Aftellen is begonnen...

Op dit moment is het in Nieuw-Zeeland al nieuwjaar. Om precies te zijn; 17 minuten geleden sprongen daar de kurken van de flessen. Over een uur zijn Australië en Indonesië aan de beurt en zo tellen we de uren af, die minuten gaan worden naar mate ons nieuwjaar nadert.

Nederland bereid zich voor op wederom een jaarwisseling; oliebollen worden gebakken of ingekocht (komt er soms een nieuwe ijstijd, dat mensen zoveel meezeulen...???).

Over 24 uur schrijven we ineens 2005 maar het voelt nog steeds aan als 1998... Kent u dat gevoel...?

[nagekomen bericht] doordat de redactie van marcs[b]log nog steeds een jaar achterloopt, zal vanavond om middernacht het laatste blaadje van de kalender van 2004 afgescheurd geworden...

70 miljoen...

Zeventig miljoen... Er gaat morgenavond voor 70 miljoen euro aan vuurwerk de lucht in; 50 miljoen legaal en 20 miljoen illegaal. Zeventig miljoen; ik probeer mij dat even te visualiseren. Zeventig miljoen... Dat is 70-met-6 nullen; 70.000.000,=. Zeventig miljoen; wat zouden we dààr niet een hoop goede dingen van kunnen doen; een heel Zuid-Amerikaans regenwoud redden, een Afrikaans continent uit de shit helpen, dubieuze regimes opruimen en de landen opnieuw opbouwen, iedereen in Nederland een extraatje voor de kerst 2006... Zeventig miljoen; dat is het aantal weblogs wereldwijd.

Zeventig miljoen; toegegeven, wanneer niemand iets zou afsteken, zouden we met z'n allen raar staan te kijken om middernacht. Tòch probeer ik er maar even niet aan te denken en durf ik met de hand op mijn hart te verklaren dat ik er geen cent aan heb bijgedragen...

Maar wat hebben we het arm in Nederland...

Zalig uiteinde...

Als er iets was waar Lea zich groen-en-geel aan kon ergeren bij Henk was het zijn 'zalig uiteinde' dat hij te pas en te onpas een ieder toewierp bij het verlaten van winkels. Wist hij eigenlijk zèlf wel wat hij bedoelde met dat strontvervelende 'zalig uiteinde'...? Was het zijn eigen uiteinde dat hij iedereen toewenste of dat van het slanke, jonge meisje dat iets té lief glimlachend hem zijn bestelde brood over de toonbank overhandigde waarbij haar hand die van hem had geraakt...? Lea had het wel gezien en goed opgelet Henk's postzegel die hij daarbij trok in haar opgenomen. Zó had hij in geen tijden meer naar hààr gekeken. Zeventien jaar, 2 kinderen, 3 honden en 6 auto's later liepen zij door de versierde winkelstraat alsof ze niet meer bijelkaar hoorden. Nog wel naast elkaar, ja dàt nog wel. Maar Henk legde nooit meer een arm om haar heen; laat staan dat hij haar hand nog eens pakte. Bovendien was hij opvallend vriendelijker naar de winkelmeisjes van nog geen 20 dan dat hij thuis was. En waarom wenste hij dat meisje dat de supermarktwagentjes bijelkaar haalde zo uitdrukkelijk een 'zalig uiteinde'...??? Wat was zijn fantasie over winkelmeisjes met karretjes...???

Het was Lea inmiddels wel duidelijk geworden; Henk doelde op de kleine ronde kontjes van die grietjes met zijn '...zalig uiteinde...'. Nòg een kerstvakantie met Henk moest zij niet meer aan denken. Dat gezeik ieder jaar met het opzetten van die boom; dat hoefde voor haar ook niet meer. Ieder jaar weer diezelfde stomme engel op de top van de boom omdat die '...nog van vroeger thuis was...'. Ze voelde er veel voor om het glazen geval met veren vleugels een keer 'per ongeluk' te laten vallen. Oeps...

Misschien moest zij óók maar eens de leuke vakkenvullers van de supermarkt een 'zalig uiteinde' gaan toe wensen.

Modern voyeurisme

Als ik ergens gek op ben, zijn het webcamera's. Ze geven een kijkje op een stuk van de wereld dat ik niet dagelijks zie. Hoe actiever het beeld op de camera hoe leuker het kan worden. Het is wellicht een nieuw soort voyeurisme maar ik kan uren zitten staren naar mijn scherm als ik verbinding heb met een webcamera elders in de wereld. Nee, geen scholieren 'caught in the act' en dergelijken maar gewoon dagelijkse dingen (hoewel dat voor scholieren tegenwoordig ook dagelijkse dingen zijn).

