Pedo-politiek...

Deze week openbaarde zich een nieuwe partij in Nederland; een zgn. 'pedo-partij'. Een partij die v��r sex met kinderen is, v��r sex met dieren en�v��r kinderporno...

Slechts zieke geesten kunnen zoiets verzinnen�en als het aan de redactie van marcs[b]log ligt, krijgt die partij nog niet eens een kinderstoeltje in de Kamer, laat staan een zetel...

Rouw-vee...

Al jarenlang zit ik mij voor de buis te verbazen over de volle zalen die bij allerlei babbeltjesprogramma's te zien zijn. Ook in de tijd dat ik zèlf nog regelmatig op TV verscheen, vond ik het té bizar voor woorden dat er hele busreizen richting Aalsmeer en Hilversum gingen. Klap-vee, zoals de studio-gasten oneerbiedig werden genoemd. Hele busladingen gezelligheids-types laten zich eens per zoveel weken verschepen als klapvee. En ze krijgen er nog een beloning voor ook. De ene omroep tracteert ze op een extra lekker broodje tussen de middag terwijl de andere zender z'n best doet om de crème-de-la-crème van de studio's te laten zien ("...en na afloop wacht u allen een vrolijke sleutelhanger van ons bedrijf...").

In het Nederlands Dagblad van vandaag las ik over een uitzend-pastor voor de uitvaarten van 'de eenzamen' en bedacht mij ineens dat dit 'booming-business' zou kunnen zijn en als ik er nú instapte, zou ik precies op tijd zijn om te cashen en de rest van mijn leven ergens in Australië te kunnen toeven.

Iedere dag kan je hele busladingen grijze koppies en gezelligheidstypes door Nederland laten crossen om na afloop gezellig kleffe cake te gaan eten of een broodje kaas dat qua structuur nog het meest op de 'dierbare' overledene lijkt. Op die manier maken we een grote groepering in Nederland bijzonder blij, geeft ze ook nog het gevoel dat ze iets voor een ander doen (ook al hebben ze die persoon nog nooit gezien en kennen ze 'm hooguit doordat in Hart van Nederland - het programma met die MILFjes die willen dat je doordringt tot in de kleinste hoekjes - verteld werd dat 'ie al 3 maanden dood voor de TV zat). Vervolgens kan dàt ook weer kenbaar gemaakt worden via een of ander tranentrekkend TV-programma en tjakka; Talpa heeft er wèèr een nieuw succes bij waarvoor we de keurige 'girl nextdoor' Linda de Snol kunnen laten opdraven.

De uitvaartbranche gelukkig (is voor zo'n kerel met zo'n kachelpijp op toch óók veel leuker als je wat publiek trekt èn we lanceren gelijk een nieuwe slogan: "Doodgaan is een feestje"...), TV-branche gelukkig, touringcaroperators (jawel, 3x woordwaarde!!!) gelukkig, piepeltjes gelukkig, heel de wereld gelukkig...

Als ik nòg één regeltje zo doorga, staat Wendy hier binnen 5 seconden op de stoep (als ze die cameraploeg maar thuislaat; privé video's hou ik liever privé)...

Supermarkt-stress...

Okay, het was een zeer goede keuze om niet op vrijdagmiddag naar de AH te gaan want naar bleek, was iedereen vrij en dus moet men zo nodig massaal in de rij voor de kassa's gaan staan (van dat bordje; "staat u met z'n 3-en in de rij, openen wij er een kassa bij" klopt ook geen ene reet want vorige week stond ik met z'n 8-en in de rij en er kwam géén 2e kassa bij). Zo ook bij de PC-boer waar ik nà zevenen aankom en de rust in de tent vindt. Ik kon gelijk naar de klantenservice dus hoefte ik niet achteraan te sluiten want vrijdag bij deze tent is nèt zo erg als op zaterdagmiddag om 3 uur de IKEÅ in willen. Als ik zit te wachten op mijn beurt (er is één persoon nog vóór mij) komt door de zijdeur een figuur die in de deuropening verbouwereerd blijft staan. Op zijn vraag of dit de klantenservice is, kan ik het niet nalaten te antwoorden:"Nee, dit is de wachtkamer voor dokter Van Diepen" waarna hij heel even overweegt weer terug te gaan door de deur maar hij hersteld zich (shit!). Ongevraagd vertelt hij mij dat het vanmiddag zó druk was dat hij wel 100 nummertjes moest wachten. Er zijn dus mensen die voor hun hobby in de rij gaan staan of gaan zitten wachten, dàt bewees deze knakker wel.

Na afloop rij ik nog even langs 'AppieFlappie' en ook daar kan ik met een bazooka geen persoonlijke ongelukken aanrichten. Alleen de schappen zijn bijna nèt zo leeg als de zaak; het lijkt verdomme wel of ik in Rusland anno 1985 ben beland (bij het woord 'slagerij' dacht ik altijd dat dat dààr vandaan kwam omdat die Russen altijd in de rij stonden); een paar puisterige knullen zijn hun best aan het doen de schade aan te vullen maar volgens mij zijn er mensen die de 'hamsterweken' nogal letterlijk hebben genomen...

Supermarkten vind ik de meest doodsaaie en slaapverwekkende winkels die er zijn. De combi van zacht kunstlicht en dito muziek zorgt ervoor dat ik binnen 5 minuten loop te gapen alsof ik nèt uit mijn bed kom. Goed, in de studentenstad waar ik woon, maakt dat niet zoveel uit. Vervolgens merk ik pas bij de kassa dat ik over de wekelijkse meuk maarliefst meer dan anderhalf uur heb gedaan. Ik leg ook heel wat kilometers af; iedere week lijken de schappen weer anders ingedeeld waardoor ik binnen 10 minuten tijd als een mestkever over een drol heen-en-weer wandel.

