Voor u geblogd op: Maandag 24 December 2007 om: 01.19uur
en opgeborgen in dossier: marcsblog
Goh goh, het heeft weer wat voeten in wrede-op-aarde gehad voordat er weer een (kerst)stuk stond. Inmiddels is de halve marcs[b]log-redaczione al uitgereisd naar witter oorden ten einde de kerstdagen vooralsnog in de sneeuw te kunnen beleven.
Oftewel; toedeledokie en tot ziens! Want de gehele redaczione is vanaf nu tot en met 7 januari met kerstreces. Jawel, hetzelfde ouwe-lullen-vakansietje als al die andere klojo's uit de politiek!
Oh ja, en onze charmante secretaresse Chantal is meer dan welwillend om model te staan voor de kerstkaart die de marcs[b]log-redaczione in 2008 gaat versturen. Dit jaar lukte dat nog niet omdat die supermarkt-drogist het te druk had met de lopende orders...
Dus vanuit een leeg redaczione lokaal wens ik alle marcs[b]log-lezers een zalig kerstmaal toe (met spekjes) en een goed begin van 2008 (flink veel champagne en bier doorelkaar drinken!)
De marcs[b]log-hoofdredacteur (samen met Chantal op vakantie) die met uitzondering van de nieuwjaarswens verder niks van zich zal laten horen want hij heeft het vèèèèèèèl te druk op vacanzione...
P.S. Wilt u een nòg gezelliger kerstfeest? Kijk dan even bij onze vrienden Tiny en Lau...
Voor u geblogd op: Vrijdag 14 December 2007 om: 09.25uur
en opgeborgen in dossier: ThankGodItsFriday
Al sinds mensenheugenis worden herensokken 'gebold', dat wil zeggen door de twee boorden tegenelkaarin te draaien de beide sokken tot een bolletje draaien. Gemak dient de mens en het wil dan ook dat de luie huisvrouw/man zich van deze methode bedient. Nu waren sokken tijden lang de sluitpost op het uiterlijk van de man (in de jaren '70 mochten ze alle kleuren zijn als ze maar zwart waren) en dus kostten ze geen drol.
Maar in deze moderne tijden - waarin de man zich best mag drukmaken om het eigen uiterlijk - zijn sokken, of liever gesproken 'anklets' (van het Engelse woord 'ankle' dat enkel betekent) telt men zo 10 eurie neer voor een paar Falke's e.d. Die wil je toch niet in een oneerbiedige bol veranderd zien worden...???
Wat is mijn antipathie tegen het 'sokken bollen'? Wel nu, dit zit 'm in het elastiek dat in de anklet verwerkt is. Door het bollen komt er een continue spanning te staan op beide sokken die daardoor hun elasticiteit verliezen op de duur. Ook zo de boord die gaat 'lubberen' waardoor we de hele dag onze sokken lopen op te trekken en dat hou je maar 1 dag vol en dus verdwijnen een paar volledig uitgelubberde Falke's aan het einde van een dag linea recta in de vuilnisemmer.
Een heer laat zijn sokken niet bollen maar vouwen (of doet dat zelf). Jawel, u leest het goed; vouwen. Netjes de boorden tegen elkaar aan en 1x dubbelvouwen op de hiel. Het heeft twee voordelen; 1) de sok inclusief patroon zijn zichtbaar en zelfs in een donkere ochtendslaapkamer makkelijk te onderscheiden van andere exemplaren. 2) de sok blijft netjes liggen want kan niet wegrollen (bolletjes rollen altijd nèt daar waar je er niet meer bij kan). En het allerbelangrijkste; ze rekken niet nodeloos uit waardoor ze als een 2e huid blijven zitten.
Overtuigd zo of moet ik nog even doorgaan?
Voor u geblogd op: Vrijdag 7 December 2007 om: 06.03uur
en opgeborgen in dossier: marcsblog
De 'donkere dagen' zijn weer aangebroken en terwijl in Europa het licht langzaam wordt uitgedraaid en de euro-appel van binnenuit geschild gaat worden, maken wij ons zorgen over wat wel beide kerstdagen zullen eten en of we oma wel of niet zullen ophalen. Mag ze haar plas laten lopen op de nieuwe bank of niet...? Dus dat wordt dus sowieso 'wild eten', al of niet uit de drukjacht verkregen.
