marcs[b]log is "...4 C00| p?0pl3 0n|y..." en bestaat uit een verzameling (diep pathologische) hersenspinsels bijelkaar gegraaid en overgenaaid door de marcs[b]log-redaczione...
job cohen (PRACHTDAG...!!!): Juich niet te vroeg…
VIND MADELEINE
ANDERE LINKS:
Grotto di Wally
Bramn
Harryzzz
Kluunlog
Web Twee Punt Net
Garfan
Jeugdsentimenten
LNNK
Merel Roze
Geen Held
i-Marco
Kristel
RedStar
robtheblob
Roel's weblog
Sjoerd
Susan Smit
Thomas Schlijper
Twee-Vijf-Twee-Vijf
Volle Zalen
Vorige week kwam ik zo'n matrix-geprinte tekening tegen zoals die in de jaren '80 zo gebruikelijk uit de printer op buurman's kantoor kwamen. Onze hele kamer hing er op een gegeven moment v�l mee.
Vandaag vond ik er n�g een, alleen wat hier gebeurt, heb ik nog nooit op papier zien gebeuren...
Goed, zonder kinderen is het voor volwassenen wellicht een beetje flauw om aan Sinterklaas te doen maar zelf vind ik de gezelligheid ook wat hebben en daar mag bèst een chocoladeletter en een kleinigheidje tegenaan. Nietwaar...?
Dus vraag ik het meisje achter de balie:"Heb je voor mij de 'B' van Barbara...?". Nu bega ik een enorme fout want in een olijke bui vervolg ik in één adem:"Je weet wel; de 'B' van Bernadette, maar ook de 'B' van Bianca of wat dacht je van de 'B' van Berenice, de 'B' van Brianna, Bronwyn, Bridget, Bonita en Britany...".
Het meisje achter de balie kijkt mij verdacht leeg aan en vraagt:"Zal ik de letters in aparte tasjes doen, ik zou niet op mijn geweten willen hebben dat één van uw vriendinnen jaloers wordt op de ander...".
Voor ik het wist had ik een brandmerk in onzichtbare (chocolade) letters op mijn voorhoofd staan dat begon met de letter 'B': 'Bigamist'...
Gisteravond was het dan eindelijk zo ver; ik zou het icoon op klassieke zang gaan ontmoeten; Max van Egmond. Om half 8 bel ik aan bij zijn huis in Amsterdam. Een zeer erudiete heer doet open en zijn enorme glimlach is nèt zo uitnodigend als de warmte die uit zijn huis komt. Het is nat en koud en dus is een verwarmd huis geen onplezierige gelegenheid. We geven elkaar een hand en noemen elkaars achternaam. Ik voel mij 5 jaar oud (dat was toen ik zijn stem voor het eerst hoorde en mijn grootmoeder mij vertelde wie dat was die achter die prachtige bariton schuil ging).
We drinken een kop thee en praten wat. Hij, zo enorm gevorderd in het leven en inmiddels 'in ruste', en ik, nèt 39 jaar, vooralsnog aan het begin van een zangcarrière. Ik voel mij 5 jaar oud.
De erudiete oudere man nodigt mij uit bij de piano en we beginnen met wat inzing-oefeningen. Hij doet voor en een prachtig diep geluid vult zijn huiskamer. Dàt moet ik nog maar eens ziens te benaderen. Voorzichtig doe ook ik mijn mond open en een redelijk geluid, nog een tikkeltje schuchter, vult niet echt de kamer maar geeft wel blijk van mijn aanwezigheid. In een rap tempo volgen de oefeningetjes elkaar op. Ik probeer ze allemaal te onthouden want dit is o zo handig voor thuis. Van 'zoemmmmezommme' naar 'oo-aa-oo-aa' op een toonladder. Ik voel mij 5 jaar oud.
Dan nodigt hij mij uit een lied te zingen en ofschoon ik in de auto, op weg naar Amsterdam, Schubert's 'Die Taubenpost' duchtig heb zitten oefenen, pak ik in mijn zenuwen 'Die Forelle'. Hoe voorspelbaarder had ik kunnen zijn. De erudiete heer geeft direct aan dat dit een zeer populaire is bij beginnende zangers (ik voel mij 2 jaar oud).
