Het verlangen naar...

'Meisje van 13 van kat beroofd', lees ik in een krant. Een 13-jarig meisje is in Heemskerk van de vervoersbox, waarin haar katje zat, beroofd. De daders waren 4 jongens met donkere kleding en capuchon. Nou, da's een duidelijke beschrijving. Op die kenmerken hebben we ze zó te pakken...

De 0031-journaille is er pikeur in om die dingen te brengen die we naar vinden. Hoe het met het kleine grijs-witte katje is afgelopen, is natuurlijk totaal onduidelijk. Men (en ook de marcs[b]log-redaczione) vreest natuurlijk het ergste.

Maar wàt doet een 13-jarig meisje met een katte(n)box om 21:10 uur op straat...? Toen uw hoofdredacteur die leeftijd had, was dit toch geen tijd meer om buiten te zijn. In de zomer kon daar nog over worden nagedacht en was het hoge uitzondering als je de tuin nog uit mocht. Neemt niet weg dat de impact voor haar heel erg groot zal zijn.

Ten tweede, wat moeten die jongens met die kat...? Laat het beestje toch lopen of op z'n minst (als je nog een béétje fatsoen in je donder hebt meegekregen van thuis) zet het beestje met box en al bij een politiebureau voor de deur met een briefje erbij en zorg dat het beestje weer heelhuids terugkomt bij de rechtmatige eigenaar. Maar blijkens het feit dat ze dit doen, zullen ze geen enkele vorm van fatsoen herkennen noch hebben meegekregen. Het gevoel van de ander is totaal niet belangrijk voor dit soort randfiguren.

Dit zijn de momenten dat ik - en ik denk velen met mij - terug verlang naar mensen als Pistolen Paultje. Mensen die genoeg geld hebben èn gevoel voor het feit dat je van dieren afblijft om ervoor te zorgen dat dit soort 'knapen' nooit of te nimmer meer zo'n 'geintje' flikken. Helaas is mijn bankrekening niet toereikend genoeg om hier in te grijpen. Als die dat wel was, zou ik er wel wat centen voor over hebben om deze 'bengels' een 'ander inzicht' te laten krijgen.

Loerbroer...

Het werd weer eens tijd voor een week-update van de marcs[b]log-redaczione. Bij gebrek aan tijd voor de dagelijkse nieuwsgading, is het wel zo effectief gebleken om een heleboel in 1x te doen. We zijn nèt uitgerust van het feestje dat een 60-jarige dit weekeinde gaf en waar de marcs[b]log-redaczione als laatste horizontaal de bar uit gedragen moest worden. En een feest was het! Dàt kunnen we Rutte in ieder geval laten weten want wie kon er geen kaartjes meer krijgen voor het uitverkochte lustrumfeest...??? Nou...???  

We krijgen een nieuw bankrekeningnummer. Alsof die 9 cijfers van de bank nog niet voldoende waren, nee we krijgen er nòg meer letters en cijfers bij. Het lijkt wel een oubollig spelletjesprogramma! U moet straks in staat zijn om een combi van beiden te onthouden van 18 tekens! Jawel, dat is nog eens een leuke hersenbreker. Het wordt pas ècht spannend als Brussel in haar onmetelijke wijsheid besluit ook de pincode 18 cijfers te maken.

En dat terwijl we binnenkort bij het pinautomaat - terwijl we onze 18-cijferige pincode proberen te herinneren - óók nog eens de kans lopen dat we met satelliet-onderdelen bekogeld worden want er komt binnenkort een Amerikaanse spionagesatelliet naar beneden zetten. Wanneer en waar is nog niet bekend. Wel bekend is dat het een hele grote is. Valhelm verplicht tijdens het pinnen (evenals een spiekbriefje).

Als we tòch aan het rekenen zijn waarom dan niet even narekenen hoeveel fietsen er in het oude 'fietsregistratiesysteem' staan...? Dat zijn er 5 miljoen inmiddels. Zo'n 750.000 fietsen wisselen - onvrijwillig - per jaar van eigenaar. En dat is alleen de registratie van Amsterdam...!!! Begin ik mij af te vragen wie er slechter kan rekenen; de tandarts of de Amsterdamse politie.

Over dingen die naar beneden komen, gesproken; ooit is er een 'ruimdenkende geest' geweest die bedacht dat als je een vliegtuig kaapt, je ineens veel meer voor elkaar krijgt dan dat je een 9-5 baantje hebt. En dus werd ene Habbas een held (in bepaalde delen van de wereld). Hij werd 81 jaar maar wordt in de NL-pers als grootheid beschreven. Me dunkt dat hij wel 18 bankrekeningen had met zo'n 5 miljoen eurie waarvan hij wel 750.000 fietsen had kunnen kopen (als u nu nòg twijfelt waar uw fiets is, probeer het eens bij de erven-Habbas...).