De puistenkoppen (oh ja, tegenwoordig heeft àlles een tussen-'n') bij de kassa zijn er speciaal opgescreend; kijk zo dom mogelijk uit je doppen (bij de C1000 staat nog op een onbetwiste 1e plaats wat domme medewerkers betreft). De jongen die ik vandaag tref, heeft heel hard geoefend met zijn voet op de pedaal houden want de loopband weet van geen stoppen. Aan het einde hoopt zich een bende op die vervolgens onder het eigen gewicht begint te bezwijken; de pakken melk komen achter de aardbeien en chips aan die zich krakend in een hoek laten drukken. De yoghurt is onderweg naar het einde en de chipszak geeft met een plof de geest; een fontijntje kruim schiet er omhoog en nòg houdt de jongen achter de kassa zijn voet op het pedaal. De mango, bananen, tomaten; alles vindt een voortijdig einde in één grote shake aan het einde van de band. Ik sta erbij en ik kijk ernaar en besluit op dàt moment de boel de boel te laten. Ik ben té moe om er iets van te zeggen en àls ik er nú iets van ga zeggen, verbouw ik deze '3-zaak' tot een 'openlucht-plus-5' en dus stop ik mijn bonuskaart en airmilespas weer waar ze horen en wens de jongen met een stoere knipoog een goed weekeinde. Ogen branden in mijn rug.

Buiten besluit ik alsnòg voor een pitabroodje giros voor de avond en een paar pilsjes in een kekke tent...

T.G.I.F...

Thank God It's Friday...!

Tijdbom...

Vanmorgen sla ik het AD van gisteren open en schrik mij minimaal een bipolaire hartverzakking. Volgens Amerikaanse onderzoekers heb ik een tijdbom in mijn mond. Sjesesss, is dat effe een lekkere start van de dag, zeg. Godverdegodver. Tussen mijn 6e en mijn 21e heb ik mijn tandarts moeten vertrouwen. En dat was op zich al een hele opgave waarvoor ik nog ieder jaar tijdens 'Lintjesregen' kijk of mijn naam erbij staat. Die man scoorde een 9,8 op de schaal van 'The Shining'. Als oud-legertandarts vond hij het nodig om
in zijn praktijken dezelfde methoden erop na te houden. Dat heb ik ondergaan tot op de dag dat hij zònder verdoving een kies eruit wilde 'drukken'. Hoe lang ik gerend  heb, weet ik niet meer maar ik weet wèl dat het bord 'Prinsenbeek' al heel snel in beeld kwam (en
mijn tandarts zat in Den Haag [http://www.denhaag.nl/]) (met een tussenpauze van zo'n 6 jaar, 4 verstandskiezen en zenuwbehandelingen heb ik sinds mijn 27e een andere tandarts; eentje met mooie blauwe ogen). Amalgaam was de énige vulling die er was. Dat spul ging in een glazen spuit (zonder naald) met een kromme hals en met één ferme stoot werd je kies volgespoten. De hele dag hield je er een metaal-bittere smaak van over die met geen water weg te werken was. Zoete dingen drinken of eten was goed om publiekelijk ontbalt te worden als je net 'volgespoten' was (tegenwoordig versta ik heel iets anders onder 'volspuiten met een ferme stoot' en hoor het graag van de vrouw die op dàt moment kronkelend en gillend van genot onder mij ligt **)).

Even terug naar mijn ochtendshock (weer eens wat anders dan een ODOL die overigens wèl stukken makkelijker is weg te werken). Mag ik fuckeduck-nog-an-toe nòg van geluk spreken dat ik vandaag niet met het vliegtuig hoef want hoe maak ik bij de douane duidelijk dat ik geen uitnodigingen ontvang voor het verjaardagsfeestje van Osama...? "Heeft u nog iets aan te geven...?". "Nee, maar ik heb wel een bom in mijn mond..." en vervolgens bevind ik mij in dezelfde positie als die knakker op de luchthaven van Miami
een paar maanden geleden die zei dat 'ie een bom bij zich had; liggend met een 'tuintje op mijn buik' ***). Misschien wist deze figuur tóen al wat ik nù pas weet. Alleen zal hij het niet navertellen want naast amalgaam in zijn mond heeft hij nu ook nog lood in z'n donder. Goed, zand erover.

Onderwijl loop ik mij al jaren zorgen te maken waarom ik zo ontzettend moe ben, zèlfs als ik 2x per week 's morgens in mijn hotelletje opsta ('Dalfense nachten zijn lang' *) maar het zóu natuurlijk de amalgaam kunnen zijn die mijn lijf langzaam maar zeker kapot maakt omdat de vullingen 'lekken'. Volgens de onderzoekers hoef ik mij geen zorgen te maken over mijn IQ (ik zit nog steeds op 122)
maar mijn geheugen is allang niet meer wat het ooit is geweest (hoewel, dat kan natuurlijk ook aan het bier liggen maar of ik veel drink, kan ik mij niet herinneren). En ik moet wel want ik moet mijn nieren gaande houden willen ze nog genoeg albumine aanmaken.

Dat amalgaam zooi is, was al langer bekend. En ik heb dan ook een afspraak bij mijn tandarts om maandag de hele zooi eruit te laten halen en te vervangen door composiet. Pas nà het weekeinde want wat zou het zonde zijn als ik 4 dagen niet aanspreekbaar ben en er geen gerste-nat de smaakpapillen orgasmisch mag passeren.  Bovendien; met de smaak van articaïne hydrochloride nog op je huig 'bekt' het ook nog eens voor geen meter... **)

*) vrij naar "Brabantse nachten zijn lang" van Arie Ribbens

**) Okay, ik heb hier een redelijk grote bek maar in real life ben ik tegenwoordig zo monogaam als een egel onder een autoband...

