Onbestorven alleen...

Mijn vriendin (B) is amper twee dagen weg en het huis ziet er alweer uit als een studentenkot. Van de keurige staat waarin zij het achterliet, is alweer niets meer terug te vinden. Ze zit een hele week een stuk zuidelijker en ik hou hier het fort. Dan heb ik een vrij weekeinde. Wow, een heel weekeinde dingen doen en ik bedenk mij dat de kasten omgebouwd moeten, de leesbak weer eens opgeschoond van alle achterstallige literatuur die daar nog ligt te smeken om gelezen te worden en voor ik er erg in heb, ben ik 20 verschillende projectjes gestart en verkeert het huis in een studentikoze staat van ontbinding en totale ontreddering. Aan het einde van dit weekeinde zal precies anderhalf project voltooid zijn. Als B. gewoon thuis is, heb ik totaal geen moeite met de huishoudelijke projecten maar dan word ik ook gestuurd dus dat scheelt.

De onbestorven eenzaamheid vreet aan mij en gelijk een vent had ik onmiddellijk al mijn 'harts-en-stap-vriendinnen' gecontact maar die zijn òf ook de hort op òf hebben andere dingen aan hun hoofd. Als ik L. sms, blijkt dat zij (met haar gezinnetje - of all people...) al een week lang ergens in de buurt van 'zonnig Madeira' zit, dus op haar liefdevolle aandacht hoef ik nú althans even niet te rekenen (ze SMS't mij dat het daar werkelijk 'fantàààstisch is'). Hmpf, niets dus vanavond. Ik SMS N. een berichtje maar zij laat mij weten dat zij het nu ècht té druk heeft voor haar werk en ze kan ècht geen een avondje vrijmaken hoezeer ze ook naar mijn blauwe ogen verlangd ("...lieverd, ik moet ècht nu even doorgaan anders komt ik niet uit met mijn planning van de week..."). Fuckeduck, zeg... carriere-vrouwen zijn leuk omdat je dan mèèr te bespreken hebt tijdens een stapavondje dan de aardappels die kruimig afkoken maar als je ze nodig hebt.......! Dat wordt dus een weeklang mijn trouwe reisgenoot door mijn eigen vuistje laten rennen met behulp van internet. Even kijken, wie heb ik nog meer staan...? Ik zoek mijn toevlucht tot mijn grote MSN-liefde en gelukkig is A. wèl aanwezig maar ze zit naar muziek te luisteren en het duurt even voordat ze eindelijk reageert (want daar had ze eigenlijk helemaal geen zin in maar voor mijn blauwe ogen maakt ze graag een uitzondering). Onze virtuele-liefde gaat vandaag ineens over een heel andere boeg en is van het karakter dat je niet 1-2-3 afbreekt omdat je een eet-afspraak hebt. Haar nieuws laat mij even rillen van schrik en kou maar ze heeft er zèlf goed vertrouwen in dat alles weer op z'n pootjes terecht komt. Goddomme, waarom weet ik dat nú pas en niet eerder en besef ik dat ik eigenlijk een enorme egoïstische hufter ben die haar al meer dan drie weken lang in haar sop laat gaarkoken...! Over eten en gaarkoken gesproken; W. staat vast en zeker allang in zijn keuken te sloven om mij wederom een culinair orgasme te laten beleven (God, this guy is goooood......!!! In de keuken wel te verstaan en voor de rest weet ik het niet en wìl ik het ook niet weten...!) en ik allang een dikke drie kwartier over onze afgesproken tijd ben. Nou weet ik dat W. daar niet zo moeilijk in is maar het gaat erom dat ik aan het begin van 19-2006 mijzelf, met een glas sjampoepel in de hand, (in ZIJN bijzijn notabene!) heb voorgenomen dit jaar te beginnen met overal eens op tijd te zijn en de factor tijd de baas te worden. 'Mission failed' maar als ik hard fiets kan ik de schade alsnog beperken met 5 minuten en dus spring ik binnen enkele minuten op de pedalen...!