De 'donkere dagen'; op de wegen van Nederland (want 'snel' zijn ze allang niet meer) wordt het nooit meer licht. Bumper-aan-bumper staat één grote file als een soort blikken polonaise door het hele land waar de bewoners steeds ongeduriger (lees: onverdraagzamer en agressiever) worden en ervoor zorgen dat één ongeluk in de ochtend- of avondspits niet genoeg is en er dus nog een schepje bovenop doen om er, met een 'sportieve rijstijl' helemaal een vrolijk janboel van te maken. Daardoor zijn we in plaats van 3 uur maarliefst 6 uur onderweg en vinden bij thuiskomst onze partner alleen nog maar slapend in bed. Vinden we het gek dat de autochtone bevolking ernstig achteruit holt in omvang terwijl andere bevolkingsgroepen ervoor zorgen dat hun nageslacht met grote getalen de kinderbijslag veiligstellen...? Tja, die hebben de tijd want voor velen van hen is er tòch niet veel anders te doen. En zou er nog maar iets zijn als file-sex maar daarvan komt het ook al niet want we zuigen nog liever elkaar de ogen uit de kop dan dat we ergens anders aan zuigen.
De 'donkere dagen'; het krijgt nèt zo'n belachelijk-vrolijke klank als de 'Dwaze Dagen' waar een ieder zich heen spoedt om voor de laagste prijs met de grootste rommel huiswaarts te keren. De 'H.M.S. Nederland' wordt bestuurd door het olijke duo Jansen en Jansens met Donald Duck als kapitein Haddock (het stuur in de ene en een kopje thee in de andere hand) en stevent regelrecht af op een enorme ijsberg en zolang Jansen en Jansens en consorten kunnen blijven volhouden dat zij geen ijsberg zien en dat die er dus ook niet is, blijft de rest van Nederland gezellig monddood gemaakt in een of andere hoek zitten kniezen. De reddingssloepen zijn er slechts voor 'genodigden'. De stuurlui van de H.M.S. Nederland hebben nog niet de vele licht-onvlambare types in het vizier die door 'spontane zelfontbranding' een verblijfsvergunning afdwingen. Okay, een enkeling kan er zelf niet meer van genieten maar dan weet deze zich, bij zijn laatste ademteug, verzekerd dat het inkomen en woongenot voor de rest van de familie tot in de 9e graad en 7e generatie gewaarborgd is.
De 'donkere dagen'; we klagen steen-en-been over de verdrukking van Sinterklaas door de kerstman maar vergeten dat we rete-blij mogen zijn dat er nog een Christelijk symbool overeind staat voor zolang als het duurt. Als over 3 jaar landelijk het besluit er door geperst is dat er in plaats van dat verdervelijke, rascistische feestje van die grijze slavendrijver op de schooltjes voortaan iets met suiker gevierd gaat worden, wordt het tijd om nog kunstmatig wat kleur in je leven te brengen. Zolang er maar geen varken in de grondstoffen van die lampen verwerkt is. Amandelspijs, marsepein, chocolade maar ook de verpakkingen zijn dan 'ineens onzuiver' verklaard.
De 'donkere dagen', de 'donkere dagen'; die zullen pas ècht aanbreken als de stuurlui van de H.M.S. Nederland van boord stappen in de reddingssloepen (zoals al gezegd; die zijn alléén voor 'genodigden') en ons ontredderd achterlaten, dobberend ergens midden op zee. Hèt absolute cadeau voor volgend jaar onder de (laatste?) kerstboom is een taalcursus.
Wij hebben dan de keuze; de ijsberg of de dood. Of zoals het in goed Nederlands heet; de dood of de gladiolen.
Het maakt dan tòch geen drol meer uit welk boek je leest; we zijn sowieso aan de goden overgeleverd.
Voor u geblogd op: Donderdag 6 December 2007 om: 05.31uur
en opgeborgen in dossier: jeugdvreugd
't Is nu precies half 6 in de ochtend en ik ben wakker. De Sint is weer weg en misschien heeft het iets met ouder worden te maken (en dus met het steeds verder weg van je eigen kind-zijn af komen te staan) dat ik ieder jaar meer moeite heb met het afscheid van de Goedheiligman. 's Morgens vroeg, nog vóór het krieken van de dageraad, rijd ik ieder jaar weer met de hele karavaan Pieten achter de Sint aan mee naar de kade vanwaar de boot weer vertrekt richting Spanje.
