de ontzettend mooie actrice Kate Beckinsale)

In 2002 kreeg Ronnie Barker een BAFTA-award (kort voor: British Academy of Film and Television Arts) voor zijn complete werk.

Noot; voor diegenen die zich al jaren afvragen waarom de serie 'Porridge' heette hier het antwoord. De gevangenis ingaan heet in het Engels "doing porridge" vanwege de gortepap die gevangenen vroeger te eten kregen. Ook het avondeten was een grote brei en werd daarom ook pap genoemd. Vandaar de titel van de serie.

Vreemde eend...

Zondagmiddag in het park bij de grote eendenvijver;

kindje: "Kijk eens pappa, wat een rare eend daar zwemt!"

vader: "Die moest je maar geen brood voeren, hoor."

Wereld Dierendag...

Ooit zat ik op de kleuterschool. Het was een kleuterschool met heel veel dieren zoals geiten, eenden, ganzen en wat dies al niet meer zij. In mijn herinnering liep er ook nog een verdwaalde koe rond. Op Dierendag was het altijd feest. Met zelfgemaakte mutsjes op stonden wij kleuters rond een enorme taart (okay, wij waren natuurlijk een stuk kleiner) gemaakt van slablaadjes en al dat soort zaken zodat alle aanwezige dieren zich eraan te goed konden doen.

Nu bedenk ik mij dat ik geen enkel huisdier meer heb (mijn enige 'huisdier' is allergisch voor huisdieren) en zie regelmatig in tijdschriften of op TV de verschikkingen die wij nog steeds aanrichtingen onder de dieren.

Wat zou het toch mooi zijn als het 365 dagen per jaar Dierendag kon zijn...

Herfst in Nederland...

Het is ècht herfst in Nederland...

Het lijkt wel of er alleen maar eikels op de weg zijn...

Maandagochtend... (2)

Maandagochtend gedachte:

Zou er een wetenschappelijke verklaring voor het feit zijn dat je bed 's morgens altijd warmer en zachter aan voelt dan de avond ervoor wanneer je er nog in moet stappen...???

Eenmaal, andermaal... (2)

Vanmiddag waren àlle olifantjes van ZKH Prins Bernhard voor de àllerlaatste keer in hun bestaan bijelkaar in één verzameling. Veilinghuis Sotheby's heeft op verzoek van het WNF de hele verzameling geveild. Koningin Beatrix en haar zussen hadden de verzameling aan het WNF geschonken in de wetenschap dat deze geveild zou worden ten gunste van een aantal projecten waaronder het project Borneo.

De veilingmeester zette de vaart erin en wat te verwachten was, werd bewaarheid; de prijzen gingen door het dak. Lot nr.1, een kleien olifantje met een plastic gouden kroontje op, genaamd 'Barbar' (cataloguswaarde €20,= - €40,=) ging voor maarliefst €2700,= de deur uit. Consternatie en gelach was onder de aanwezigen niet van de lucht. Niemand had kunnen verwachten dat er zulke prijzen gevraagd èn geboden zouden worden. Menig gedesillusioneerde bezoeker verliet al de veilinghal.

In een sneltreinvaart werd er geboden. Een enkele keer door uw eigen marcs[b]log-hoofdredacteur, zij het zònder bevredigend resultaat. Lot nr.8; cataloguswaarde €40,= - €60,=) werd vlotjes ingezet op €500,= en voor we er erg in hadden waren de olifanten van eigenaar gewisseld voor €2900,=. De veilingmeester heeft het wèl gezien ("...ja, die meneer van marcs[b]log achterin heeft  geboden...") maar van €500,= naar €900,= vond uw hoofdredacteur een wat onverstandige stap en dus ging ook dit lot naar een ander. 

En zo ging het door en door. Een enkeling waagde zich nog aan het bieden maar het waren vooral de professionele bieders (sommigen met een telefoon aan het oor) die de grote prijzen konden leveren. Het volgende lot dat de marcs[b]log-redactie voor ogen had (nr.12; 1 paar gesneden houten olifanten, waarde €50,= - €100,=) vond voor €1800,= een nieuwe eigenaar (maar niet bij de marcs[b]log-redactie).

Vanavond staan er vele olifanten verbaasd en alleen in vreemde kamers...

Uiteindelijk hielden we er 1 olifantje aan over. En die zat bij de koffie... gratis...!!!

Nagekomen: de veiling heeft €379.250,= opgebracht...

Tergende ipod-test...

Op de website van Ars Technica is een tranentrekkende, tergende ipod-test te zien...

Do NOT try this at home...!!!