De binnenstad is nog vòl met toeristen en dagjesmensen (what's the difference...???) en ter hoogte van het tweede bruggetje wordt mijn blik 'onvermijdelijk-magnetisch' getrokken naar de aanblik van een prachtige blonde, krullende paardenstaart met een vreselijk strak (in de cadans wiegend) kontje waar ik geheel en al door gebiologeerd ben, vanwege die té strakke billen die gegoten zitten in die 'stonewashed' spijkerboek waardoor ik niet in de gaten heb dat ik regelrecht op een groep Japanners inrijd die, de halve menukaart reciterend, alle kanten opstuiven en ik op het laatste moment de groep toeristen weet te ontwijken doordat ik plotseling naar links stuur (naar links is I.M.H.O altijd verkeerd...!) en niet op tijd zie dat er uit het plaveisel een vierkante meter aan kinderhoofdjes ontbreekt en mijn voorwiel zich in één keer vastzet in het rulle zand dat er tussen de overgebleven steentjes ligt. Met een smak maak ik kennis met de straat en indruk op de Japanners maar niet op de blonde paardenstaart want de eerste gewaarwording die ik heb, is dat haar strakke kontje nog bij lange na niet 'op dronk' is en zij veilig tussen haar pa en ma nog een jaartje of twee mag wachten tot ze eindelijk 19 is en voor het eerst alleen naar de dorpsdisco mag. Ze kan haar lachen niet houden terwijl ze langs mij loopt. Fuckeduck, ik ben behoorlijk 'shaken' en de bieren (op gist!) in mijn rugzak 'stirred'. Mijn fiets mankeert niks maar aan mijzelf merk ik dat de 40 al snel nadert. Twintig jaar geleden zou ik zoiets veel flexibeler hebben opgevangen hoewel ik toen minder fietste maar niet minder dronk. Sinds ik in deze grachtengordel woon, is het énig verantwoorde en geaccepteerde vervoermiddel naar je bestemming en terug de stalen ros.

Op weg naar W. heb ik alleen nog maar kijk op de weg en mis ik ongetwijfeld nog heel wat schoons. W. heeft er inderdaad opnieuw een Godenmaal van gemaakt en nog wel met zùlke simpele ingrediënten en ik moet mij opnieuw gewonnen geven; mijn eigen culinaire uitspattingen zijn voor de halve binnenstad blijkbaar hèt summum maar dan hebben ze nog niet bij W. gegeten. Als dié jongen ooit weer eens een vrouw in het café om haar telefoonnummer durft te vragen, hoop ik voor hem dat zij niet kan koken (maar wèl andere dingen...). De avond verloopt verder vlekkeloos, zonder botbreuken of schedelbasisfracturen.

Weer thuis en voor ik ook maar één scheet heb kunnen laten is het alwèèr middernacht. De vaatwasser springt nèt aan (ik schrik mij de je-weet-wel want door mijn eigen delirium ben ik allang vergeten dat ik dat ding geprogrammeerd had...) en bedenk mij, temidden van de zooi, dat ik het van tevoren had kunnen weten; een onopgemaakt bed (vòl met overhoop gehaalde zooi uit de kast want die moest omgezet worden) wacht en de wekker staat al op 06:30 uur. De factor tijd heeft mij opnieuw ingehaald...

Wie alleen blijft, is moedig maar draagt een zwaar lot. Wie weet word ik krankzinnig of ga ik geloven in God... (gewrampeld van 'Wim de Bie zingt a-capella')

(namen en situaties zijn geheel gefingeerd met het oog op privacy; desalniettemin zou het tòch kunnen dat er mensen zijn die zichzelf herkennen in dit verhaal. Dat zou makkelijk kunnen dus...)

De grootste eikel...

We wisten het eigenlijk allemaal heimelijk wel maar nu is het dan tòch in de openbaarheid gebracht; Jan Marijnissen is de grootste eikel...!!!

In een nieuwe gooi-met-stront-actie (verander jullie logo nou maar; die tomaat is allang een drol geworden!) is de SP gekomen met een website onder de naam 'watvooreikelszijnjullie.nl' omdat zij de overheidsactie 'watbenjijvooreikel.nl' beledigend vinden voor de Nederlandse jongeren. Dat er groeperingen jongeren zijn die de gevestigde orde (jammer maar helaas hoort de SP daar óók bij...!!!) uitmaken voor àlles wat maar fraai en minder fraai is, schijnt in de ogen en oren van de leden van de SP geen enkel probleem te zijn. Dat je vrouw op straat voor 'hoer' uitgemaakt mag worden, je oma voor 'ouwe poldersnol', je hond 'ongelovig' genoemd wordt en je de vouwen uit je broek mag laten scooteren en in de trein alleen nog maar een zitplaats kan krijgen in het door weed-doorrookte-tussenportaaltje (hoezo, rookverbod...?!?!?!), schijnt voor Jan, Agnes en de 'rebellenclub' *) geen enkel probleem te zijn. Er blijken nog altijd struisvogels in de politiek te zitten.