***) Haagse uitdrukking voor onder de groene zoden liggen; dood en begraven zijn.

Triest einde...

Vanmorgen ontsnapten in Oldenzaal 5 stieren en een koe uit het slachthuis. Als ik dit soort dingen lees, merk ik toch dat ik het triest vind. Een paar dieren die de eerlijke kans grijpen om niet afgeslacht te worden (de maandagochtend is tòch al zo'n klere-moment, helemaal als je op weg bent naar je laatste rustplaats; de vitrine van de slager). Daar zou een prijs op moeten staan; eeuwige vrijheid (zoals een jaar of wat terug een oude stier op deze manier zijn vrijheid terugkreeg totdat hij van nature zijn laatste adem uitblies). Helaas niet voor deze dieren, waarvan de koe alsnog in het slachthuis belandde en de stieren allemaal door een karabijn van de politie hun Schepper opnieuw zagen.

En ik geef toe; ik eet ook graag een mals biefstukje, ik draag ook leren Van Bommels maar als ik 's morgens de vrachtauto's zie rijden denk ik altijd:"daar gaat weer een vent die straks zijn bloedgeld opstrijkt". Ik hoop dan altijd dat ALS het al gaat om een slachttransport, het voor die diertjes snel en pijnloos over is. Maar helaas levert de realiteit totaal andere plaatjes want ook al dènken wij hier in het knullige, kneuterige NL dat alles pais&vree is in de slachthuizen, het gaat er hier en daar nog knap hardhandig aan toe  maar wel allemaal 's avonds zitten snotteren als we kijken naar de zoveelste herhaling van 'Schindlers List' en treinen vol nèt zo weerloze slachtoffers zien).

Euthanasie wordt angstvallig van alle kanten bekeken om te zien of de patient er niets van voelt en dus slaapt een ieder die het (om een of meerdere redenen) zat is, zachtjes en geregisseerd in. Kom daar maar eens om bij (pluim)vee; 's morgens voor dag en dauw word je je lekkere warme stal uitgeschopt, een tochtige vrachtwagen in, 3 uur in de file gestaan, de tochtige vrachtwagen uitgeschopt en vervolgens word je een wittige gang in gedirigeerd (natte vloer van het spoelwater) die steeds nauwer wordt, totdat je niet meer verder kàn. Dan staat er achter een schotje een man met een raar mutsje op die twee metalen dingen tegen je hoofd houdt en het volgende moment kan je je niks meer herinneren. Als alles goed gaat tenminste, want in 4 van de 10 gevallen open je je ogen weer, denk je dat je tegen die muur bent gelopen en krijg je nòg een keer zo'n stroomstoot door je duvel. Met een beetje mazzel heb je dan  echt geen besef meer van de wereld. Dat wìl je ook niet want daarna hang je aan je achterpoten boven een grote trog en bezorgt een  andere man (met ook al zo'n raar mutjes) je een ritssluiting waar menig motor-babe (in strak leren pak) nog jaloers op zou zijn.

Waarom niet gewoon in hun stalletje een drankje dat lekker smaakt waardoor ze met 2 minuten niets meer weten. Dan kan een aardige dierenarts komen voor het definitieve spuitje en we hebben gelijk de linxe kerk een hoop betogings-drang uit de wind genomen.

Maar ach, theoretisch gezien zal het nog heel lang duren voordat de mens geen omnivoor meer hoeft te zijn. Hoewel; als we in dit tempo doorgaan met jagen en afslachten, is de mens nog voor het verstrijken van deze eeuw gedwongen kannibaal...

The Da Vinci Code

Gisteren is de film voor het grote publiek in premiere gegaan; the Da Vinci Code. Een veel en fel omstreden film die Rome het liefste niet had zien verschijnen.

Nu vraag ik mij af; zouden Christelijke jongeren zich nu óók gaan misdragen in de bioscoop ten tijde van de vertoning...? Gooien ze ook met popcorn naar Tom Hanks en is Audrey Tatou een hoer...? Moet de politie eraan te pas komen om andere bioscoopbezoekers te ontzetten...?

Ik denk het niet; laten we gewoon allemaal genieten van het gedachtengoed van iemand die het in ieder geval heeft toevertrouwd aan het witte doek...

Van de redactie...

Het heeft wat voeten in aarde gehad maar uiteindelijk heeft de marc[s]blog-redactie een nieuwe versie van het weblogprogramma (leuk 'Scrabble'-woord). Vorig weekeinde werden we geteisterd door een 'spammer' die op bijna ieder artikel gemiddeld zo'n 235 reacties per uur maakte (ga eens lekker dood, zeg!).

En dus zette de redactie de anti-spam-bescherming aan en daardoor werden alle hekken dichtgezet en vervolgens kwamen de vaste lezers niet meer binnen. Iedereen die een reactie wilde geven, werd onverwijld direct achter slot en grendel gezet (heeft de marcs[b]log-redactie een samenwerking met de Zuid-Hollandse ME opgezet...???). Daar moest dus iets zinnigs mee gedaan worden en dus werd er een compleet vernieuwde versie ingezet. Vanaf de buitenkant ziet u er, als vaste lezer, relatief weinig van maar vanaf de achterkant zijn er veel nieuwe _gr∂ppen-en-^grøllen. Met de nieuwe versie is het voor spammers erg onaantrekkelijk geworden om nog een poging te wagen.