Wat een schril contrast met 3 weken geleden zeg. Toen stond de kade nog bomvol kindertjes die hoopvol de Goedheiligman toezongen. Zij zijn allemaal gelaafd en dik voorzien in de grote wensen die kleine mensen kunnen hebben. Gelukkig - voor hen die het uitpakken van cadeaus zo mooi vinden - laat de kerstman nu ook niet lang meer op zich wachten. Ik heb mij ooit nog eens beijverd voor een nationaal 'Dag Sinterklaas' maar toen greep d'oude mij bij de arm en nam mij even terzijde. "Dat zou nu juist indruisen tegen de traditie van het feit dat de kindertjes blijmoedig bedanken met een lied", fluisterde hij terwijl om ons heen de Pieten druk doende waren cadeaus in te pakken. "De firma Kleenex zou hier wel bij varen maar ìk ga geen 300 kindertjes staan troosten, jij wel...?". Hierover hoefde ik geen 5 seconden na te denken want ik zag al die kleine verdrietige smoeltjes al voor mij, verkleumd op de kade en totaal ontroostbaar en ontredderd. Afgezien van dàt feit nog zag ik het ook niet zo zitten; al die snotterende mensjes.
En terwijl de Sint mij tegen zich aandrukt in een broederlijke omhelzing en hij tegen mij zegt:"Bedankt beste kerel, voor al je goede hulp en tot volgend jaar maar weer", voel ik mijn ogen warm en nat worden. We houden elkaar nog even stevig vast en ik voel zijn warme mantel nog één keer tegen mijn wang. Een traan biggelt langs mijn gezicht. Dan maakt hij zich los uit onze omhelzing, stapt de boot op en vaart weg. Door een zoutwaterlandschap van waterlanders zie ik een rode verschijning op een steeds kleiner wordende stoomboot nog naar mij wuiven totdat hij door het donker is opgeslokt en niet meer zichtbaar is. Dan blijf ik nog een kwartiertje staan wachten en hèèl in de verte hoor ik de stoomboot nog 2x toeteren als laatste afscheidsgroet - één keer kort en één keer lang. Lang genoeg om de mensen nèt niet wakker te maken maar voor mij veel te kort. Ik ben alleen in het donker op de kade waar het water weer zachtjes kolkt en klotst in afwachting van zijn komst volgend jaar.
Ik snuit mijn neus, haal diep adem en zeg zachtjes:"Tot volgend jaar maar weer, oude vriend", want de Sint en ik gaan heel wat jaartjes samen terug. Ik moet weer aan het gewone leven wennen want de tabberd was inmiddels weer als vanouds gaan zitten en ik was het wel gewend om bij de mensen gewoon binnen te komen en welkom te zijn. Als ik nu bij die mensen voor de deur sta, kom ik er hoogstwaarschijnlijk niet meer in. En ieder jaar dat ik ouder wordt, is het helemaal niet zo vanzelfsprekend dat we elkaar weer in levende lijve zullen ontmoeten. De wereld zit tegenwoordig zó raar in elkaar...
Zoals bijna ieder jaar (wordt dit een marcs[b]log traditie...?) neem ik op de [b]log afscheid van de Sint door de publicatie van de tekst van een meer dan prachtig lied, dat ooit op een zondagochtend (daags nà 5 december) in de vroege jaren '80 uitgezonden in het KRO-radioprogramma "Een zondags pak voor alledag". Het moge weliswaar melodramatisch gevonden worden (enige vorm van een 'dramaqueen' is ook mij niet geheel vreemd) maar hieronder publiceer ik de tekst tòch wèèr een keer:
lees dit artikel hier verder...
Voor u geblogd op: Woensdag 5 December 2007 om: 06.52uur
en opgeborgen in dossier: jeugdvreugd
"...'t Heerlijk Avondje is gekomen...", aldus de tweede regel uit het bekende Sinterklaas-lied "Zie de maan schijnt door de bomen".
Op dagen als dit moet ik altijd weer even denken aan twee illustere mannen die beiden zeer wel met de Nederlandse taal konden goochelen (nee, niet 'Googelen'). De een op een nooit overtroffen wijze in de vorm van verhalen en de ander op een eveneens nimmer meer gehoorde wijze met liedjes. De schrijver Godfried Bomans en de musicus, dichter en kleinkunstenaar Jules de Corte waren die mannen die beiden een bijzondere band met Sint Nicolaas hadden. Zij wisten op de een of andere wijze de Goedheiligman een dusdanig uiterlijk te geven waardoor deze van een mystieke gemijterde grijsaard verwerd tot een tastbare lieve oude man die voor iedereen iets meebrengt (zoals het een èchte Goedheiligman betaamt).