Kom Jan, stop met deze clowneske vertoningen en wees eens een keer niet zo'n enorme eikel...!!!

*) gewrampled van 'Sjors van de rebellenclub'

'wrample' [wrempel][<Eng](m.), lett.: written sample; een muziek- of tekstfragment dat wordt ingepast in een geschreven tekst. Vgl: wrampelen, warmpling. Variant op wat in muziek ,met name hiphop en house> bekendstaat als een sample; een eerder door derden opgenomen muziekfragment dat gebruikt wordt als onderdeel voor een nieuw stuk muziek. Veelgebruikte term in het eerste boek van Raymond van de Klundert.

Eigentijds koekhappen

Met je tijd meegaan:

Dit jaar zette de hele koninklijke familie voor de verandering haar tanden eens in een echte space-cake...

Weersverwachting (2)

Voor vandaag was regen voorspeld; een lintjesregen...

En het ziet ernaar uit dat ik het dit jaar wèèr droog heb gehouden (damn!)

Weersverwachting...

Volgens Erwin Kroll wordt het een koude en regenachtige Koninginnedag. Er is zelfs hagel voorspeld.

Goed, die hagel is alléén okay als die van een hofleverancier komt...

20 jaar na dato...

Vandaag werd mijn excuus
om geen bladspinazie te hoeven eten
weer even flink kracht bij gezet...

Wonderen bestaan...

Dat de KRO niet het alleenrecht heeft op wonderen, bleek vanmorgen maar weer eens in het marcs[b]log-redactielokaal. Nadat er heel wat Nederlandse termen over-en-weer gegaan waren gedurende de afgelopen week in verband met het draadloze geneuzel, bedacht onze thuis-techneut Teus (u weet wel; die met een neus voor techniek) dat de marcs[b]log-server gewoon weer opgestart moest worden met een nieuwe draadloze netwerkkaart erin.

Zo gezegd zo gedaan en inderdaad; wonderen bestaan want binnen 3 minuten grijnsde ons een opmerking toe waarin kenbaar gemaakt werd dat e.e.a. gezien werd en binnen nòg eens 3 minuten stond de marcs[b]log-server weer in verbinding met de buitenwereld.

Voor het eerst in lange tijd had de redactie de Heer weer eens aangeroepen:"Oh God, als dit allemaal werkt, gaat de gehele redactie iedere zondag voor de rest van hun leven naar de kerk". En als in een wonder werkte het... 

Op dat moment zei neef Harrie:"Oh, laat maar God, de zooi doet 't al"...

Draadloos gefrustreerd

U heeft het even een paar dagen z�nder het dagelijkse commentaar van de marcs[b]log-redactie moeten stellen. Dat komt zo; de redactie wil meegaan in de moderniteit van nu door alles draadloos te gaan doen. We bellen in huis al jaren draadloos en tegenwoordig ook in de auto draadloos �n hands-free. Dat laatste gaat door verbinding te leggen met de 'Blauwe Tand' (terwijl ik dit zo intyp, voel ik mij door Vandersteen-studios in een bizar Suske&Wiske-verhaal geplaatst).

Dus toogde uw hoofdredacteur vorige week in alle vroegte naar de hofleverancier van de marcs[b]log-redactie om daar voor een klein fortuin aan draadloze gadgets te halen; draadloze printer, draadloze aansturing, aansturing richting de 'Blauwe Tand' (��k draadloos), versterking voor het draadloze signaal noem maar op. Heel Witte Donderdag, Goede Vrijdag, Stille Zaterdag en Paas-Zon-en-Maandag zijn opgeofferd om marcs[b]log geheel en al draadloos te maken. En het resultaat was er dan ook naar......... NOT...!!! Het �nige dat op paasmaandagavond werkte, was ��n der 'Blauwe Tand'-aansturingen richting draadloze printer, en dan nog niet eens de aansturing voor uw hoofdredacteur zelve...!