Mochten er nog onevenredigheden zijn, schroom niet om het ons te laten weten...

Veilig bij moeder...

Op een dag als deze waarop in Den Haag een hoop onvrede over de toonbank gaat, leek het de marcs[b]log-redactie beter om een leuk onderwerp te kiezen.

Voor dertien Zoetermeerse eendjes is een hachelijk avontuur goed afgelopen. We kennen wellicht allemaal de bekende foto waarop moeder eend met haar jongen over het rooster van een put loopt en de laatste foto staat moeder eend heel bedrogen in de put te kijken naar waar haar kleintjes nèt in de verdwenen zijn. Een foto die bij uw hoofdredacteur het kind weer even naar boven weet te krijgen. "Lul van een vent", denk ik dan altijd weer over de fotograaf omdat het verhaal geen vervolg heeft en het niet verteld of de fotograaf nog heeft geprobeerd de kleintjes uit de put te krijgen of snel naar de fotoshop is gerend om het shot van de eeuw te laten ontwikkelen.

In Zoetermeer is dat gelukkig heel duidelijk geweest; nadat moeder eend met haar jongen over een rooster liep, verdwenen alle 13 kleintjes in het riool. Doordat de moeder eend met veel misbaar rond de put bleef lopen en fladderen, trok zij de aandacht van oplettende omstanders die de politie de put lieten openen. Echter konden die de eendjes nèt niet bereiken en dus werd de hulp van de brandweer ingeschakeld die met een groot schepnet alle dertien drenkelingetjes weer bij moeder eend konden brengen.

Het kleine kind in uw hoofdredacteur denkt nu:"waren het er wel dertien en geen veertien of vijftien...?"... Ohwww, dat wordt dus wèèr een slapeloze nacht...

Stelling...

In het kader van 'Knuppels & Hoenderhokken' gooit de marcs[b]log-redactie zo af en toe eens een stelling op.

ICT'ers hebben een platter achterhoofd dan niet-ICT'ers...

Doet 'ie anders nooit!

Geheel zoals het in de natuur gaat, eindigde gisteren het leven van een Makaak in het safaripark Beekse Bergen. Triest aan het geheel is dat het beestje eerst door meerdere beren achterna gezeten is, daarna via schrikdraad in het water is beland (geen goeie combi) en daarna, in de hoop zich in veiligheid te hebben gebracht door een van de beren uit het klimrek geplukt werd om vervolgens alsnòg een gruwelijke dood tegemoet te treden voor de ogen van het publiek waaronder vele kinderen.

De aap had wellicht 's morgens de verkeerde eau de toilette opgedaan (gebeurt mij ook wel eens met navenante gevolgen), een poepie gelaten voor de deur van de beer of gewoon z'n tanden niet gepoetst. In ieder geval waren er voor de beer redenen om de aap vroegtijdig met z'n Schepper te herenigen. Zulke dingen gebeuren vaker in Moeder Natuur; Flappie's die na jàààren innige vriendschap met Blackie ineens uiteen liggen en de Pietjes die altijd bij Poekie op de kop mochten zitten zijn ineens schoon op.

Dat soort dingen treft ons diep. Gek eigenlijk als je bedenkt dat we het liefst door een safaripark/dierentuin gaan tijdens voedertijd zodat we de katachtigen dood vlees kunnen zien verscheuren, onder etenstijd kijken we rustig naar de laatste editie van David Attenborough en zien hoe een nog jong dier verdwijnt tussen de tanden van 20 hyena's. Er zijn zèlfs types bij die speciale films kopen waarin de meest gruwelijke dingen gebeuren met mens en dier en in de herhaling kijken we maar àl te graag nòg een keer naar mensen die vanaf de 72e etage uit het WTC naar beneden tuimelen. Maar als ik de ochtendkranten zo moet geloven, is dit toch wel het ergste dat de mensen hebben meegemaakt in lange tijd.

Als psycholoog(-in-wording) vind ik dit wel interessant want blijkbaar is de mens een diersoort die het gruwelen van dingen ook wel ontzettend spannend vindt. De adrenaline pompt ons door d'aderen wanneer we naar iets kijken dat ons in afgrijzen de nekharen doet rijzen.

De foto's van het fatale moment zijn al overal op internet te vinden dus zal de marcs[b]log-redactie ze u ten gehele onthouden. Feit blijft dat het tòch triest is (voor 't aapje; die kindertjes mogen op mijn spreekuur komen)...

Biertje...???

Was ook leuk geweest... Alleen bij het verkeerde merk...

Ego-strelend...

Uw hoofdredacteur was gisteren (vrijdag) de hele dag op de Erasmus-universiteit. Terug het studentenleven in...? Nee, helaas niet van dat alles. Maar wat deed hij daar dan wèl...? Welnu, de Erasmus-Universiteit organiseerde een congres voor (jonge) psychologen en daar konden wij natuurlijk niet ontbreken.

Psychologie is bijna een 'typische vrouwenstudie' want van de 10 studenten psychologie zijn er 9 vrouw. Gebleken is dat dat aan àlle universiteiten het geval is en Rotterdam is daarin geen uitzondering. Waar Rotterdam wèl een uitzondering is, is de schoonheid van de studentes. Nou had ik al eens in Delft rondgekeken op de universiteit waar bèst leuke meiden rondhobbelen en ik vind universiteiten heel erg libido-beïnvloedend (daar krijgt een man thuis alleen maar lastige vragen over), maar Erasmus spant de kroon...! Numero uno...!