In 0031 zou het niet meer kunnen om ongestraft 5 miljoen op de bank te hebben staan want waar we ook gaan en wat we ook doen; Grote Broer houdt ons in de gaten. George Orwell kreeg gelijk! Loerbroer in optima forma! Een keertje schijten in het bos is er dus ook niet meer bij want je GSM-metje verraad mooi van wie die hoop is. Hoerenlopers zijn ook niet meer veilig want in de gemiddelde echtscheidingsprocedure kan worden aangetoond dat u op de hoek van de hoerenbuurt even hebt gepind voor een vingerhoedje stijfsel. Als 'ie daar niet gelijk weer maatje 'pink' van wordt, weten wij het ook niet meer...

Nee, 0031 gaat er stukken veiliger op worden. Zó veilig dat we tegen een stootje kunnen...

De beste bewaarplekken...

In de serie 'beste-bewaarplekken-voor-dingen-die-tòch-nog-geen-vaste-plaats-hebben' vandaag de i-Pod-bewaarplaats.

Lieve jongens...

Bedenk u even een gezellie rappers-tempo, de bijbehorende geluidjes van boom-boom-boxen (bmpf,tsk-tsk, bmpf, bmpf...) en veel brede armgebaren waarbij alleen duim en wijsvinger - bij wijze van pistool - in het rondzwaaien:

Wij zijn lieve jongens, zoals je ziet.
wij zijn een hechte vriendenclub, zie je dat dan niet?
Wij komen bij elkaar,
dat raakt een gevoelige snaar.
Bij de Nederlandse overheid,
die is ons liever kwijt dan rijk.
Maar wij gaan echt niet zomaar weg,
daarmee heeft Nederland toch mooi pech.
Wij maken snode plannen,
bespied door politiemannen.
Die aan het kortste eind trekken,
na maandenlang van proces rekken.
Eerst kregen wij levenslang,
toen werd de rechter bang.
Die keurde het af,
en weg was die straf.
Nu zijn wij vrij,
de nieuwe baas in Nederland zijn wij!

Kijkerspost-oproep...

Goedemorgen lieve dames-medelezers,

Wordt het niet weer eens tijd voor een onvervalste 'marcs[b]log-lezerspost'-je...???

Wie o wie wordt de marcs[b]log-girl 2008...??? Als je niet wilt dat onze secretaresse Chantal met de eer gaat strijken (en vanaf half december in alle garages van 0031 hangt), zorg dan voor een leuke en originele entry! (naakte "actiefoto's" krijgen we al genoeg binnengespamd...!!!)

Laat ons electronische brievenbusje niet opdrogen...

Moderne technologie...

Heel bizar; nadat de marcs[b]log-redaczione vrijdag een artikel geplaatst had, werkte de update van de weblog niet meer. Bizar, bizar, bizar. Na wat geknutsel en geklooi en over-en-weer roepen dat het aan de server ligt, kwamen we er erachter dat een simpele tikfout al kan zorgen voor problemen van wereldformaat.

We hadden u, als lezer, erop willen wijzen dat het afgelopen zaterdag precies 1 jaar geleden was dat H'sum kennis maakte met uw eigen hoofdredacteur. Helaas, gemiste kans want we konden niets publiceren.

We hadden een gevatte opmerking over de cliniclowns willen plaatsen maar helaas waren de medewerkers zonder schmink nòg enger. Helaas, gemiste kans want we konden niets publiceren.

We hadden live verslag willen doen van de uitvaart van Benny Nijman maar hij blijkt klinisch nog in leven te zijn. Leuke comeback voor die man. Helaas, gemiste kans want we konden niets publiceren.

Ach, vertel ons nog even, beste lezers, hoe geniaal ons artikel van vrijdag was. Ook uw commentaren zijn weggevallen door het geklooi met die server. Hoewel...? Ach laat ook maar zitten, gemiste kans...

Uitreikingen...