Op dinsdagochtend stapte uw hoofdredacteur weer in de marcs[b]log-mobiel; mateloos gefrustreerd. Of liever gezegd; 'dradeloos gefrusteerd' want nu, een week later, werkt ��k de marcs[b]log-server niet meer vanwege een conflict met ��n der toegevoegde items en als het item wegnemen nu de oplossing bood... Maar niks hoor. 't Is een bres. 't Is min-of-meer een wig die de PC-fabrikanten feitelijk strobreed in de weg der relatie tussen mens en computer drijven. Vroeger was het makkelijk; je rommelde wat met DOS-commando's en strings die je als zinnig mens nog kon begrijpen maar tegenwoordig is alles 'plug&pray' geworden en de �nige inbreng die je als gewone sterveling nog mag hebben, is het inpluggen van het betreffende apparaat en daarna een of andere duistere installatieprocedure starten... God weet wat daar allemaal overhoop gehaald wordt. En daarom zal een Winblows-PC binnen een jaar, op de meest cruciale momenten, als kaartenhuis van koek inelkaar kruimelen, hetgeen vandaag ��k nog eens gebeurde (PC totaal onbenaderbaar geworden!).

We zien tegenwoordig niets meer aan lampjes of instellingen, noch hebben we enige inbreng inzake het in te voeren geneuzel; de PC-boer heeft bepaald wat goed voor ons is. Ineens zie ik enige overeenkomst tussen artsen van het oude stempel en de PC-fabrikanten... Langdurig met ��n van de twee omgaan is erg slecht voor hart en bloedvaten.

Inmiddels heeft het redactielokaal zich tijdelijk verlegd. En dat tijdelijk zou onder de huidige omstandigheden nog b�st eens 'permanent' kunnen zijn als het z� doorgaat want met deze onwilligheid der moderne electronica kan het nog heel lang duren voordat een en ander gerealiseerd is...

Dus rest ons onze vraag: Is er een computer-dokter in de zaal...???

Nieuw-religieus...

Op den Eersten dag, nam Hij de Moederkoek en at...

Het zouden de eerste woorden van het geloofsboek der Scientologisten kunnen zijn. Vooral als het aan scientology-lid Tom Cruise ligt want die verklaarde dat hij de placenta (een uitgeholde biefstuk waar het kind al die tijd in heeft gelogeerd, red.) wil opeten als zijn kind, van zijn nieuwe verloofde actrice Kathy Holmes, geboren is.

In sommige culturen is het gebruikelijk dat de nageboorte door de moeder zèlf wordt genuttigd en er zijn verhalen bekend uit de vroege jaren '70 waarin de kraamvisite getracteerd werd op een stukje gebakken moederkoek (dat zou goed zijn voor het proces van verbondenheid met de nieuwgeborene).

Vandaag is Tom Cruise dan daadwerkelijk vader geworden en dus hebben we speciaal voor Tom enkele recepten met moederkoek voor de dag gehaald.

Eet smakelijk, Tommy...! (of is het tòch Graaf Dracula...?) 

Plek op de weg...

'Breng eens een zonnetje, onder de mensen' zong August de Laat in de jaren '30 van de vorige eeuw en met die missie zit uw eigen thuistechneut Teus (met een neus voor nieuwe ontwikkelingen) 's morgens in de nimmer aflatende stroom auto's die vaststaat op 's Lands Heeren wegen. Wanneer Teus om zich heen kijkt, ziet hij uitsluitend chagereinige smoelwerken in de omringende auto's. De man links in zijn veel te dure BMW 7-serie kijkt sikkeneurig vooruit nadat hij via de rechter, de linker en opnieuw de rechterbaan, het tankstation èn uiteindelijk een heel lang stuk vluchtstrook zich klem heeft gereden achter een vrachtwagen. Toch jammer dat niet iedereen begrijpt dat chauffeurs van BMW's, Mercedessen en Alfa Romeo's ALTIJD voorrang schijnen te hebben. Desalniettemin bijt de man nog nèt geen stuk uit zijn stuur en drukt met veel energie op de claxon van zijn bolide. Voor uw beeldvorming; de stroom auto's staat al minimaal 10 minuten volledig stil op dezelfde plek. Zijn toeters brengt weinig beweging in de massa voort.