Het leuke van dit alles is dat ik mij tijdens een lezig bevond in een zaaltje met alleen maar vrouwen tussen de 18 en 25 (oohhwwww, wat vreselijk! ) en de spreker op een gegeven ogenblik iedereen vroeg om groepjes van 3 a 4 personen te formeren voor een oefening. Om mij heen gonsde het van de aandacht voor mijn aanwezigheid en er werd zachtjes vragend aan elkaar gemompeld of zij bij mij zouden gaan zitten. Binnen no-time had ik dan ook een schare jonge deernes verzameld waarmee ik grààg wilde oefenen. Alleen een beetje jammer dat ze mij steeds met 'meneer' aanspraken. Ook werd ik in eerste instantie aangezien voor de spreker...

Wat lere men hieruit...??? Dat je als (bijna)veertiger met je grijze kop gewoon weg moet blijven uit dàt soort omgevingen omdat je je binnen enkele minuten vreselijk OUD gaat voelen. Je houdt er hooguit een paar leuke foto's, een gelukzalig gevoel en een hoop onrustige momenten aan over als je tussen al die "schoolboy's wet dreams" zit. Als je dan zo nodig iets wilt doen, doe dan iets nuttigs..! Ga bejaarde vrouwtjes rondrijden door de binnenstad. Zijn ze je erg dankbaar voor. En als ze na afloop hun gebit even op tafel leggen kan het ook bèst lekker zijn...

Balans opmaken...

Er zijn van die dagen dat ik mijn wereld en omgeving kritisch bekijk. Zeker als ik weer eens een dag heb dat ik minder lekker in mijn velletje blijk te zitten en mijn hele leven eens op de balans leg om te zien in welke richting de schaal doorslaat. Dat is dan niet de meest positieve kant want als ik nu het testament van mijn leven moet opmaken, blijft er triest weinig over voor de nabestaanden. Dat heeft onder andere te maken met het feit dat ik dingen wil doen die ik leuk vind om te doen en als ik kijk naar wat ik nu bereikt heb, doe ik niet de dingen die ik leuk vind en vind ik niet leuk wat ik nu doe. Ofschoon de vorige uitdaging meer in lijn met mijn persoons-zijn lag, heeft het niet gebracht wat ik er vurig van had gehoopt en vind ik de stap die ik nu genomen heb geen stap maar meer een panieksprong richting een drijvend vlot dat aardig heen-en-weer schommelt bij iedere beweging die ik erop maak. Vind ik dat leuk...? Heb ik daarvoor een hele tijd andere mensen staan te vertellen en overtuigen dat ze vooral de dingen moeten doen die ze leuk vinden...? Lekt de kraan bij de loodgieter eigenlijk gewoonlijk niet het allerhardst...?

Zeker als ik dan nieuwe schrijvers op de radio hoor die doen wat ze leuk vinden en nou nèt die toon hebben weten te vinden die ik al jaren in mijn hoofd heb maar nooit aan het witte papier heb toevertrouwd omdat ik te schijerig ben voor wat mensen ervan zullen vinden. Schijterigheid troef, want heb ik ooit in mijn leven wel eens een totaal gewaagde stap gemaakt...? Nee, wel genoeg totaal onverantwoorde stappen waardoor ik nog meer passen op mijzelf achter kwam te lopen in de tredmolen van het leven. Eigenlijk ben ik gewoonweg mijn eigen bananenschil want het begint er gevaarlijk veel op te lijken dat ik weer eens over mijzelf aan het uitglijden ben. Ik twijlel op zulke momenten aan alles, de kwaliteit van mijn werk, de liefde en het leven en zie dat ik alleen maar bezig ben kwantiteit te leveren naar mijn gevoel. Ja, zelfs de zin van het leven begint op zo'n moment ook zeer snel richting de uitgang van het woud der verwachtingen te glijden. In dit soort periodes LIJD ik mijn leven in plaats van dat ik er zelf sturing aan kan geven.
Dan kijk ik naar de omgeving waarin ik tijdelijk zit en zie dat het gelukkig nòg erger kan. Bij de klant waar ik deze periode regelmatig kom, zitten de 'snelle' (lees; hopeloos verloren) types (IMHO). Het bedrijf heeft vele expertises maar als ik kijk op de ICT-afdeling dan zelfs jaloers dat ik niet zo kan zijn als een groot aantal van de mensen die daar rondlopen. Jonge knullen met dikke (ieder kwartier biepende) horloges, protserigheid over een snelle lease-bak, geilen op het nieuwste mobieltje en ervoor zorgen dat je van je manager steeds weer de nieuwste notebook krijgt want anders loop je achter op je collega's en ben je al snel een 'mietje'. 90% van de verspilling van lucht en kostbare speeksel zijn doorspekt van bits, bytes en vooral veel Engelse termen die in het Nederlands iedereen ervan zou overtuigen dat die lui bezig zijn met de meest nutteloze en volledig stompzinnige dingen die er maar bestaan. De overige 10% gaat over het komende WK (dit is één van de grootste handicaps waar nog steeds geen erkenning voor is; ter wereld komen als man maar niet van voetbal houden. Meneer Hoogervorst; ik eis óók een puntzak van het een-of-ander!).

Ben ik de enige die met zeer grote regelmaat dit soort gedachtengangen heb...? Ben ik de enige die regelmatig nadenkt over de zin des levens en die van mijzelf. Op de voornoemde afdeling wel. Ik ben een buitenbeentje (afgezien van het feit dat ik al sowieso 'extern' ben) De nieuwste mobietjes of notebooks kunnen mij werkelijk aan mijn reet roesten (sorry B, ik zal op mijn taal leren letten anders praat ons wurm over twee jaar à la pappa; aan mijn derrière oxideren), ik draag al zeker 4 jaar geen horloges meer want het leven geeft vanzelf wel aan hoe laat het is en het aankomend WK kan mij niet snel genoeg voorbij zijn.