Zo heeft de Schotse krant 'The Scotsman' een té gekke pagina met webcamera's. Op tal van belangrijke locaties in Groot-Brittanni�, van noord-Schotland; Oban (waar de CalMac-boten uitvaren naar de Hebriden) tot zuid-Engeland; (London) zijn webcamera's geinstalleerd die van minuut tot minuut een beeld geven van het leven aldaar op dit moment. Ik gebruik deze pagina vaak om te zien hoe de kerstversieringen in Edinburgh en London eruit zien maar ook op oudejaarsavond, als hier het nieuwe jaar inmiddels een uur oud is, om te zien hoe het vuurwerk is in andere steden. Als bonus wordt ons ook een kijkje gegund op Times Square in New York. Ook in Parijs heeft iemand zijn webcamera gericht op een fraai uitzicht; de Eiffel Toren.

Maar het àllerleukste van deze webcam-pagina (mooi woord voor Scrabble maar zóveel lettertjes heb ik nooit op mijn plankje staan) is toch wel de 'Haggis Hunt'; de jacht op de gouden Haggis. Voor wie niet weet wat een Haggis is, moet eerst maar eens de haggisclopedia raadplegen en alle 13 hoofdstukken doorlezen. Dàn kan men pas ècht op Haggis Hunt...

Kerstgevoel... (4)

Het kerstgevoel wordt vergroot door het feit dat alle winkels eerder sluiten dan normaal. Een soort van wereldsluiting omdat dan overal ter wereld alles gesloten is. Enerzijds een gevoel van saamhorigheid en anderzijds een gevoel van alleen achterblijven. Vreemd wel. Toch goed voor een 99% kerstgevoel...

Maar de volle 100% van het kerstgevoel worden gevormd door iets dat er wel is maar tegelijkertijd nog niet. Iets waarvan iedereen moet afwachten wat het gaat worden en wat het gaat brengen...

Het jongste redactielid van marcs[b]log...

Fijne kerstdagen allemaal...

Kerstgevoel... (3)

Hij staat...!!! Eindelijk hangen alle lichtjes en ballen erin. Het heeft weer wat voeten in aarde gehad maar het resultaat mag er dan ook zijn.

Traditioneel mag de kerststal natuurlijk niet ontbreken. Met beelden die al lang in de familie van uw eigen hoofdredacteur zijn, wordt ieder jaar de stal weer opnieuw opgebouwd met oude gipsen beeldjes. Alleen waar Kindeke Jezus uithangt, mag Jo(o/st/zef) weten. Gisteren had ik 'm nog in handen en weggelegd. Omdat het Kindeke pas om middernacht in de kribbe gelegd mag worden. Tot die tijd staat iedereen te bidden tot 'ie een ons weeg. De os en de ezel zijn in de loop der tijden voor zichzelf begonnen en ontbreken dus. Kom eens bij de Blokker voor een losse os of ezel...??? Tegenwoordig zijn de beeldjes (van plastic!) vastgelijmd aan de stal.

Vader had ooit een stal eigenhandig in elkaar getimmerd (in de positieve zin des woords) maar die heeft de tand des tijds niet mogen doorstaan. En daarom hangt de engel aan de onderste tak van de boom. En het duurt nog zeker 2 weken voordat de Drie Koningen voorbij die contactdoos zijn. En tegenwoordig mag de kamelendrijver weer zwart zijn... (jàààrenlang moest 'ie in de rol van 4e Koning gepromoveerd worden om te voorkomen dat wij een politiek-incorrecte stal in huis hadden staan).

Kerstgevoelsmetertje stijgt tot: 98%

Kerstgevoel... (2)

Het kerstgevoel-onderzoek gaat gestaag door. Ook tijdens de drukke voorbereidingsperiode van kerst. Jawel, uw eigen hoofdredacteur slentert door de straten om het kerstgevoel op de gevoelige plaat te leggen.

Hoe staat het verder met het kerstgevoel anno 19-tweeduizend-holadiee...??? Vandaag: De Markt in Delft goed voor 91%...!!!

Kerstgevoel...

Hoe zit het met het kerstgevoel anno 19-tweeduizend-en-nu...? De marcs[b]log-redactie ging op onderzoek uit. Vandaag: De Bijenkorf in Den Haag.

Kerstgevoel bij de redactieleden: 86%...

Kaas...

In het kader van nieuwe ontwikkelingen rond het programma 'Google Moon' vond de lokale kaasboer gretig aftrek...

Kerst met Google...

De mensen van Google hebben weer iets leuks neergezet op de website van Google. Een dagelijks 'vervolgverhaaltje' dat bestaat uit één plaatje en iedere dag aangevuld wordt.

Zoiets als een adventskalender. Naar mate kerst nadert, vind je een nieuwe aanvulling op het geheel. De redactie van marcs[b]log is heel benieuwd waar het dit jaar naar leidt...

Google

En, tevreden...? Wij wel...!!!

'Bewoners verpleeg- en verzorgingshuizen tevreden'

DEN HAAG - Meer dan 90 procent van de bewoners van verpleeg- en
verzorgingshuizen is tevreden met de zorg die ze krijgen en de
bejegening door het personeel. Wel vindt bijna 40 procent dat de
verzorgers gehaast zijn en dat ze weinig tijd hebben voor persoonlijke
aandacht.