Hieronder heb ik de tekst gepubliceerd van een prachtig liedje dat Jules de Corte zelf op de piano begeleidde terwijl zijn onvergetelijk irudiete stemgeluid ieder woord bijna spelde (de zeldzaam geworden deftige uitspraak van het Nederlands die ik sinds de jaren '70 niet meer heb gehoord).
Sinterklaas goed heilig man, sta mij toe u te storen
'k Laat u graag als het even kan een klein liedje horen
Om u te vertellen namens groot en klein
Dat u weer van harte welkom hier zult zijn
Zet uw mijter op het hoofd, steek uw zak vol geschenken
En wil elk die in u gelooft, op uw feest gedenken.
Sinterklaas goed heilig man, er zijn zo vele vragen
Die de mens niet ontwarren kan, in geen duizend dagen
In de grote wereld kraakt het overal
Soms is het weer net of het oorlog worden zal
En gedenk eens de grote nood van de vele miljoenen
Die geen huis hebben en geen brood, nog niet een paar schoenen.
Sinterklaas goed helig man, telkens knaagt ons geweten
Heel ons vorig twaalf maandenplan is allang vergeten
Hoeveel honderd keren faalden wij dit jaar
En we waren echt niet zo aardig voor elkaar
In ons hart bleef het eigen ik als van ouds prevaleren
Iedereen wou elk ogenblik iedereen passeren.
Sinterklaas goed heilig man, met uw zilveren haren
Ga op reis en kom bij ons aan net als alle jaren
Maak u niet bezorgd om het welzijn van uw paard
Men heeft bergen brood en wortelen gespaard
Zeg aan Piet uw trouwe knecht niet te wild te woeden
Want de mensen zijn niet zo slecht, als ze doen vermoeden.
Godfried Bomans daarentegen heeft mij een kijkje verschaft in het privé-leven van de Bisschop van Myra door zijn dagindeling te beschrijven èn zijn bezoek aan de grijsaard in Spanje. Deze - en meer verhalen over Sint Nicolaas - zijn terug te vinden in het boekje "Enkele richtlijnen voor bisschoppen" (waarvan uw marcs[b]log-hoofdredacteur nog een origineel exemplaar in huis heeft welke NIET te koop is..!). Nooit geweten dat de Goedheiligman voor ontbijt eerst een bord drop wegwerkte waarna hij enkele stukken suikerbeest verorberde.
Vanavond is uw eigen marcs[b]log-hoofdredacteur weer een avondje 'hulp-Sint' die vele kindertjes weet blij te maken met een bezoekje en cadeaus en het beloofd weer een lange maar mooie dag te worden. De Sint en ik houden regelmatig even telefonisch contact en aan het einde van de avond treffen wij elkaar bij hem thuis voor een glaasje bisschopswijn (hij stookt 't spul nog zèlf ook èn ik vermoed al jaren dat hij een sterke lever en maagwand heeft...!).
Een mooier cadeau dan blije kindersmoeltjes bestaat er mijnsinziens niet vooral wanneer zij vol overgave, door hun overwonnen angst-traantjes heen, je komen bedanken voor het cadeau dat ze al zo lang zó graag wilden hebben...
Voor u geblogd op: Dinsdag 4 December 2007 om: 10.21uur
en opgeborgen in dossier: marcsblog
Was de musicus Frank Zappa een absoluut genie of gewoon totaal knettergek...? Een vraag waarop vele mensen verschillend zullen antwoorden want niet iedereen kan de muziek van Frank Zappa apprecieren. Zijn - vaak onbegrijpelijke - teksten en 'loopjes' (in de muziek) zijn van een dusdanig aard dat voor de kenners het een teken is van absolute genialiteit. Vele gitaristen wereldwijd breken dagelijks hun vingers over de snaren om Zappa's riffs te evenaren.
Dat uw marcs[b]log-hoofdredacteur niet de enige liefhebber van deze muziek is, blijkt uit het feit dat er meer mensen in Nederland zijn die graag aan bijv. de 'Sheik Yerbouti promenade' willen wonen, of nòg beter; aan de 'Frank Zappastraat'.
Een stel enthousiastelingen heeft het voortouw genomen en de website frankzappastraat.nl opgericht. Draagt u, als marcs[b]log-lezer dit initiatief ook een warm hart toe, onderteken dan de petitie nu!
