Bloggen is zóó '2008'...

Vanaf de hoge berg in het niet nader te noemen land, wenst de gehele marcs[b]log redaczione u een prettige jaarwisseling toe. En hopelijk wordt het een prettige jaarwisseling want het jaar waarin we instappen, wordt dat namelijk niet. Er hangt ons van allerlei engs boven het hoofd; economische recessie, islamitisch geweld, hongersnood wereldwijd, milieurampen, de zoveelste intifada, Wouter Bos, massa-ontslag, agressieve Marokkaantjes, Geert Wilders, nòg brutalere kinderen, prijsstijgingen en Barack Obama...

Of is het gewoon dat uw hoofdredacteur een jubileum-vrezer is...? Jubileum...? Jawel, op 8 maart 2009 is het 5 jaar geleden dat marcs[b]log het levenslicht aanschouwde. Dat was de tijd dat mensen nog tijd hadden om weblogs te lezen. Of in ieder geval dat er nog geïnteresseerden waren die dagelijks marcs[b]log opzochten om deelgenoot gemaakt te worden van het gedachtengoed van de redaczione. Het lezers-aantal lijkt in de loop der tijd gedegradeerd te zijn tot minder dan dat er redactie-leden zijn. En daarnaast heeft uw hoofdredacteur er een specialisatie van gemaakt om vlàk voor jubilea uit te stappen (nèt geen 20 jaar voorzitter, nèt geen 30 jaar in de muziekwereld, nèt geen 5 jaar webloggen etc...).

2.475.526.000
Dat was ook zoiets wat ineens in mij op kwam. Het cijfer 2.475.526.000... Nee, niet de opbrengst van de ouderjaarsloterij, ook niet het aantal hoogtepunten in mijn leven of het totale saldo vanaf mijn spaarbankboekje bij de Rijkspostspaarbank tot nu. Nee, het cijfer 2.475.526.000 staat voor het aantal seconden dat wij hier op deze aardkloot zijn. En weten we hoeveel seconden er al af zijn of -van serieuzer aard - hoeveel we er nog over hebben...?

Toen wij ons dit bedacht, leek het alsof het leven nog maar één invulling had; als een stel ouwe mannen zitten zeiken op een wereld die zij tòch niet veranderen kunnen. Vindt u het gek dat er geen lezers meer over zijn...??? Wij niet...

De datum 1 januari is voor vele mensen een mooi excuus om ergens mee te stoppen. De een met roken, de ander met teveel eten of drinken. Voor de redactie is dat het webloggen...

Om niet te verzanden in herhalingen van onszelf (of anderen) en niet te veranderen in een stel ouwe zeik-lijsters, viert de redaczione nog éénmaal oudjaar in de huidige samenstelling. Eerlijk gezegd verwachten we niet dat er nu ineens een lading adhesie-betuigingen ons anders doet besluiten (tenzij we 1,2 miljoen stemmen halen òf vanavond onverhoopt minimaal de jackpot binnen slepen). Daar komt bij dat webloggen zóóóó '2008' is... Nee, er moeten nieuwe plannen gemaakt worden. Internet ìs en blìjft een prachtig en machtig medium om iets mee te doen alleen het aantal weblogs is wereldwijd zó groot dat concurrentie bij voorbaat nutteloos is. Er moet weer iets gebeuren, iets veranderen. Dat is de drang die altijd blijft drukken. De hoofdredacteur blijft echter voorlopig wèl alert op dingen die op hem af komen; u zult van hem dus nog wel horen tezijnertijd. 

Vannacht, als alle champagne op is, doet het laatste redaczione-lid het licht uit en trekt de deur van het redaczione-lokaal bovenop de berg achter zich dicht.

Een ieder gaat zijnsweegs de koude, donkere nacht in...

Slagroom met ijs...