Dat concludeert het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) in een onderzoek,
dat dinsdag is verschenen. Verpleeghuizen kwamen het afgelopen jaar zeer
negatief in het nieuws, toen de Inspectie voor de Gezondheidszorg constateerde
dat de zorg aan bewoners vrijwel altijd onder de maat was.

De bewoners zelf oordelen milder over de kwaliteit. Wel wil een kwart van de
lichamelijk zieke bewoners meer privacy. Ruim 55 procent van de mensen die
een kamer deelt met anderen, zou liever een kamer apart willen of een kamer
met minder andere bewoners hebben.

--------------------------------------

- Dus mevrouw Van Dijk, we nemen het nog één keer met u door. Wàt zegt u als die aardige mensen van het Sociaal en Cultureel Planbureau u vragen hoe u het hier heeft...?
- Dat ik het heel erg naar mijn zin heb, toch...?
- Precies! En als ze doorvragen en willen weten hoe de verzorging voor u is...?
- Eehh, nee dàt ben ik even kwijt.
- Dat u ontzettend tevreden bent over de prima verzorging hier.
- Maar ik zit nu al 2 dagen in mijn pyama op de po en iedereen die langsloopt, kan mij zó zien zitten. Ik heb hier ook helemaal geen plekje voor mijzelf...!
- Dat gaan we allemaal in orde maken, mevrouw Van Dijk. Vóórdat die mensen komen.
- En wanneer komen die mensen dan...?
- Hmmm, niet helemaal zeker maar het zou wel eens volgende week kunnen worden. Anders wel de week daarna.
- Wat zeg je, ik versta het niet als je zo zacht praat. De batterijen van mijn gehoorapparaatje zijn al zeker twee weken leeg en niemand komt met nieuwe...
- (hard) DIE MENSEN KOMEN VOLGENDE WEEK, misschien...
- (diepe zucht van ongemak). Kunt u het glaasje met mijn gebit even aangeven, dat praat wat makkelijker...
- Dat hangt helemaal af van uw bereidwilligheid tot medewerking. Dus mevrouw Van Dijk, nog één keer alles even doorlopen en denk erom, er staat veel op het spel; onder andere het dagelijkse avondpuddinkje en het bezoekersuurtje op de zondagmiddag. Het zou toch erg jammer zijn als uw kleinkinderen u dit jaar met de kerst niet zouden kunnen zien, toch...? Het zou per slot van rekening wel eens de laatste keer kunnen zijn, nietwaar...?
Het hangt dus hélemaal van U af, mevrouw Van Dijk. Wij wìllen persé bij die 90% zitten, hoor.

Ik ben er klaar mee...

Je leende een LP uit aan je beste vrienden. Die zag je vervolgens nooit meer; die LP dan. Of het boek waar je over verteld had aan je vrienden, leende je een keer uit en vervolgens was niet meer duidelijk wie het boek ooit heeft gehad maar iedereen wist over wèlk boek je het had. Het overkwam mij regelmatig dat ik op zoek was naar iets wat uiteindelijk ooit eens uitgeleend bleek te zijn geweest en nimmer meer z'n weg naar mij had weten terug te vinden. Nòg ergerlijker vond ik die boekenkasten die uitpuilden van MIJN boeken of LP's. Zag dat maar eens terug te krijgen want stelselmatig beweerde de 'nieuwe eigenaar' bij hoog en bij laag dat diezelfde LP door hem bij de Bijenkorf gekocht was voor fl.25,= of dat hij zèlf uren in de rij had gestaan om dat ene boek persoonlijk te laten signeren door nota bene MIJN favoriete auteur.

Op aanraden van een oud-oom begon ik mijn boeken uit te rusten met een (grappig bedoeld) bijbels citaat als ex libris dat luidde:"alleen een dwaas leent en brengt niet terug" in de hoop dat de lener zich aangesproken zou voelen om het geleende pand bij de rechtmatige eigenaar terug te brengen. Helaas heeft dat niet mogen baten. Regelmatig trof ik boeken en LP's aan bij diverse (inmiddels ex-) vrienden waarbij het afgescheurde plakrandje nog zichtbaar was. Ik begon de tekst van mijn ex libris aan te passen in:"Dit boek/deze plaat is eigendom van Marc, houder zwarte band karate, a.k.a. 'The Skull Crusher'". Het leverde iets meer response op maar nog niet het gewenste resultaat. Evenmin de 'en passant' in de hoek gezette honkbalknuppel boezemde geen extra angsten in bij 'leentjebuur'.

Inmiddels heb ik een effectievere methode gevonden want na mijn 7e opnieuw gevulde boekenkast, mijn 3e platencollectie en vele verloren gewaande CD's ben ik het zat. Rond mijn boeken en CD's laat ik nonchalant wat gebruikte 9mm kaliber hulzen slingeren en op ieder item dat u nú nog zou kunnen lenen, staat te lezen:

"Dit boek/deze plaat behoort toe aan Marc en werd te laat ingeleverd door:
- Peter van Dijk, R.I.P.
- Marieke Jansen, R.I.P.
- Fred Barendregt, R.I.P.
- Juan Dijkshoorn, R.I.P.
- Paul Boom, R.I.P.
.....