Ik doe een poging 'Die Forelle' te zingen en Van Egmond geeft advies. Waar meer legato en waar minder crecendo en zo vordert de tijd. Na afloop drinken wij nog wat en krijg ik de evaluatie. Ik mag doorgaan met zingen...!!! Dat op zich is al een opluchting. Hij geeft nog wat adviezen over het vinden van een goede zangpedagoog en we praten nog wat over zijn carriere. Ook nu hij casual in een stoel zit, weet hij een prachtig geluid de kamer in te toveren zodra hij weer een stukje zingt. Zelfs zijn spreekstem is prachtig en rijk aan klankkleur. Jammer genoeg kan Max van Egmond mij niet helpen omdat hij 'in Ruhe Stand' is tegenwoordig en (logisch!) geniet van zijn vrije tijd. Na een carriere van bijna 50 jaar als bariton mag dat wat mij betreft best. Ik had 20 jaar eerder geboren moeten worden en hem dus ook eerder moeten ontmoeten. Ach, dingen zijn nu eenmaal zoals ze zijn.
Ik ben allang blij dat ik bij mijn grote voorbeeld een keer thuis heb mogen voorzingen. Díé ervaring neemt niemand mij meer af...
Òf ik hang na vanavond mijn zang-carrière aan de wilgen òf ik breek binnenkort door in heel Europa... (iets minder mag ook wel...)
U leest het morgen...
Op deze zondagse ochtend leek het de redactie van marcs[b]log wel gepast om eens stil te staan bij een heilige. Vanwege de naam van onze weblog (marcs[b]log) èn het feit dat uw hoofdredacteur zich nog wel eens als 'goedheiligman' in den lande begeeft om vele kinders blij te maken met een bezoek, koek en lekkers, keken wij eens op het internet rond naar Sint Marc.
St. Marc schijnt een heel goed schoonmaakmiddel te zijn (waarschijnlijk het bekendst in Frankrijk). Tenzij toegepast op eikenhout want dat wordt zwart...
(thanx 2 Wally!)
lees dit artikel hier verder...
Bij gebrek aan maneschijn door dikke sneeuwwolken, had een bereidwillige buurman tòch voor een sfeervol plaatje gezorgd...
Vandaag een late [b]log; uw hoofdredacteur zat namelijk ingesneeuwd tot enkele uren geleden. Dat wat een 2-daagse training in Berg en Dal (voorbij Nijmegen) had moeten worden, werd een 3-daags verblijf in het conferentie-oord waar de training gegeven werd. De oprit werd versperd door gestrande auto's die niet meer voor- of achteruit konden.
Gestaag waaide de wind door de bomen en zag alles eruit als een kerstkaart en stroomde het hotel vol met mensen die een half uur daarvoor nog vol overtuiging op weg gingen.
Desalniettemin werd het nog een gezellige boel. Helaas had uw hoofdredacteur niet meer bij zich dan alleen een gsm telefoon waarmee een fotootje gemaakt kon worden van de 40cm sneeuw die er gevallen is. Met behulp van een tractor is de marcs[b]log-voiture vanmiddag uit het hoog besneeuwde grasveld naar de openbare weg getrokken.
Een week na dato is een niet-gepubliceerde foto uitgelekt van de vogel die bij Domino Day is neergehaald...
39 jaar geleden...???
hint, hint...???
Je eigen grafschrift maken kan wèl zo handig zijn. In deze donkere tijden waarin de mensheid stukje-bij-beetje gekker aan het worden is en kerstmis dichterbij komt, schrijven heel wat mensen alvast hun eigen epitaaf omdat, wanneer je er plotsklaps tussenuit geknepen bent, je nog maar moet afwachten wat anderen over je in het marmer bijtelen.
Op deze website kan je alvast je eigen grafschrift maken. Doe het nu...!!! Voor het te laat is...!!!
Leuk dingetje dat ik tegenkwam. In de vroege jaren '80 was het heel gebruikelijk om dit met de toenmalige printers te doen. Filmsterren, pin-up's en diverse figuurtjes kwamen bij de buurman op de zaak uit de printer rollen.
Nu kwam ik er een tegen op internet. Leuk voor de jongere generatie die niet bekend is met matrix printers (laatste keer dat ik het had over matrix printers was de enige reactie:"huh, matrix...??? Kan je daarmee foto's uit de film printen ofzo...?")