Vanuit mijn eigen marcs[b]log-mobiel kijk ik naar hem en bedenk dat als hij nù al zo over de rooie is, ik niet in zijn buurt wil zijn als hij uiteindelijk op zijn werk arriveert ('k heb nú al medelijden met de arme secretaresse die hij stijfscheldend de schuld zal geven bij binnenkomst als zijn kop ochtendkoffie niet à la de minute klaarstaat). Onze blikken kruisen elkaar en ik zet mijn grootste en vriendelijkste glimlach op. De man waait op dit vriendschappelijke gebaar terug met zijn rechter middelvinger en gaat door met toeteren (wat hij met de hele linkerhand doet). Inmiddels is de vrachtwagenchauffeur uit zijn cabine gestapt om te zien waar het kabaal vandaan komt. Hij tikt op het ruitje van de BMW maar dat blijft dicht, net als de deur die blijkens op de centrale vergrendeling zit. De BMW-man kijkt niet eens naar de chauffeur die naar zijn voorhoofd wijst (met zijn rechter wijsvinger) en vóórdat hij terugkeert naar zijn cabine nog even flink met zijn vuist op het raampje beukt. De bestuurder achter de 7-serie is inmiddels uitgestapt en bemoeit zich er ook mee want die vindt dat de vrachtwagenchauffeur terug zijn cabine in moet voor het geval het verkeer zich ineens in beweging zal zetten en hij te laat optrekt waardoor er wellicht iemand anders in het gevallen gaatje springt en hij ter plekke waarschijnlijk een klein piemeltje krijgt als hij achter een ander komt te zitten. Zodra het verkeer daadwerkelijk in beweging komt, zal dat ook gebeuren; een andere wagen in het vrijgekomen gaatje. Iemand met een spiksplinternieuwe P.C.Hooft-tractor, waarvan de knipperlichtjes het nú al niet meer doen en de buitenspiegels een leuke optie waren die uiteindelijk tòch niet nodig zijn, springt in het gat. Dat zit de bestuurder niet lekker en ook hij vindt zijn claxon hetgeen de P.C.Hooft-tractor onmiddellijk op de remmen doet staan. Let wel; het verkeer rijdt inmiddels alweer met een gangetje van zo'n 50km dus rekent u zelf even uit hoeveel remweg de bestuurder nodig heeft om niet onder de 4-wheels door te schuiven...?

Aan mijn linkerkant een lippenstiftende mevrouw die exact dezelfde reactie geeft op mijn vriendschappelijk gebaar van de innemende glimlach. Zou zij een volle zus zijn van de BMW-man...?

Ik besluit dat het uiteindelijk beter is om mijn kostbare energie voor andere dingen in te zetten zoals het uitzicht langs de snelweg of het bedenken van een nieuwe gadget. Vandaag langs de A4 richting Hilversum (1,2,3, of 4 dat weet ik nog steeds niet) ziet het eruit of het binnenkort tòch lente wordt.

Ik kom tot de conclusie dat we met téveel mensen op een té klein stukje grond zitten. Misschien dat we eens kunnen nadenken over het creëeren van wat 'Lebensraum' naar het oosten en het zuiden toe. Ter plaatse bedenk ik het principe van een soort 'agressometer' (nog nader te ontwikkelen) waarmee we de agressiefste automobilisten uitkiezen voor eerste golf stoottroepen die naar het front mogen. Met een beetje geluk sneuvelt daarvan 75% (tegen een volautomatisch geweer inrennen, schijnt tòch erg slecht te zijn voor de algehele gezondheid) en dat scheelt ook weer plek op de weg.

Paperclip...

Verbazingwekkend wat je zoal niet voor een rode paperclip kunt krijgen. Je ruilt een gewone paperclip en vervolgens krijg je een vispen of misschien wel een huis.

Wat de gek ervoor geeft, zullen we maar zeggen...

Bezinning...

Het is alweer Pasen ofwel de wederopstanding van Christus. De Christenen geloven dat door het sterven van Christus aan het kruis de mensheid het 'eeuwige leven' heeft verkregen. Niet eeuwig zoals we dat al snel willen bedenken door op aarde voort te leven maar het eeuwige leven door een 'after-live' in het hiernamaals.

Dat zou nog eens iets zijn, dat we iedereen waar we van hebben gehouden, terug zien wanneer we overleden zijn. Het idee is natuurlijk een zaligheid en de ene stroming van het Christelijke geloof houdt er stelt wat strenger en rigider regels aan dan een  andere stroming van het Christelijke geloof. Per slot van rekening denken de meeste mensen aan de Rooms-Katholieke kerk en het Vaticaan als verwezenlijking van het Christelijke geloof maar er zijn meer stromingen dan dàt.