Nobelprijscomplex...

Vandaag heb ik last van het 'Nobelprijscomplex'. Ja, u leest het goed; Nobelprijscomplex. Heel erg veel schrijvers lijden eraan en het maakt je kapot, kan ik u zeggen. Elk verhaal dat ik schrijf moet zó subliem zijn dat ik er anders beter niet aan kan beginnen als ik van tevoren al weet dat het tòch niet wordt wat ik ervan verwacht.

Als een konijn dat staart in de koplampen van de naderende auto, staar ik al 2 uur naar het beeldscherm. Ik krijg geen letter uit het keyboard uit angst dat het verhaal niet zó goed is dat ik genomineerd zal worden voor de Nobelprijs voor de Literatuur.

Ik bevind mij in heel goed gezelschap; zelfs de grootste schrijvers der aarde hebben er last van. Wanneer je een 'toevalstreffer' hebt gehad met je eerste boek, verwacht de wereld dat je daarna alleen nog maar beter wordt en moet je tweede uitgave een onomstotelijk bewijs zijn dat het eerste succes welverdiend was.

Wat jammer dat Harry Mulisch nooit last heeft van het Nobelprijscomplex...

20 manieren...

20 manieren om met kerst uw sluitspier te plezieren:

André Hazes - Eenzame Kerst
André Hazes - Met kerst ben ik alleen
Anny Schilder - Eeuwige kerst
Bonny St.Clair - In een donkere kerstnacht
De Alpenzusjes - Kerstfeest in de Alpen
De Selvera's - Kerstmis in Holland
De Straatzangers - Kerstboodschap
Frans Bauer - Ik droom van een kerstfeest
Johnny Jordaan - Een witte kerst
Johnny Jordaan - Het zal spoedig Kerstmis zijn
Johnny Jordaan - Kerstliedje
Koos Alberts - Met Kerstmis zo alleen
Manke Nelis - Zwervers kerstnacht
Manke Nelis - Laat 'n hond met kerstmis niet buiten staan
Nico Haak - Ik ben met Kerstmis thuis
Ronnie Tober - Een heel gelukkig kerstfeest
Tante Leen - Met Kerstmis ben ik weer thuis
Youp van 't Hek - Flappie
Wham - Last Christmas
Willy Alberti - Kerstlied
Zangeres Zonder Naam - Kerstfeest met Mary

Nobelprijs 2007...

Het wetenschappelijk bureau van marcs[b]log heeft, bij monde van Prof.Dr. Jan Jaap Pasternak, de bevindingen van haar meest recente onderzoek bekend gemaakt. In het onderzoek naar 'de sexbelustheid der gedachten van de man' zijn meerdere mannenhersenen intensief onderzocht. Mede dankzij diverse donorhersenen is het wetenschappelijk bureau in staat geweest een intense studie te maken van hoe de mannenhersenen werken en denken.

Al eeuwen wordt gesteld dat mannen veel aan sex denken. "Dat klopt geheel en volledig", aldus Prof.Dr.Jan Jaap Pasternak. "Samen met mijn collega's uit Nederland èn Groot Britannië zijn wij zo'n 19 jaar aan het werk geweest om tot deze conclusie te komen. Aangezien de structuur van de hersenen nèt zo aanvoelt als vrouwengenitaliën was het geen probleem om voldoende wetenschappers zo ver te krijgen dat zij practisch belangenloos meewerkten aan dit onderzoek. Anders was dit een mijardenproject geworden en daar had Brussel nooit toestemming voor gegeven".

"Wij hebben inmiddels de vakbladen op de hoogte gesteld van onze bevindingen. Doordat wij nu eindelijk het langverwachte maar nooit bewezene aan het daglicht hebben weten te brengen, kunnen we nu eindelijk in de wetenschap weer verder met onderzoeken die er ècht toe doen. Oh ja, wij verwachten wèl minimaal een nominatie voor de Nobelprijs voor de medische wetenschap van 2007".

Link naar het onderzoeksrapport

Van DIE dagen...

Er zijn van die dagen dat ik het prettig vind om geen hond te zien, laat staan een mens. Vandaag is zo'n dag. Ik ben lekker rustig aan het werk in mijn hoofdredactionele stulpje en schrijf dit stukje (of liever gezegd; 'tik ik dit stukje', want schrijven doen we sinds de komst van de PC niet meer). Voorlopig is er niemand die mij stoort.

Op dit soort dagen schijn ik ook een spontane aanval van spasmodische dysfonie of dysfonie te vertonen. Wat dat is...? Spasmische dystonia is een aandoening van de stembanden die (op ieder willekeurig moment) zèlf aan de slag kunnen met het aan- en uitzetten van het geluid. Het effect ervan is dat ik geen enkele moeite heb om een zaal van 3.000 mensen toe te spreken maar in een 1-op-1-gesprek nauwelijks uit mijn woorden kom. Laat staan dat er een beetje zinnig geluid uitkomt. Het is als een stotteraar die probleemloos kan zingen. Het probleem is dat ik de rest van mijn leven geen normaal gesprek met een andere persoon zal kunnen voeren. Hetgeen natuurlijk ook een absolute zaligheid kan zijn.