Voel ik mij alweer een stuk beter na het opmaken van deze balans of strooi ik mijzelf gewoon maar wat aangemaakte positiviteit in de ogen...? Hoewel, als ik zie aan welke kan van de weegschaal MIJN schaaltje hangt en ik op een zonovergoten terras van mijn roseetje drink, denk ik; het leven is tòch wel goed. Laat die zweefmolen nog maar even doordraaien; ik hoef er nog niet zo nodig af...

Reincarne..... HIK!!!

Persoonlijk geloof ik wel in reïncarnatie maar dan wèl in opbouwende lijn. Volgens de Bhoeddisten is het zo dat je nà je dood naar een volgend stadium mag, mits je netjes geleefd hebt. Het eindstadium is het 'mens'-zijn. Daarna kan men alleen nog goddelijkheid bereiken. In dat kader bezien kan ik het mij ook voorstellen dat er mensen zijn die in nèèrwaartse beweging reïncarneren, zoals André Hazes. Tijdens zijn leven toonde hij al sterke gelijkenissen met een dikke pad. Nu schijnt André Hazes gereïncarneerd te zijn in een kikker...!!! Althans, als we zijn weduwe moeten geloven. Dat in huize wijlen-Hazes 's morgens om 07:00 de Mariakaakjes al in een glas Heineken gedipt worden, moeten ze zelf weten maar dat wij er ook nog getuige van moeten zijn, maakt het weer een stukje pijnlijker.

Na het overlijden van Hazes was te verwachten dat de Heinkenen brouwerijen een kwart miljoen liter bier minder zouden omzetten maar die klap bleef uit. Naar het blijkt, heeft weduwe 'Raggel' (ja ja ja, het is Rachel, ik weet het...) de consumptie van kostbaar gerstenat voortgezet en komt nu, met een delerium numero uno, heel Nederland vertellen dat wijlen haar man als kikker is teruggekomen omdat tijdens de vakantie een kikker naar binnen kwam.

We mogen God op onze blote knietjes danken dat ze 'm niet gezoend heeft; nòg meer Andre's en nòg minder kikkers. En nog even en er wordt ook op het gemiddelde muziekfestival omgeroepen dat hij nèt het gebouw verlaten heeft.

Mòcht het zo zijn dat André Hazes inderdaad is gereïncarneerd, dan is Dré ieder geval zijn huismerk trouw gebleven; de kleur blijft groen...

't Is weer voorbij...

Nou zeg, ik ben blij dat het voorbij is, die mei-vakantie. Je denkt eerst nog dat er geen hond op de weg zal zijn maar de waarheid is helaas hele andere koek...

In de mei-vakantie  (en dan met name als het weer ook mee gaat werken) komen allerlei mensen tevoorschijn die normaal gesproken met hun boodschappenkarretje nooit verder komen dan de Aldi of de C1000 op de hoek en die zich nu ineens op de openbare weg begeven. En dat geldt ook voor hun autootjes; die hebben ook nooit meer dan 40km in een jaar erop zitten dus die schrikken zich ook het leplazarus en geven terstond de geest. Het liefst op de linkerbaan, want die schijnt gereserveerd voor auto's vol oververhitte kroost. Gemiddelde snelheid van het geheel; 75 km / uur want harder durven ze niet. En hoe hoger het petjes- en 'gezapige moeke'-gehalte is, hoe langzamer de verkeersstroom wordt.

De eerste categorie kan je nog wel de berm indrukken met goed fatsoen maar met name die laatste categorie vind ik hoogst irritant. Ze rijden altijd vergezeld van hun moeder/zus/vriendin/buurvrouw (en altijd van hetzelfde type; gezapig) en een gezamenlijke hoeveelheid 'loslopend-zaad-in-de-groei' die er nog eens extra voor zorgt dat alle aanwezige aandacht in het Kiaatje, Kaatje of éénhaps-cracker-Daihatsu (gezondheid!) overal naar uitgaat...... behalve de weg. Zodra ze (na minimaal drie kwartier uitgebreid beppend met elkaar, wèèr een nieuw kinder-CD'tje opzettend) in de gaten hebben dat je al een hele tijd zó op hun bumper zit dat jouw auto bijna geen benzine meer verbruikt. Maar omdat jouw bolide niet zachter kàn dan minimaal 120 km/uur gaan ze het koekblik vaart proberen te laten maken. Dat zijn die dinky toys en hun berijdsters niet gewend en beginnen ze èèrst van links naar rechts te slingeren, blijven vervolgens 10 minuten lang op de middenlijn rijden en kiezen er dan tòch maar voor om volop in de remmen te gaan om àchter die vrachtwagen te gaan zitten, die met z'n begrenzing altijd nog 5km harder rijdt dan hun koekblik-op-wielen. Het gaat hier om de categorie 'ik-rijd-nooit-op-de-snelweg-en-ik-weet-eigenlijk-al-20-jaar-niet-meer-hoe-de-regels-zijn'. Zo reed ik in de mei-week achter zo'n categorietje 45km/uur waarbij de hele kinderschare op de achterbank moest aangeven of moeke naar links of naar rechts kon (de gezapige en volledig uitgeneukte 'moeke' keek niet op of om...!!! *); een paar obesitas-kinderen keken over de rugleuning door de achterruit en gebaarde met Croky-armen (voor zover het bewegen kon) dat er ruimte was waarna 'moeke' haar knippertje aanzette om vervolgens pas 16km verder in te voegen. Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn natuurlijk...