Ik besloot er (wijselijk) het zwijgen toe te doen... 010011111000011000110010011000100010011000011001
00010001001000110100011110011100101111011110111000
00100101011011111101010100001010001100110000101010
00101000011010110100100010010000001011010001000000
01111110111100100010011111000101000111101111010111
00001100101110110010010011001001000100011101001000
01010010011110010000001100011101110101010110111011
11010010111111101110101100100010110001001010010010
01001101101100100110111011011000101000111000000010
11101101001110100011111100101011101101011000001001
10011011010011000111110111011111001101001111011010
00111111111010100111010111011000110010010110101100
10111011001011110001001001111111011010001011011110
10010111110100011000000000100001000001000011010011
00010010011010011001000111101101111111101101101100
01000010001101001110111000100100011100010100101110
10000001011001100111010011010000111010001100110100
00101000011000111001110100010000100111100110111100
10000110011101101111000100000010100011100110100111
00011001010110100011011101101010101110001011001101
00000001001010000000011010100000100000100011001010
10110010110100011111110011000100100110111000001100
11100010101100100010011001000101010110111111010100
10001111001101101100010000000110100111111111110010
10001111110101011101000101001110011001001010101010
00010100101110010011010010001010010111011001101110
11001011011001111101110011110000011001000110011000
10011100000111001010110000110110011111101010000100
00101010111111110110000001010100011100110010000100
11010100111010110011011011001101010001111001101110
11110100010111000101010100111001101010001001001111
10011100100111001101111001010011111111010110111110
00111011010001010001101001011100010000100111110011
10001000000111011100100110011001001101111011111000
00110000000011011100010001010010101011001110011111
00101110011101001000011111011011101110110111010011
11011100011100101001001010011010010000001001111111
10111011001010110011100011001001001001010100001010
11111011101110011111011101000100111011000001100110
11010011100110010101000010000000101010000001100010
11110111001011010100000110010010100100010110000100
00000001101111010010100010111101001000000101001001
00100111111000011011110011001100011001011000011101
Deze week bekijkt minister Verdonk welke slachtoffers van de celbrand op Schiphol uitgezet kunnen worden.
Het nieuwe werkwoord in de dikke Van Dale is 'googelen'. "Oh joh, dan moet je even googelen en dan heb je de gegevens", is een inmiddels zeer gevleugelde spreuk geworden.
Een aparte vorm van googelen is zelfgoogelen. Je tikt je eigen naam in op Google en daar komen de resultaten. Zelfgoogelen is zoiets als masturberen; het draait helemaal om jezelf, je doet het liever niet waar anderen bij zijn en je praat er ook niet over. En het hoogtepunt duurt ook maar kort; zodra je je eigen naam weer ziet staan, bemerk je dat je niet verder bent gekomen dan ergens een boodschap op een of ander obscuur 'prikbord' ofzo. En net als na het masturberen, voelt de zelfgoogelaar zich schuldig en niet echt bevredigd. Ontgoocheld (da's iets anders dan 'ont-googeld') zit je naar je beeldscherm te staren en bedenk je dat je dit allemaal al wist en dat het niet ècht interessant is.
En het komt alleen voor onder diegenen die niet ècht of zelfs ècht niet beroemd zijn. De lege hang naar 'fame' en herkend worden op straat (zoals de bekende artiesten het stiekeme gefluister van mooie meiden op een terras een tafeltje verder dat ze hen hebben zien zitten maar het niet zeker weten maar het uiteindelijk durven te komen vragen...).
Ik moet nu maar eens uit de kast komen en bekennen; ook ik was een zelfgoogelaar...!!!
Het voelt als een AA-bijeenkomst; "Hallo allemaal, ik ben Marc"
(allemaal): "Hallo Marc" (etc.etc.).
Anderhalve pagina lang kwam ik mijzelf tegen. Mijzelf mèt en zònder aanhalingstekens intikken, want dan kon ik selecteren tussen de pagina's waar mijn naam pur sang op voorkomt en waar meerdere mogelijkheden met mijn voor- en achternaam mogelijk zijn. En wat is er nu eigenlijk zo spannend aan...? Het feit dat IK mijzelf vermeld zie staan...? Ik ga namelijk ook niet tegen anderen zeggen dat ze mij moeten 'googelen'. Dat zou het toppunt zijn van mijn eigen 'toen ik de hoofdrol had'-syndroom. Het werkte als een verslavende harddrug.
Ik moest het afleren. Ik ben nu eenmaal zoals ik ben. En dat moet mèèr dan goed genoeg zijn...
Om en nabij de 4 miljoen levenloze, plastic steentjes zijn belangrijker dan het leven van een vogel. Dat is deze week maar weer eens gebleken in de Frisian Expo Centre waar de makers van Domino Day een jager lieten komen om te voorkomen dat de vogel de steentjes vroegtijdig om deed vallen.
Nederland is in rep en roer; een dier dat gedood wordt voor een onbenullige recordpoging levert discussie op. Dat is wel te zien op http://www.dodemus.nl/.
Natuurlijk blijven er mensen die een lullige spelletje boven ieders leven stellen; grappig dat met name dat de reacties zijn die connecties leggen met problemen in de wereld waar levens in het geding zijn...