Totdat de deur opengaat en er weer iemand binnenkomt die tegen mij begint te praten, was de dag redelijk okay. Op de vraag van de persoon-in-kwestie antwoord ik en zij zegt direct:"Ach, heb je een keelontsteking?". Ik probeer uit te leggen dat het een permanente aandoening is. Zij schiet in de lach:"Ha ha ha, wat ben je grappig".

Het baart mij zorgen dat mensen bij mij altijd denken dat het een grap is. Er komt ooit eens een dag dat ik ernstig gewond raak bij een ongeluk ofzo en de eerste persoon ter plaatse mij herkend van een lezing of van de weblog. Bloed gutst uit een gapende wond en zijn eerste reactie zal zijn:"Hé wat goed, hoe doe je dat?". Ik probeer dan deze misvatting recht te zetten maar mijn stembanden willen niet (spasmodische dysfonie, weet u nog?) tenzij hij bìnnen 3 minuten een publiek van 3.000 mensen bijeen weet te krijgen èn een microfoon. En dan bloed ik dood...

Nee, ècht...!

Richard Pryor (1940-2005)

Afgelopen zaterdag overleed de Amerikaanse, zwarte, komiek en acteur Richard Pryor.

Ofschoon hij op zijn website nog steeds uitroept:"I AIN'T DEAD YET, M*THERF@CK%R", is de waarheid inmiddels anders. Hij overleed aan de gevolgen van een hartinfarct, die veroorzaakt werd door de ziekte waar hij al enige jaren aan leed; multiple sclerosis.

Pryor werd vooral bekend door zijn rollen die hij vertolkte naast Gene Wilder, waaronder See No Evil, Hear No Evil, Brewster's Millions en Stir Crazy.

Richard Pryor is 65 jaar geworden...

Lizzy is terug...

Wekenlang werden wij, als bewoners van deze oude stad, in de greep gehouden van de verdwijning van Lizzy. Wie is Lizzy...? Lizzy is een Yorkshire terriër die een week of zes geleden, op zondagavond, het rit aan nam en sindsdien verdwenen was.

Op http://www.lizzyvermist.nl/ is het relaas te lezen van een verhaal dat tòch een zeer vrolijk einde kent. God, Sinterklaas en de kerstman bestaan misschien tòch...

Nightmare with Christmas...

Naar mate een mens ouder wordt, schijnt het aantal nachtmerries dat men zoal beleeft gedurende de nachtelijke rust drastisch te verminderen. Zo ook uw eigen hoofdredacteur die dit principe kent. Maar er is één nachtmerrie die ieder jaar weer de kop opsteekt. En het is ieder jaar dezelfde nachtmerrie en ik beleef 'm iedere keer weer helemaal opnieuw op dezelfde manier.

Wat die nachtmerrie is? Ik zal het u vertellen. Het gaat als volgt; ik ben in een tuincentrum. Het loopt tegen kerstmis. Alles is versierd met lampjes en overal staan kerstbomen te schitteren. Het is er druk. Ik hou helemaal niet van drukte maar nu kan ik er niets aan doen. Ik weet ook niet hoe ik hier gekomen ben. Zo net lag ik nog lekker in mijn warme bed tegen mijn geliefde aan en nu sta ik ineens midden in een tuincentrum vol met knipperende lampjes, tingelende belletjes, zeurende kinderen, kijfende moeders en sjagerijnige vaders. Overal lijken de kerstmelodietjes vandaan te komen. Duizenden kinderstemmetjes die 'Nu zijt 't welle kome' schalmen in een steeds sterker crescendo aanzwellende, oorverdovende echo die zich galmend door het tuincentrum werkt. De mensen kijken allemaal heel erg boos en zeulen volle winkelmandjes of duwen volle winkelwagentjes overladen met kitscherig witte kerstbomen met knipperende blauwe en rode lampjes terwijl ze een soort van mantra uitspreken:"kopen, kopen, kopen...". Het wordt steeds luider en duidelijk hoorbaarder en ze stampen er 󳫠nog eens bij op de grond in de maat van hun drift "kopen, kopen, kopen...".