Tegelijkertijd vraag ik mij af of dat eeuwige leven ook geldt voor de dieren waar we in de loop der jaren afscheid van (hebben) moeten nemen. Op deze dag in 2002 moest een van mijn geliefde katten inslapen en heel lief bedoeld kreeg ik uit Amerika een mailtje over de 'Regenboogbrug', een plek waar alle geliefde huisdieren met elkaar spelen terwijl zij op ons wachten totdat we weer hereningd worden. Het zijn de hoopgeverdjes die de mens nodig schijnt te hebben in tijden van nood en weerslag. Om dezelfde reden zitten de kerken met slechte tijden altijd voller dan wanneer alles voor de wind gaat. De zondag nà de aansalgen tegen westerse doelen zaten de kerken in heel Europa afgeladen. In nood keert men zich tòch op de een of andere wijze naar een geloof in 'iets' (niet noodzakelijkerwijs een godheid). Ook wanneer we iemand verliezen die ons dierbaar is, nemen we onze toevlucht tot dat 'iets'. Het zit in de mens om hoop te zoeken buiten zichzelf. Zelfs de sterkste atheïst betrapt zichzelf wel eens op vluchtgedachten richting een macht buiten hen om.

Wat zou dat toch mooi zijn als dat eens zo zou zijn maar zeker weten doen we dat toch pas wanneer we zover zijn om het tijdelijke voor het eeuwige te verwisselen. Tot die tijd blijven we allemaal twijfelen of het ons huisdier is of dat het Christus is die op ons staat te wachten of misschien zelfs wel helemaal niets of niemand. We blijven twijfelen en in die twijfel verlaten sommigen van ons zich af en toe van het geloof in iets en vinden anderen het geloof in iets.

Helemaal bezinnen vindt echter niet plaats; de Pasen is qua 'vreetfestijn' de kerst op de voet aan het volgen. Geloven doe je namelijke tòch beter op een volle maag...

Toeval...?

Toeval bestaat niet, zegt men.

Als ik deze twee berichten onder elkaar zie staan, denk ik inderdaad dat toeval niet bestaat...

Om wèlke sexloze playboy gaat het hier eigenlijk...?

Vreemde hobby's... (1)

De wereld zit vol met mensen die er vreemde, rare en bizarre hobby's op na houden. Steeds meer van die mensen zetten hun hobby óók nog eens op het internet.

Zo ook ene Nikolaj Scharff van het Deens Entomologisch Instituut waar een grote verzameling arachniden (8-potigen) te zien is.  De meesten worden in ijs bewaard om er zo goed mogelijk uit te blijven zien. Waarschuwing voor diegenen met een arachniden-fobie; ofschoon het prachtige beestjes zijn, bezorgd het bekijken ervan menigeen behoorlijk wat jeuk.

Voor wie er geen genoeg van kan krijgen is er een overzicht van springende spinnen. Enkele van deze 'rakkers' halen de 1,5 meter met gemak. Echter zijn de meesten kleiner dan de nagel van uw pink en derhalve voor de mens totaal ongevaarlijk.

De Amerikaan Tony Colter heeft eveneens een bijzondere hobby; met zijn nieuwe camera, een Nikon Coolpix 4500, trekt hij door de straten en legt de meest bijzondere zaken op de gevoelige, electronische plaat. Bij het verlaten van zijn huis zag hij deze kleine jongen (of is het een dame...?) zitten en kiekte 'm.

Voor de goede orde, deze 'kleine jongen' is ècht klein; nog geen 1/16 van een centimeter...

Kwelling der BN-ers...

Als BN-er kan je je in Nederland met beperkte mate in het openbare leven begeven. Voor je het weet, stromen de fans op je af en is het gedaan met de rust. Jawel, ook uw eigen hoofdredacteur begint inmiddels te kampen met dit steeds groter wordende probleem want ook hij is langzaam aan een BN-er aan het worden. Nou ja, voorlopig wèl al binnen de grenzen van zijn eigen woonplaats. Okay, directe buurt van zijn huis maar regelmatig wordt er geroepen;"Hé, ben jij niet van marcs[b]log...?". Wegduiken in de eerste de beste winkel is meestal de énige kans op rust maar het is al meer dan eens voorgekomen dat een meute joelende fans volgde. Als de betreffende zaak geen achteruitgang heeft, is de kans groot dat uw hoofdredacteur enkele kledingstukken mist.   Een avond uitgaan, is voor fans óók een gewilde gelegenheid om toenadering te zoeken. Reden temeer om maar niet meer in een lokaal café te gaan zitten maar per definitie uitgaansgelegenheden op te zoeken waar uw hoofdredacteur nog gewoon op kan gaan in de massa; onbekend zijn is een zàligheid.