Wat is het toch met mensen dat zodra ze ouder worden, ze een (bijna) onbedwingbare hang hebben naar wat ooit was...??? Ikzelf ben de 40 gepasseerd (dames, let hier goed op; nèt gepasseerd...) en heb hier ook al last van. Zeker wanneer het kerst is, kruip ik graag terug in de - relatief - veilige jaren '80 met de kerstfilm van Van Kooten & De Bie of in de (nòg veiliger) jaren '50 met een film als "White Christmas" met Bing Crosby en Danny Kaye. Typisch hierbij is wel dat wanneer het kerstmis is geweest (dus zoals vandaag) de zin om naar dat soort films te kijken spontaan verdwenen is. Wàt is het toch dat de dagen vóór kerst zo 'magisch' maakt...??? Aan het hyper-commerciële gedoe van cadeaus kan het niet liggen want daar doen we niet aan. En tòch is er iets speciaals met die 'donkere dagen voor kerstmis'. Een (op video opgenomen) nachtmis bekijken op 1e kerstdag voelt nèt zo aan als op 7 december Sinterklaasliedjes gaan zingen; volledig nutteloos. Hetzelfde geldt voor de toespraken van vorsten en vorstinnen (de marcs[b]log redaczione schakelt altijd rechtstreeks over op achtereenvolgens Koning Albert, Koninging Beatrix en Koningin Elizabeth - in alfabetische èn verschijningsvolgorde); die moet je ook niet de volgende dag gaan bekijken. Dan is de essentie van de boodschap tòch een stuk minder. 

Er blijft iets raars aan die hang naar de dingen van weleer. Heeft het wellicht te maken met het feit dat er wèèr een jaar voorbij is gevlogen...???

Nog even terug naar de kerstfilm "Slagroom met ijs" (Simplistisch Verbond ©1985). In die film verhaalt Gé (broer van Arie) met enige weemoed hoe het kerstfeest eruit zag toen zij nog kleine jongens waren. Over hoe zij het lied "Nu zijt wellekome" zongen en daar waar het refrein klonk met "kyrie eleis", zong Arie dus "slagroom met ijs". Ofschoon Gé (gespeeld door Wim de Bie) zich ergert aan het gedrag van zijn broer, speelt er tòch een 'verlangen naar' in mee.

Ik denk dat we allemaal min of meer een verlangen hebben naar wat ooit was en wat nooit meer terugkeert. En dat we daar allemaal 'last' van krijgen naar mate de jaren klimmen. 

Het verlangen naar onze eigen 'slagroom met ijs'...

Stemmen van ver weg...

In het kantoor van de marcs[b]log redaczione staat een originele His Masters' Voice no.4. Ooit het trotse bezit van de overgrootouders van uw hoofdredacteur. Ik kan mij nog herinneren dat ik als hele kleine jongen bij mijn overgrootmoeder was (zij overleed in 1978 op de leeftijd van 99 jaar) en dat er een kerstplaat gedraaid werd op het apparaat dat op tafel stond. De enige tafel die haar kamer in het bejaardenhuis rijk was, met een dik kleed eroverheen om te voorkomen dat de tafel krassen kreeg. Zij zat in haar stoel ernaast met haar hand op de slinger om de grammofoon weer een draai te geven als de kinderstemmetjes vervaarlijk richting bariton neigden te gaan. Stemmen van mensen die wellicht nèt zo oud waren als mijn overgrootmoeder toen was.

Later kwam de grammofoon bij ons in huis en mijn ouders waren het al snel niet eens over het ware doeleinde van het apparaat. Waar mijn vader hem wilde bewaren voor de latere generatie, vond mijn moeder al snel dat de deksel ook wel dicht kon (kwam er ook geen stof in) en daarbovenop een plant (zij was plantengek). Zo begon het verval van het mahoniehout van de His Masters Voice. Zo'n 5 jaar geleden kwam het apparaat mijn kant uit. Mijn vader vond het tijd worden voor de latere generatie om erover te waken.