Dan draaien ze (als in een videoclip) ineens ବemaal hun hoofd mijn kant uit terwijl ze doorgaan met hun mantra ("...kopen, kopen, kopen, kopen, kopen...") en ze beginnen allemaal mijn kant uit te lopen in langzame, kleine pasjes op de maat van hun uitspraken en ze kijken allemaal z󠢯os omdat ik nog geen vol winkelwagentje heb laat staan dat ik bij de ingang een mandje heb meegenomen. En op het bordje bij de ingang staat nog wel "winkelen met een mandje of winkelwagentje verplicht" maar omdat ik niet <strong>wìl</strong> winkelen, heb ik dus geen mandje meegenomen. En terwijl ik mijzelf een weg naar buiten probeer te vechten is ineens het hele tuincentrum veranderd in één grote kerstmarkt met allemaal knipperende kerstbomen, zingende engeltjes en gitaarspelende kerstmannen die het op batterijen nog eeuwen uithouden terwijl de mensen boos achter mij aan komen terwijl ze blijven roepen "...kopen, kopen, kopen, kopen, kopen...". Welke kant ik ook uit ren, overal komen boos kijkende mensen op mij af en nergens meer is een bordje 'uitgang' te zien. Alles is veranderd in ééngrote kerstmarkt. De wereld is veranderd in één grote kerstmarkt en ik ben gedoemd daarin te blijven omdat ik graag Sinterklaas vier en de mensen dat niet meer willen en daarom zijn ze boos op mij dus al zo óók gaan kopen dan moeten ze me hebben omdat Sinterklaas niet meer gevierd mag worden omdat de meneren van de commercie het zó hebben gezegd en niemand meer zo nadenkt maar alleen nog maar consumeert en consumeert.

Uiteindelijk kan ik geen kant meer uit. Ik sta in een hoek van het tuincentrum met naast mij een 'jingle bell'-zingend rendier en aan de andere kant een kerstmannenband 'van €99,95 voor maar €79,=' en de menigte blijft op mij afkomen met hun holle ogen waar alleen nog maar euro-tekens in te zien zijn, hun mantra steeds luider en luider wordend. Mannen, vrouwen, kinderen; allemaal kijken ze boos en komen in dezelfde pas op mij af ("...kopen, kopen, kopen, kopen, kopen...") en ten einde raad mijn credit card trek om te laten zien dat ik uiteindelijk dan maar ga kopen, is het al te laat en langzaam sluit de koopzieke menigte mij in ("...kopen, kopen, kopen, kopen, kopen..."). Ik probeer ze uit alle macht weg te duwen naar er is geen stoppen aan. Ik ruk een glazen piek van een kerstboom maar in mijn handen blijkt hij van gel gemaakt en heeft het slaan ermee geen enkel effect op de gehersenspoelde massa. Als laatste zie ik mijzelf, als in een film van bovenaf gefilmd, ondergaan in de menigte. Mijn hand met credit card verdwijnt als laatste in de menigte en een laatste, benarde doodskreet ontsnapt nog aan mijn longen... AAAaaaaaahhhh...!!!!!

Op dit moment zit ik rechtop in bed, mijn t-shirt is doordrenkt en mijn vriendin is zich rotgeschrokken. Niet van het feit dat ik wèèr die nachtmerrie heb. Nee, van het feit dat ik dit keer hard geschreeuwd heb in mijn slaap. "Had je maar niet zoveel moeten zuipen gisteravond, ik heb het je nog zó gezegd dat die Duvels slecht vallen zo vlak voor het slapen gaan". Ze draait zich om en slaapt weer in. Ik ben weer alleen en probeer de nachtmerrie van mij af te schudden. Het raam staat open. De koude nachtlucht stroomt binnen. De klok van de toren slaat een half uur. Welk half uur weet ik niet maar het is nog vroeg. De bleke maan schijnt door het raam naar binnen. Ik geniet van de nachtelijke rust.

In de verte hoor ik voetstappen. Eerst een paar, dan meer. Tientallen, honderden, duizenden voetstappen die in dezelfde pas dichterbij lijken te komen. En een zwaar ritmisch gebrom wordt hoorbaar. Het klinkt bekend maar dat is... dat is... Ik kijk uit het raam en aan het begin van de straat zie ik een donkere menigte met lantaarn steeds dichterbij komen "...kopen, kopen, kopen, kopen, kopen, kopen, kopen, kopen, kopen, kopen, kopen..."...

Wij zijn de weg kwijt! En u...?

Begrijpt u het nog...??? Wij niet meer. Hoe kunnen we nu verwachten dat allochtonen inburgeren als wijzèlf niet meer weten wat nu wèl en wat nu niet strafbaar is...???

"Bellen op de fiets wordt strafbaar". Hóe vertel ik dàt mijn buitenlandse buurtgenoten...?

If you can't beat them...

Sint Nicolaas is koud twee dagen weg en ik heb het gevoel dat het 'heerlijk avondje' alweer een eeuwigheid achter ons ligt. Waar dat door komt..? Heel simpel; door de oprukkende kerst die zich overal alweer aankondigt. Winkeliers kunnen niet wachten tot de 'Goedheiligman' z'n hielen heeft gelicht om de winkels vol te proppen met glinsterende ballen, knipperende lichtjes, overvolle kerstbomen in alle denkbare en ondenkbare kleuren en kwetterende Sky Radio-achtige kerstmuziek. De visuele herrie wordt in dit jaargetijde flink aangevuld door de auditieve herrie.