Ze kwam het café binnenlopen en met één oogopslag had ze mij in haar vizier. Met de openingszin "Ik wil jouw weblog wel eens opleuken", schoof ze aan mijn tafeltje aan. Enigzins verbouwereerd keek ik haar in haar ontspiegelde brilleglazen aan.
"Heb jij een vuurtje...?", vroeg ze mij.
"Nee", stamelde ik, "ik rook niet meer...".
Ze pakte een pakje lucifers uit haar tasje, opende het, schreef er iets in en met een veelbetekenende, ondeugende glimlach schoof zij ze naar mij toe en zei:"Nadat ÌK met je klaar ben wel...".

Het zal wel met de leeftijd te maken hebben dat ik niet meer zo snel terug heb van die moderne, té vlotgebekte studentes...

Maandag, wasdag...

Palm Zondag...

Vogelvrij...

Nederlanders zijn rare lui, als het op dierenrechten aankomt. Staat heel Nederland op z'n achterste benen wanneer we zien hoe de schedel van een jong zeehondje gekliefd wordt door de een of andere, aan drugs verslaafde Canadese visser, staan we aan de andere kant nergens van te kijken wanneer de vos weer vogelvrij verklaard wordt. We protesteren niet, we gillen niet, we zijn totaal stil wanneer dit bericht bekend gemaakt wordt. Okay, het zien van een jonge zeehond doet een beroep op onze voorliefde voor alles wat er knuffelig uitziet maar ooit wel eens een jong vosje gezien...? Schattig en erg knuffelig, hoor... Bovendien is de kans dat je in je vingers gebeten wordt door een jonge zeehond 75% groter dan de kans bij jonge vosjes. Bovendien zijn ze redelijk goed tam te krijgen. Maar als een 'pack' jachthonden een vosseburcht gevonden heeft en moeder met kinderen aan stukken scheurt zeggen we:"mooi he, dat oude gebruiken nog bestaan...?" en stoppen vervolgens met de kinderen bij de McDonalds voor een feestelijke afsluiting van de dag.

 Sovon Vogelonderzoek, Alterra en Landschapsbeheer Nederland concludeerden na een meerjarig onderzoek in 17 weidevogelgebieden ook al dat de vos niet de hoofdschuldige is voor de lage weidevogelstand. De eieren van weidevogels worden vooral opgegeten door de steenmarter, hermelijn en egel. De kuikens worden vooral bedreigd door wel 15 verschillende soorten dieren, en dan vaker door de reiger, buizerd, bruine kiekendief dan door de vos. Ook de Dierenbescherming zegt dat het nooit bewezen is dat de vos verantwoordelijk is voor het leeuwendeel aan opgegeten pluimvee.

De beelden van gevilde zeehondjes kennen we wel maar hoe ziet dat er nu uit als een vos uiteengetrokken is...? Welnu, de redactie heeft enkele beelden weten op te sporen van de ongelukkigen. En n�t als met de jonge zeehondjes is de jonge vos van nature niet bang voor de mens en dus zal een jonge vos zich minder snel uit de voeten maken als mensen naderen. En een jonge vos redt het nooit om uit de kaken van moordlustige jachthonden te blijven (probeer het zelf eens uit, succes verzekerd...!).

Ben ik het, rabbi...?

Meer dan tweeduizend jaar weten wij niet beter dan dat Judas de absolute verrader van al het goede is. Rome heeft ons dat wel heel duidelijk gemaakt en wie er niet aan wilde, die kon maar beter een schietgebedje doen, want daar wist de Spaanse inquisitie wel raad mee.

In 1975 is een Egyptische boer aan het ploegen en daarbij komt een pakketje oud papier omhoog uit de aarde. Later blijken dit waardevolle papieren te zijn die Rome liever niet opgeploegd had gezien. De papieren bewijzen dat Judas niet uit puur zakelijk gewin heeft gehandeld maar uit liefde voor zijn meester; Christus. De profetie moest vervuld worden en daarom had Jezus Judas uitverkoren om hem uit te leveren. Judas was de enige discipel die begreep hoe Christus in elkaar zat en wist dat hem een zware taak restte.