Voor opknappen ervan had ik nog geen tijd gevonden maar op een dag als deze mag het niet ontbreken aan een ouderwetse kerstplaat. Het Duitse 'Domchor' (olv. Professor Hugo Rüdel - voor minder deed men het indertijd niet) zingt "Stille Nacht" begeleidt door een orgel een origineel klokkenspel aan het einde. Het gekras van de naald op de plaat overtroeft iedere noot maar tòch is het een genot te luisteren naar deze plaat met kerst.

Stemmen van ver weg; heel ver weg want Prof. Rüdel leeft allang niet meer. Evenals de koorleden die deze plaat inzongen. Stemmen die voortleven op de enkele exemplaren die deze wereld nog rijk is van Professor Hugo Rüdel's "Stille Nacht".

Ik heb er een opname van gemaakt; vergeef mij de malen dat ik door het beeld heen moest om de plaat weer aan te zwengelen. De opname is 3,9Mb groot dus kan het even duren voordat deze is doorgekomen. Heb geduld aub...

Kerst-stress...

Voor het eerst in jaren was ik een keer op tijd met het inkopen van kerstgroen om een Advents-krans te maken. Ieder jaar betrap ik mijzelf erop dat ik op de zaterdag voor de 2e of zelfs de 3e Advents-zondag nog naar het tuincentrum moet om groen te halen. Vorig jaar was ik ook op tijd, alleen toen mocht er niks aan kerstgroen verkocht worden totdat de goedheiligman z'n hielen had gelicht. Affijn, dit jaar heb ik ruimschoots op tijd een flinke hoeveelheid kerstgroen te pakken voor een Advents-krans èn een kerstkrans aan de voordeur van het marcs[b]log-redaczione lokaaltje. Dat kerstgroen ligt er nog steeds - onaangeroerd wegens tijdgebrek - terwijl de 4e Advents-zondag inmiddels alweer geschiedenis is geworden.

Zo heb ik mij ook zitten beijveren om het schrijven van kerstkaarten te automatiseren maar aangezien mijn kennis en kunde van het geautomatiseerde leven steeds verder op achterstand komt te staan, heb ik - gemakshalve - alle namen maar handmatig in de etiketten zitten tikken; 3 avonden aaneengesloten (buiten alle andere betaalde werkzaamheden die ook nog dienden te geschieden). Die etiketten zijn nòg niet geprint, de kaarten nòg niet geschreven en over 3 dagen is het kerstmis en is de essentie van het versturen van kaarten over.

Vanavond heb ik een besluit genomen; ik doe niet meer mee aan de rat-race der commercie; ik verstuur géén kerstkaarten meer. Laat Hallmark en KPN maar een rolberoerte krijgen maar ik laat mij niet meer gek maken. Ik wens iedereen wel via een electronisch bericht wat ze mij wensen en als er dan nog iemand overblijft, kan die persoon bij de garderobe alsnòg de kleren krijgen. En voel je vooral niet gehinderd om ook geen kerstkaart te sturen; we zijn massaal bezig de bedrijven te spekken terwijl jij van die firma's ook geen kaartje krijgt (ja, hooguit 'aan de bewoners van dit adres'.. dûûûûhhhh...).
Kerst- en andere kransen maak ik ook niet meer (goede wijn behoeft geen krans...). Als ik het deed omdat het zo gezellig staat, kan ik er ook eentje ophangen als het hartje zomer is. De boom inmiddels ook de deur uit geknikkerd want om dat alleen maar voor twee weken te doen blijkt ook gekkigheid. Vervroegd naar de gemeentereiniging ermee.

De redaczione van marcs[b]log heeft er zèlfs niet eens meer de moeite in gestoken om een stemmig kerstplaatje op te snorren voor bij de electronische kerstwens. Dat plaatje kan iedereen zèlf wel verzinnen.

Dus ga ervoor maar zitten want hier is 'ie:

Prettige dagen toegewenst...

Aangenaam klassiek verrast...