Ook op de weekmarkt prijken de traditionele kerststukken bij de bloemist. Trots prijst hij ze aan alsof het de mooiste ter wereld zijn.  Nu ben ik er zelf niet zo enorm weg van, van die kerststukken met zo'n kaars erin. Ik vind ze nèt zo erg als de befaamde lichttrappetjes die in de jaren '80 hun intrede in de Nederlandse huiskamer deden. Je hoorde er gewoonweg niet meer bij als je niet zo'n ding voor je raam had staan (nòµ ·eet ik dus waarom ik nooit ergens bij hoor).

't Gaat me allemaal te snel, merk ik. Ik heb mijn tabberd nog niet eens terug van de stomerij en nu moet ik alweer aan kerstmis gaan denken en mijzelf een kerstgevoel opdringen. Ik ben nog moe die roe. Okay, ik krijg tabak van die zak en beschimmeld is inmiddels mijn paard, ik werd ziek van mijn snor en kreeg een sik van die baard maar het gaat mij tò£¨ te snel allemaal. Maar tegen de tijd dat het daadwerkelijk kerstmis is, heb ik geen kerstgevoel. Nee, dà´ komt meestal pas in januari. Als ik geluk heb en anders pas 2 maanden later wanneer de paashaas zich weer aandient.

En terwijl ik mijn tanden in een chocoladeletter zet, bedenk ik mij dat er maar één ding op zit; mee doen. En flink ook. Ik ruk mijn favoriete kerst CD uit de kast en zet 'm op. Volume op 9 (schijt aan de buren). De Huddersfield Choir Society samen met de Black Dyke Mills Band. Altijd goed voor een redelijk traditionele, Victoriaanse kerstsfeer. En nu maar wachten totdat het kerstgevoel inzet. Ik denk dat ik een wedje ga leggen met mijzelf; komt het vóór kerstmis 2005 nog goed met mij dan tracteer ik mijzelf op een goede fles. Komt het niet meer goed voor 2006 dan zet ik het gewoon op een ongebreideld zuipen...

Er zijn twee lichtjes uitgegaan...

Fred Benavente 1926 - 2005 (Farce Majeur)

Frits Philips 1905 - 2005 (Philips)

Het bleef nog lang onrustig...(2)

Sinterklaas-avond 2010:

"Nadat Sint Nicolaas en zijn knechten het Rotterdamse Hofplein hadden verlaten, lieten zij een spoor van vernielingen in de stad achter. Met name speelgoedzaken waren het doelwit.
In Den Haag moest een bus van de HTM het ontgelden. De ruiten werden met strooigoed ingegooid waarna de chauffeur in een juten zak werd gestopt. Van hem ontbreekt tot nog toe iedere spoor.
In Amsterdam moest de ME eraan te pas komen om de bezorgers van overlast weer richting de boot te krijgen waar vandaan zij drie weken eerder de stad illegaal waren binnengetrokken.

Het bleef nog lang onrustig in de centra van de grote steden. Pas tegen de ochtend keerde de rust terug..."

Oh, kom er eens kijken...

Oh, kom er eens kijken... Er zat vanmorgen weer een 'kijkerspost' in de redactie-mailbox. Hoe kàn het toch dat marcs[b]log zich zó mag verheugen in de onverdeelde aandacht van de (vooral jonge) dames...??? Is het de aftershave van de hoofdredacteur of gewoon zijn masculiene uitstraling. Of is het de redactie als geheel die het 'm doet...? De redactie zal haar eigen wetenschappelijk bureau hier onderzoek naar laten doen.

Maar ach; àl die aandacht van de dames streelt het ego natuurlijk wèl...

Dag Sinterklaasje...

Ieder jaar wordt hij met veel bombarie binnengehaald. In een anderhalf uur durend TV-programma wordt 3 weken van tevoren uitgebreid verslag gedaan van zijn intocht. Wekenlang is het Sinterklaas-journaal er als de kippen bij om het laatste nieuws rondom de Goedheiligman en zijn knechten te verslaan. Behalve op 6 december. De buit is binnen en dus dient hij, met stille trom, op te duvelen. Niemand die zich nog druk maakt om het welzijn van de Goedheiligman en zijn trouwe gevolg. Een 'dag-en-bedankt-Sinterklaasje' zit er niet meer in.

Vandaar dat de marcs[b]log-redactie dit gedicht heeft geplaatst;

Twee mannen, triest en verloren

verkleumd op een koud station.

De nacht zo zwart als de Moren

zo diepwinters als ’t maar kon.

Hemellief wat een hondenweer.

Barre winden zuchten,

uit de dichte luchten,

viel de regen gestadig neer.

Geen hond te zien of te horen

geen droog plekje op het perron.

Twee mannen, een een stokoude,

getooid met een bisschopshoed.

De ander zwoegde en sjouwde,

en hij was zo zwart als roet.

Nergens een enkele sterveling

om een hand te reiken of te komen kijken

hoe het stel weer naar Spanje ging.

Geen toespraak werd er gehouden,

er klonk zelfs niet een afscheidsgroet.

Daar kwam de trein voorgereden,

steenkoud o zo schaars verlicht.

De bisschop haast uitgegleden,

schoof moeizaam de deuren dicht.