Vorige week werd 's Neerlands nieuwste prijs uitgereikt; de 'Satijnen Snikkel'. Deze prijs wordt jaarlijks uitgereikt aan degene die zich in het afgelopen jaar het lulligst heeft uitgelaten over welk willekeurig onderwerp dan ook. De marcs[b]log-redaczione ging het land in om te praten met de ontvanger van deze prijs, dhr. Sikko Stapvoets.

marcs[b]log-redaczione: "Meneer Stapvoets, allereerst natuurlijk gefeliciteerd met uw prijs. Wat gaat u met het bijbehorende geldbedrag doen?".
dhr. Sikko Stapvoets: "Nou 'gefeliciteerd', dat valt nog te bezien".
marcs[b]log-redaczione: "U lijkt niet blij te zijn met deze prijs?"
dhr. Sikko Stapvoets: "Nou niet echt nee. Zou u dat dan wel zijn?"
marcs[b]log-redaczione: "Eh, wellicht wel ja".
dhr. Sikko Stapvoets: "Nou, prijs u dan maar gelukkig want ik ben het niet."
marcs[b]log-redaczione: "Kunt u ook aangeven waarom u niet gelukkig met deze prijs bent?"
dhr. Sikko Stapvoets: "Allereerst ben ik opgegeven voor deze prijs door mijn ex-vrouw. Zij vindt mij het lulligst van allemaal. En dat komt met name doordat ik destijds mij heb laten steriliseren waarbij de chirurg uitschoot met het mes".
marcs[b]log-redaczione: "Au?"
dhr. Sikko Stapvoets: "Nou dat viel in eerste instantie wel mee, maar de pijn komt daarna pas. Mentale pijn, want ineens vond ze mij geen vent meer en toen ging ze naar 2 jaar gehakketak bij mij weg. Nou heeft ze een neger met ZOOO'N stamper...".
marcs[b]log-redaczione: "Lullig".
dhr. Sikko Stapvoets: "Kijk ziet u? Daar begint het dus mee; dit soort opmerkingen. Ik vind dat heel lullig van u..."
marcs[b]log-redaczione: "Sowwy"
dhr. Sikko Stapvoets: "Nou dat valt wel mee maar over het geldbedrag hoef ik ook niet naar huis te faxen omdat ik geen telefoon heb. Het is zegge en schrijve € 500,- en die mag ik in gelijke termijnen betalen".
marcs[b]log-redaczione: "Pardon?"
dhr. Sikko Stapvoets: "Dat bedoellik dus! De jury krijgt van mij dus € 500,- want die hadden een wedje gelegd".
marcs[b]log-redaczione: "Een wedje?"
dhr. Sikko Stapvoets: "Ja, een wedje; dat het niet bestond. Nou, het bestaat dus wèl. En als de uitreiking van die Satijnen Snikkel nou nog een beetje feest was, maar dat ook nog niet eens".
marcs[b]log-redaczione: "Eh, hoe dat zo?"
dhr. Sikko Stapvoets: "Nou, ik moest dus verschijnen voor een 37-koppige jury die mij na het uitroepen als winnaar allemaal een glas wijn in mijn gezicht kwamen gooien. Rooie of witte, dat mocht ik zelf weten".
marcs[b]log-redaczione: "Dus u hàd nog enige keuze danwel inspraak?"
dhr. Sikko Stapvoets: "Nou, da's teveel gezegd eigenlijk. Ik heb nog geprobeerd zoveel mogelijk wijn door te slikken maar toen was ik na het 37-e glas als een balletje".
marcs[b]log-redaczione: "Oh, en?".
dhr. Sikko Stapvoets: "Nou, toen ben ik op weg naar huis aangehouden wegens openbare dronkenschap en mijn kleren stonken zó erg naar die wijn dat ik gelijk mee moest voor een bloedproef. En ja, ik had mijn neus in dat ding gesnoten want het leek meer op een zakdoek maar de rode verf was nog niet droog dus mijn neus was helemaal rood. Probeer dàt maar eens uit te leggen aan Oom Agent".
marcs[b]log-redaczione: "Lullig".
dhr. Sikko Stapvoets: "Nou, dàt bedoellik dus"...

Leuk hoor...

Vanmorgen op de marcs[b]log-redaczione bij binnenkomst van de hoofdredacteur:

"Ja jongens, leuk hoor maar wie kan mij zeggen waarom de redactie van '40 Dagen Zonder Sex' mij gisteravond belde of ik alsnog mee wilde doen als kijkcijfer-kanon...???"

De beste wensen (2)

"De beste wensen voor het nieuwe jaar en dat het maar weer snel kerstmis moge worden". Ik hoorde het mijzelf een paar keer zeggen. Ik geef het toe; ik ben kerst-verslaafd. Zodra de Sint een week weg is, trek ik het regio in op zoek naar de perfecte boom. Die moet dan wel beter en mooier zijn dan die van vorig jaar. Stel je voor. Dozen kaarsen sla ik in voor 'de donkere dagen' (want rond 16:00 uur is het al aan het schemeren - valt het u ook op dat het nu om 17:00 uur nog niet eens donker is...?).