Als ik dan tòch in de file moet staan dan maar gewoon tussen andere forenzen in die ook er de hoofdletter 'P' in hebben omdat ze 3 uur doen over een stukje waarvan de ANWB-site nog steeds beloofd dat het slechts 50 minuten is. Er zijn gewoon téveel auto's op hetzelfde moment. Kunnen we niet een aantal dagen afspreken waarop bepaalde mensen wèl en bepaalde mensen niet mogen rijden...? Bijvoorbeeld; alleen blog-schrijvers op maandag t/m vrijdag tussen 09:00-11:00 en tussen 15:00-17:00 uur. Restant forenzen de rest van de tijd (liefst vóór 08:00 uur) en alles wat normaalgesproken niet verder komt dan de Albert Heijn 200 meter verderop, op de zaterdag (nà 20:00 uur) en zondag. Moet je eens zien wat een doorstroming je dàn te pakken hebt...

*) Er zijn mensen aan wie je het ziet; de 'uitgeneukten'. Het spannendste dat zij nog beleven is Ron Brandsteder op TV in 'dancing with stars'. In tegenstelling tot de MILF'jes die ik (gelukkig) ook nog regelmatig tegen kom...

Eindpunt bereikt...

Hij heeft zijn eindpunt bereikt na het vele reizen in de muziek. Han Reiziger is niet meer onder ons en nu weet ik ook waarom ik hem van het weekeinde heb gemist; hij is zaterdag overleden. Reizger maakte bijzondere radio. Hoe gekker het geluid, hoe meer geinteresseerd hij was het uit te zenden. Zo heeft hij een 2-uur durende uitzending besteed aan de trillingen van een gespannen metaaldraad. Han Reiziger werd vooral bekend door zijn radio-programma 'Reiziger in muziek'.

Nòg een onbekende bekendheid verruilde dit weekeinde het tijdelijke met het eeuwige; Marijke Höweler. Jammer dat de pers haar alleen maar herinnerde vanwege haar in '82 verschenen debuutroman "Van Geluk Gesproken" maar Marijke Höweler zal onder de 40-ers nog bekend zijn van haar deelname in het AVRO-programma 'voorheen van de rug af gezien' (waar ook de, inmiddels overleden Belgische schrijver Johan Thierens, aan deelnam) waarin toenmalig bekende schrijvers een taalspel speelden met elkaar en de kijker.

Nederland is in één weekeinde literair en muzikaal een heleboel mooie vaardigheid verloren.

Voor vandaag had ik eigenlijk een ander verhaal in gedachten maar dit kwam er tussendoor...

Herdenken en vieren

De redactie van marcs[b]log houdt vanaf vandaag even z'n snavel. Niet voor 2 minuten alleen (dat sowieso) maar ook morgen en het weekeinde. Morgen mag uw hoofdredacteur weer een peleton oud-strijders aanvoeren in de Herdenkingsstad Wageningen...

Vanaf maandag is er weer een nieuwe marcs[b]log...

Kix voor nix...

Kix voor nix;

Met een mondvol fijngekauwde wortel tegen de binnenkant van je voorruit niezen...

Aanslag...

Ayaan Hirshi Ali moet verhuizen omdat de buren bang zijn voor een aanslag.

En die komt niet van de belastingen...

Counting down...

Het zal de trouwe marcs[b]log-lezer niet ontgaan zijn dat deze jongen straks 'pappa' is en deze keer niet van een, uit de inboeldescheiding overgenomen kind maar geheel van hemzelf. Iedereen om ons heen loopt te kirren dat het 'zo spannend' is en uit een soort van beleefdheid doen we maar mee want je wordt toch een beetje voor gestoord versleten wanneer je niet continue over roze wolken dribbelt. Ben ik het voor mijzelf aan het ontkennen of zitten we onszelf maar wat aan te praten...? Vinden wij het nou ècht zo leuk als dat we nu denken dat het straks gaat worden...? Okay, zo'n explosief groeiende buik (die eruit gaat zien als een watermeloen; nèt zo groot met nèt zoveel strepen eroverheen alleen minder groen) beweegt natuurlijk leuk uit zichzelf en het wezentje dat daarbinnen zit, heeft nu nog het schattige ontastbare van een denkbeeldig knuffelkonijntje maar straks is het er. En met alle viezigheid en herrie van dien. Terugstoppen kan niet, althans ik ga het niet staan proberen als het alsnòg tegenvalt (en B. voor een tweede keer tot aan haar navel laten uitscheuren zeker). Een soort van garantiefonds voor vaders die niet tevreden zijn over de 'keutel' die hun vrouw eruitgeperst heeft, is er niet en ook de OHRA heeft daar geen passende polis voor.

Voor je het weet is je 'keutel' een jaar en dribbelt vrolijk door het huis, overal Ligavingers achterlatend op àlles dat 'raam' heet (ramen en kinderen; ze schijnen een onverklaarbare aantrekkingskracht op elkaar te hebben). Om nog maar te zwijgen van de ladingen hersenvocht die er aan een kinderneus blijft hangen. Waar ze het vandaan halen, is voor mij nog steeds een raadsel. Dan zijn er van die moeders die de snotneus van hun engeltje het liefste zouden willen opslobberen (zoals ze, volgens mij, ook de volle luiers zouden willen leeglebberen omdat ze zó ontzettend groos zijn op hun 'keutel'). Zowel B. als ik kunnen onze afschuw toch niet geheel diplomatiek wegstoppen als ons een gulle blik gegund wordt op zo'n groene kikker-in-wording die aan zo'n kinderneus kan bungelen. Nee, dan komt zo'n moeder met twee vingers en grijpt het snot, veegt aan het aan eigen broek of rok af en zegt:"zo lieverd, ga maar weer fijn spelen". En met diezelfde hand zitten ze twee tellen later weer in een bak nootjes te wroeten of bieden ze je een toastje (mèt snot) aan. Nee dank u.