Toen nam Piet uit zijn eigen zak,

rarara wat denk je, een verjaarsgeschenkje,

dat hij grijzend de sint toestak.

Die lachte dankbaar tevreden,

een traan gleed er langs zijn gezicht.

Sint doet het zuinger aan...

De Sint die moet, 't is een feit
het ook wat zuiniger aan doen.
Ooit was er dan een tijd
dat hij nog bulkte van de poen.

Sinterklaas die goede man,
onder de economische malaise,
koopt niet meer wat hij kan.
Nee, aan zijn lijf geen polonaise.

Schonk hij in 1980 nog een langspeelplaat,
(de Sint wordt nu een èchte trendsetter)
Na 25 jaar is dat iets dat hij nu maar achterwege laat
en blijft het anno 2005 bij een chocoladeletter...

Sint moet ook bezuinigen

5-December-ontbijtje...

Conform Godfried Bomans' beschrijving van een dag uit het leven van de Goedheiligman, verorberde uw hoofdredacteur vanmorgen een traditioneel 5-December-Sint-Nicolaas-ontbijt... (burp!)

Noot; wat opvalt is het uiterst ouderwetse, groene plastic blaadje dat uit een der worteltjes steekt. Zo zie je ze tegenwoordig nauwelijks meer...

10 Vergeten Sinterklaas-liedjes...

oftewel; frustraties van een Goedheiligman;

10 Vergeten Sinterklaas-liedjes (waarin volwassenen niet verder komen dan 3 beginwoorden en het lied de verkeerde kant uitneuriën):

1. Jongens heb je 't al vernomen...
2. Hoor de wind waait door de bomen...
3. Oh, kom er eens kijken...
4. Wie komt er alle jaren...
5. Strooien, strooien, strooien...
6. Hop, hop, hop, in draf of in galop...
7. Daar wordt aan de deur geklopt...
8. Hoor wie klopt daar kinderen...
9. Sinterklaas is jarig...
10. Sinterklaas die goede heer...

Sinterklaas 1980...

Vandaag, in 1980, stond op de 'Bescheurkalender' van Van Kooten en De Bie:

"Snel, snel,
een pen, een pen,
voordat ik het gedicht
vergeten was..."

Jaarcijfers...

 

Zo aan het einde van het jaar komen overal de jaarcijfers boven tafel. Zo ook in de uitvaart-branche. De Nederlandse crematoria klagen steen en been over het zeer lage sterftecijfer van het afgelopen jaar. 

Per slot van rekening moet óók bij hèn de schoorsteen blijven roken.

Volgende-dags-berouw...

Op het moment dat je ze eet, denk je er niet bij na maar de volgende dag (tijdens een der meest verrichte, noodzakelijke handelingen) stelt menig mens zichzelf één van de miljoenen 'Vragen Des Levens';

waarom verteren pinda's nooit helemaal...??? (au!!!)

Geheugen-conformiteit...

Sommigen noemen het 'Foto Fuck Friday'; wij noemen het gewoon 'geschiedvervalsing'. Enkelen van u zullen wel eens gehoord hebben van de 'Bonn Test of Statement Suggestibility' waarin aan kinderen (zeer onschuldige) plaatjes getoond worden waarna de onderzoekers met de kinderen gingen praten over de plaatjes en er ter plekke dingen bij verzonnen ("het jongetje had toch een pet op...?"). De kinderen wisten daarna zéker dat het jongetje op het plaatje een pet op had ook al was dat niet het geval.

Eenzelfde bevinding werd ooit gedaan met getuigen van de moord op de Zweedse minister Anna Lindh. De getuigen werden verzameld in een kamer nog vóórdat de politie met hen had kunnen praten. Doordat de getuigen met elkaar over het voorval gingen praten, ontstond er een eenduidigheid over wat er had plaatsgevonden en hoe de dader eruit zag. Deze 'geheugen-conformiteit' is door diverse regimes knap misbruikt. Alleen werd het dan onder de noemer 'censuur' uitgevoerd.

Zo zijn in de loop der tijden de nodige mensen uit of in foto's en films geschrapt of geplakt zodat het leek alsof ze òf nooit bestaan hebben òf overal bij waren. Een heel bekend voorbeeld daarvan is wat de Russische communisten met de bolsjewiek Leon Trotsky deden. Nadat hij vermoord was door Stalin-getrouwen, werd hij uit iedere officiële foto geschrapt. Een knap stukje werk voor die tijd. Heel bekend zijn tegenwoordig de foto's van Sesamstraat's Bert die overal bij is geweest of die kerel die overal verschijnt daar waar dingen vreselijk misgaan.

Ook de nazi's waren er pikeur in om foto- en filmbeelden dusdanig te manipuleren maar de redactie van marcs[b]log heeft de hand weten te leggen op een stukje onvervalste film dat nog niet door de nazi-censuur-molen gehaald is.

Kijk en oordeel zèlf. Wàt gelooft u nu precies wèl en wat niet...? Weet u het nog...?

Rooksignalen -en gezwets- uit de ruimte...