In 1985 verstonden wij hèèl iets anders wanneer men het had over een 'bom-moeder' dan de kinderen van nu dat verstaan...
Ik moet het font wat kleiner maken want dit stukje gaat over de kerel die tijdens deze vlucht naar Brussel naast mij zit.
Voordat we opstegen, zaten we allebei op onze iPaq's te tikken. Last minute e-mails verzenden enzovoorts. Toen ik de instructies van de stewardess opvolgde (electronische apparatuur mogen tijdens de vlucht niet gebruikt worden), had de 'high powered executive' naast mij een ànder begrip van zaken. Hij bleek te begrijpen dat je electronische apparatuur moest verbergen als de stewardess keek en in alle andere gevallen lekker doorwerken, zelfs tijdens het opstijgen.
Aan de ene kant ben ik er vrijwel zeker van dat een iPaq niet een heel vliegtuig naar beneden kan halen. Als het wèl het geval geweest zou zijn, zou het al zeker meerdere keren gebeurd zijn. Als je bekijkt hoeveel vluchten er wereldwijd per dag gemaakt worden en hoeveel iPaq's, mobiele telefoons en notebooks meereizen, zou je bijna denken dat die apparaten totaal geen bedreiging vormen.
Maar tòch... Daar zat hij, lekker op zijn iPaq te tikken terwijl hij misschien ervoor zou zorgen dat ik dood ging. Ik moest er iets aan doen, zoals de stewardess waarschuwen. Ik moest wachten totdat hij voor mij opzij zou gaan opdat ik naar het toilet zou kunnen en stiekem iemand waarschuwen. Het zou een vreselijke vlucht kunnen worden als hij kwaad werd. Ik moest afwegen; òf een vlucht met een kwade buurman tegen een .000000001% kans op een vuurbal-gerelateerde dood.
Dus ik bleef zitten staren naar de regel-breker terwijl hij lekker op zijn kleine doodsmachine doortikte. De piloot vuurde de motoren aan en trok de kist op. Zou dit de enige keer zijn dat een iPaq ervoor zorgt dat een vliegtuig in een weiland terecht komt...? Hoe zeker was ik ervan dat alles goed zou gaan...? Kan je ooit zeker zijn in dit soort gevallen...?
Mijn enige en schrale troost is dat wanneer deze kist neervalt de kranten in ieder geval de kop zullen hebben:"Vliegtuig crasht. Hoofdredacteur van marcs[b]log gereduceerd tot houtskool". Dàt zou 'm leren, GNA!!!
Ik hoop alleen dat hij niet belangrijker is dan ik. Dàt zou mijn dag ècht verpesten...
Duizenden leerlingen in het voorgezet onderwijs blijken zichzelf jaarlijks te verminken. Ze krassen zichzelf met een scherp voorwerp, ze snijden in hun eigen huid. Op deze wijze vragen ze begrip voor onverwerkt seksueel misbruik, verlies van een dierbare of echtscheiding van de ouders.
Dit is gebleken uit een steekproef...
Op de 11e van de 11e maand om precies 11 uur hielden de kanonnen van Wereldoorlog I zich stil. Een einde was gekomen aan de bloedigste strijd ooit geleverd op het Europese vasteland. De Pruisisch-Duitse en geallieerde legers (bestaande uit o.a. het Britse Gemenebest, Frankrijk, België en Amerika) zouden snel een vredesaccoord sluiten. Dat dit geheel ten koste zou gaan van de Duitse economie en een ingeleide werd voor de Tweede Wereldoorlog een goeie 20 jaar later, voorzag niemand.
De generatie die WO-I overleefd had, overleefde ook in veel gevallen hun kinderen die sneuvelden in WO-II. Van Wereldoorlog-1 zijn er slechts nog enkele veteranen in leven.
Wat is dt toch dat je als volwassene het feest nooit meer zo beleeft als dat je deed toen je nog kind was. Dagenlang buikpijn, misselijk en niet kunnen eten als 5 december in de buurt kwam, want je wist dat je ergens wel een keertje ondeugend geweest was.
De periode dat de Sint er was, leek voorbij te vliegen...
Nu ik groot ben denk ik:"vier weken lang chocoladeletters, marsepein en strooigoed eten, anders komt de rommel niet op...".
Behalve acurate weersvoorspellingen kan het programma ook vertellen wat de maandstanden zijn, vanuit welke windrichtingen we wind kunnen verwachten (voor als de hoofdredacteur op zijn fietsje naar het redactielokaal moet peddelen) èn wat de actuele temperatuur is.
Dat programma heet Weather Watcher en een versie is gratis te downloaden.
Erwin Krol en Piet Paulusma kunnen wat mij betreft inpakken