Al eerder lieten de Nag Hammadi-rollen (Gnostische evangeliën volgens Fillippus) zien dat we over de rol van Maria Magdalena overduidelijk op het verkeerde been zijn gezet. Volgens die papieren was zij geen prostituee maar de geliefde van Christus die, na zijn dood, zijn kerk zou moeten voortzetten. Iedereen die de Bijbel er wel eens op nageslagen heeft, weet dat Petrus ("...op u bouw Ik Mijn kerk...") lang niet zo betrouwbaar is geweest als dat de 4 Evangelisten (Matthäus, Marcus, Lucas en Johannes) ons hebben doen geloven. Was het niet Petrus die zijn meester tot 3x toe verloochende...? (en de haan kraaide). Is het niet Petrus die op 'Het Laatste Avondmaal' de énige is die met een mes in zijn hand is afgebeeld terwijl hij de schouder vastgrijpt van Johannes de Jongere...? En in hoeverre was dat wel Johannes op die fresco...? Velen geloven dat het Maria Magdalena is.

De Da Vinci Code van Dan Brown borduurt ook vrolijk door op dàt specifieke geloof. Evenals in het 'Bernini Mysterie' waarin zeer veel Vrijmetselarij-achtige zaken naar voren komen.

Wat gaat Rome doen...? Zal paus Benedictus de slaap vannacht nog vatten of wordt het een latertje in de werkkamer van Zijne Heiligheid...?

Het past in ieder geval steeds beter in het straatje van uw hoofdredacteur. De dag dat er witte rook uit de schoorsteen van de Sixtijnse Kapel komt en er op het balkon van de St.Pieter kathedraal een grote dikke negerin verschijnt, zal niet lang meer op zich laten wachten. Nog even en het Christendom maakt haar grootste ontwikkeling mee.

Is het toeval dat juist in de week voor Pasen het Evangelie van Judas aan de wereld getoond wordt...? Wellicht dat het tijd wordt dat niet alleen Maria Magdalena gezuiverd wordt maar dat ook Judas een betere nagedachtenis verdient...

Trendy eten...

Vandaag heb ik er eens aan toegegeven; uw hoofdredacteur heeft kennisgemaakt met de 'znek'.

De 'znek' is een nieuwe trend voor de drukke zakenmens (M/V) die geen/weinig tijd heeft om 's avonds een voedzame maaltijd te koken en daarom zijn/haar toevlucht zoekt in de magnetron-maaltijden of de lokale snackbar. Een of andere handige goochemerd heeft bedacht dat een zakje met geschilde appelpartjes (vroeger kreeg je zoiets van thuis mee voor in de ochtendpauze op de basissschool. Dit gaf tevens je populariteits-graad aan) een gat in de markt is. En het schijnt nog ècht zo te zijn ook...! In de marcs[b]log-kantine is het een veel- en graag gezien en immens populair item. Wie nà 12:30 uur gaat eten, vangt bot (zoals ik meestal).

Eigenlijk is het bizar dat een dergelijke gezonde 'znek' z'n intrede heeft gedaan op de werkvloer maar met een steeds dikker wordende jeugd (de Nederlandse jeugd dreigt nu zelfs de Amerikaanse jeugd in te gaan halen qua omvang...!) is het wellicht ook helemaal geen gekke optie. Twee van die zakjes worteltjes (welke gastarbeider hebben ze dààr aan het werk gezet om er van die kleine balletjes uit te beeldhouwen...?) en je hebt je dagelijkse benodigde hoeveelheid groente (2 ons) weer binnen. Drie van die zakjes en je voldoet ook daar weer aan de dagelijkse hoeveelheid want een van-thuis-meegebrachte appel of banaan volstaat natuurlijk helemaal niet meer. Het is totaal niet trendy om dat te doen. 'Thuis-fruit' kan hooguit als elf-uurtje achter het bureau maar je kunt je er niet meer mee in de bedrijfskantine vertonen.

En zo hebben we stiekem tòch nog last van het populariteits-syndroom dat ons achtervolgt sinds de middelbare school; alleen de niet-populaire kinderen kregen lunch van thuis mee...

Frederique (1967-2006)

Wat gezegd kon worden, is al gedaan door het NOS Journaal. Een veelbelovend actrice is op veel te jonge leeftijd overleden.

Het geeft maar weer eens aan dat kanker een ziekte is die niemand ontziet.

Kanker; één woord,
zes letters groot.
Voor de een een vloek,
voor de ander de dood.