Nòg erger vinden wij van die ouders die op ieder (vooral ONGEWENST) moment hun neus in het dikke pakket kunstofkatoen drukken dat hun kleine drol om de billen heeft. Zó zijn jonge ouders blijkbaar afgestompt voor wat betreft het herkennen van geuren die het daglicht niet verdragen. Overal waar je maar kinderen met een luier aan ziet, hoor je de moeder tegen de vader zeggen:"Hans, ruik jij eens even bij kleine Thijs" of grist een moeder haar wurm van de grond, zet de kont even tegen de neus en met een "nee, toch niet" laten ze het kind weer verder banjeren. Frappant vind ik altijd dat zo'n moeder direct daarna verwijde pupillen vertoond en de eerste drie minuten komt ze in de conversatie niet verder dan kruimig kokende aardappels. En daarmee staaf ik mijn bevinding dat jonge ouders het liefste alles van hun 'poepie' zouden willen oplebberen! En dus het hebben van een kind op, met name moeders, een soort van hypnotiserende kracht heeft. Wat er ook gebeurt, het maakt geen reet uit...

Zijn B. en ik dan zulke 'engerds' die nú al een life-time supply aan tissues, papieren zakdoekjes en keukenpapier in hebben geslagen en daarvoor nú al allerlei strategische plekken in huis proberen te vinden opdat we nooit of te nimmer misgrijpen als de stront bovenuit het truitje van de ons 'engeltje' uitpruttelt of het een slakkenspoor van snot achter zich aan trekt tijdens de dagelijkse kruiptocht...??? Volgens ingewijden (vrienden, familie en ander tuig dat zich al eens vergalloppeerd heeft aan het creëeren van nageslacht) gaan we er wel anders tegenaan kijken als het bij ons ook zover is. En alsof er een virus waart, wordt het aantal kinderlozen in onze kennissenkring steeds kleiner. Een groepering die op sterven na dood is.

En of dat nog niet het ergste is; wij hadden óók rituele moordneigingen als er weer zo'n jengelend wurm onophoudelijk het winkelwagentje in je Achillespees aan het parkeren was, met een glunderende moedere of vader ernaast. Als mensen ons gehoord hadden, waren wij bij ieder vermist kind dat in het nieuws kwam onmiddellijk van ons bed gelicht om er zeker van te zijn dat wij met onze satanische gedachtengangen er niets mee te maken konden hebben. Straks kunnen wij ook niet meer ongezouten zeiken op al die piskinderen die in de winkel er een janboel van maken met veel gekrijs en gedwing nèt zolang totdat het doel van hun jank-partij bereikt is.

Maar het allerergste vind ik dat het zuiverheids-niveau bij ons thuis óók begint af te zakken want als B. een dagje thuis heeft gewerkt, plakt de tafel, het aanrecht, de deuren, de vloer alsof er een kinderpartijtje is gevierd. Rode plakkerige Roosvicee-plekken (is goed tijdens de zwangerschap, zitten veel vitaminen en ijzers in maar dan moet je wel die met die gele dop te pakken zien te krijgen) op het parket, donkere kleverige kringen op het aanrecht waar ik pas achter kom als ik de volgende ochtend met mijn elleboog er volop in heb geleund en er wèèr een Armani-pak naar de stomerij kan. Om dan nog maar te zwijgen van de zeer kleine plakweerstand van de NRC.next die uiteraard aan het aanrecht blijft plakken en wij nog de hele week kunnen lezen dat PSV opnieuw de landstitel heeft behaald. En wellicht dat dat dus een doel heeft omdat moeder straks de hele dag door geconfronteerd wordt met kots, pies en poep. Het valt mij ook op dat in de huizen waar kleine kinderen wonen altijd een weëe zweem kinderpoep (lees; gemalen poppenstront, want die structuur en kleur heeft het vaak) hangt. Herinneringen aan tante Annie in het verzorgingstehuis schieten mij dan altijd weer te binnen en ik krijg automatisch tranen in mijn ogen van de lucht (ik dacht dat ik na het tentamen die vermaledijde Proust en zijn, in thee gedoopte madeleinekoekje, nooit meer zouden opduiken, zeg...!).

Nee, ik weet het niet, hoor. Iedereen zegt dat ik zal smelten als een klont boter tussen warme damesbillen zodra als het kindje uit mijn vriendin is gefloept (eerst maar eens zien of we het verschil kunnen zien tussen geboorte a. en geboorte b.) en als ik dan het juiste item schattig eruit vind zien, laat ik het wel even weten.

Let's get work...

Het is vandaag 1 mei, 'Dag van de Arbeid'. Volgens research van het marcs[b]log-wetenschappelijk bureau betekent dat er vandaag geprotesteerd zal worden voor gelijkheid en de socialisten opnieuw oproepen tot het opheffen van de loonverschillen.

Als het dan om gelijkheid gaat, waarom hebben zij dan vandaag wèl een vrije dag...?

Misschien wel een grappiger feit; the Empire State Building bestaat vandaag 75 jaar; het toonbeeld van hard werken en veel geld verdienen...

(als u uw speakers heeeeel erg hard zet, zou het kunnen zijn dat u de hoofdredacteur satanisch hoort lachen...)