De boom moet lang staan; liefst anderhalve week vóór kerstmis tot minimaal 3 Koningen. Okay, toegegeven; de boom staat er nu nòg. Afscheid nemen van zo'n ding in januari valt mij ieder jaar weer zwaar. Het is toch alsof je een vriend de deur uitknikkert. Maar goed, er zijn wel eens tijden geweest dat de boom bleef staan totdat de laatste naald eruit viel. Mw. marcs[b]log vindt dat niet zo'n verheffende gedachte en dus gaat de boom er dit weekeinde aan geloven. Vrijdagavond zal ik 'm voor het laatst langdurig in een donkere kamer bewonderen (mijzelf steeds verder laten zakken in de weemoed der alcolhol). Zaterdagochtend doe ik voor de laatste maal de lampjes aan, bekijk 'm nog eens heel goed van alle kanten en bedank 'm voor z'n pracht en praal. Dan gaan de lampjes uit en begint het aftuigen; iedere bal weer in z'n eigen vakje, ieder paardje, klokje, vogeltje netjes ingepakt.

En ineens staat daar een kale struik voor mij. Wat doet dat ding nog hier? In godsnaam laten we de dat ding eruit gooien want hij verveeld mij mateloos!

De openslaande deuren (al die tijd geblokkeerd door de boom) zwaaien open en hup die boom eruit. Naar buiten met dat ding. Komt de groenophaaldienst (leuk Scrabble-woord) deze week snel? De stofzuiger doet haar werk om alle naalden te verwijderen want die wens ik bij het aanbreken van de lente niet nòg tegen te komen. De deuren gaan tegenelkaar open, de frisse nieuwjaarswind waait door het huis. Diep haal ik in; zaaaaaalig die frisse lucht en die ruimte in de kamer.

Gelukkig duurt het nog hèèl lang voordat we weer aan zo'n stomme struik moeten geloven...

De beste wensen...

Een nieuw jaar is aangebroken en de marcs[b]log-redaczione gaat weer aan de slag. Heeft u genoten van uw laatste kerstmis in totale vrijheid van meningsuiting...? Wij wel en uw hoofdredacteur heeft nooit geweten dat redaczione secretaresse Chantal zóveel energie over had na een dag lang in de sneeuw te zijn geweest (hij heeft nòg pijn onderin de rug!).

Vanuit Oostenrijk komende na een geweldig verblijf in de knie-diepe-sneeuw met de landsgrenzen weer in zicht, is het alweer duidelijk dat de NL-chauffeurs elkaar het asfalt onder de wielen niet gunnen. Snijden, bumperkleven en andere onwelvoegelijkheden herinneren ons er direct aan dat de Oostenrijkse ruimte slechts een week duurde. Om nog maar te zwijgen van de wachtende kranten die op iedere voorpagina weer gezeur en gezeik over, met, tegen en door 'extreem gelovigen' aangeven.

Welkom thuis in Doeklarije of Laflandistan (zelf kiezen welke benaming voor dit land het beste past). Bent u parasiet, kosmopoliet of gewoon kierewiet; klaag eens een politie-serie aan wegens 'vooroordelen' en succes is weer verzekerd dat de zimmitude is weer een ingewreven feit zal zijn. Met de groeten van Doekle en Job.

Au!dejaarsnacht...

Het oudjaarsfeestje met haar studenten-vrienden was tot heel laat doorgegaan. En door het vele drankgebruik begon het uit de hand gelopen; zij werd steeds vrijer in haar doen en laten en de jongens werden steeds opdringeriger.

Voordat ze er erg in had was ze het uitvoerende middelpunt van de hitsige en geile fantasiëen van haar studentenvrienden geworden. Niet lang daarna bewoog een massa naakte, zwetende lichamen zich als een goed-geoliede machine door de eerste uren van het nieuwe jaar. Ze beleefde haar eerste gangbang.

Tegen half 12 in de ochtend fietste ze alleen naar huis door nog lege straten. Overal waren de straatstenen rood gekleurd van al het vuurwerkpapier. Overal waren afgebrande sterretjes te zien.

Ze zat behoorlijk ongemakkelijk op haar zadel en wist één ding zeker; hààr sterretje brandde na de feestdagen nog enkele dagen door...

[klik hier voor nòg meer 'fun' met sterretjes]

Gelukkig nieuw jaar...