Ik was er niet op uit. Sterker nog; ik was het niet eens van plan...!!! Ik liep de CD-winkel alleen maar binnen om de laatste editie van dat gratis tijdschrift met 'verrassings CD' te halen toen mijn oog erop viel; Aafje Heynis. Nu zullen vele marcs[b]log-lezertjes zich afvragen wie Aafje Heynis was. Of sterker nog; ìs want ze leeft nog steeds, zij het op hoge leeftijd. Aafje Heynis werd in 1924 geboren in Krommenie. Dochter van een buschauffeur en een huisvrouw die al op jonge leeftijd furore maakte in een uitvoering van 'Repelsteeltje' in de rol van de Hertogin. Hadden mijn grootouders van moeders' kant nog geleefd, hadden zij zich zéker Aafje Heynis herinnerd.

Affijn, mijn oog viel dus op de doos waarop stond:"Aafje Heynis - Erbarme Dich".

Ik móest en zóu deze CD beluisteren. In eerste instantie omdat ik veel over Aafje Heynis gelezen heb maar slechts een enkele maal heb kunnen genieten van haar alt. In tweede instantie omdat ik een Bach-freak bèn en blíjf. Tot mijn grotere verrassing zaten er maarliefst 6 CD's in de box waarvan minimaal 2 met Bach aria's. Daarnaast ook wat Händel-werk en anderen. Opnamen die nog niet eerder toevertrouwd zijn aan vinyl of andere (digitale) opslagmedia.

Aafje Heynis’ uitvoeringen van Urlicht uit Mahlers Tweede symfonie, de Altrapsodie van Brahms en het Agnus Dei uit Bachs Hohe Messe zijn van een ontroerend pure schoonheid. En wat mijn totale verbazing schetste, was dat in deze 6-delige cd-box naast het grote repertoire plaats geboden is voor eenvoudige Hollandse kinderliedjes en - niet geheel ònwelkom in deze tijd - oude kerstliederen. Ook hierin is de indruk die achterblijft onuitwisbaar. Een geweldig muzikaal portret van een onvergetelijke zangeres. Een geweldtig kerstcadeau dat ik mijzelf alvast maar gegeven heb en wat ik níét onder de boom kan laten liggen totdat het zover is.

Een zeldzame klassieke stem-schoonheid uit de jaren '50 vond - geheel onverwacht - z'n weg via het digitale tijdperk naar mijn platenkast.

Dag Sinterklaasje...

Na een extra lang pakjes-weekeinde zit het er weer op.

En voor wie vorig jaar het afscheidsverhaal gemist heeft die kan hier nog een keer terecht...

De eeuwige discussie

Ieder jaar laait de discussie weer op; wel of geen zwarte piet...??? Sinds enkele jaren is de focus verlegd naar de Goedheiligman zelve. Menig stads- of schoolbestuur wurmt zich in de meest vreemde bochten om ervoor te zorgen dat andere culturen zich vooral niet geprikkeld, voor het hoofd gestoten danwel beledigd kunnen voelen. Alsof er een Nobelprijs voor politieke correctheid te verdienen valt. Het Amsterdamse stadsbestuur heeft enkele jaren geleden het kruis op Sint's mijter laten verwijderen want anders zouden moslims zich gekwetst kunnen voelen. Hebben we het ze ooit voorgelegd...? Nee, want dààrvoor zijn we weer te laf. Wellicht dat menig moslim denkt:"Grappig feest, hoor" (zelf heb ik de ervaring dat een Sint huisbezoek bij moslims vaak veel uitbundiger met veel liedjes gevierd wordt!). Per slot van rekening is er een hoop zoets te verkrijgen en het is gratis. Sinds Job er de scepter zwaait wordt er àlles aan gedaan om 'de boel bijelkaar te houden'. Grappig dat iemand die behoort tot een bevolkingsgroep die het meest bedreigd wordt, het hardste loopt als het op behagen aankomt. Een keppeltje kan je dus blijkbaar wel om een boodschap sturen.

In Nijmegen is het zelfs zó ver gekomen dat een schoolbestuur van gekkigheid niet weet hoe ze zichzelf ondergeschikt moeten maken aan andere culturen en dus heeft besloten (in alle 'wijsheid') dat de feesten Sint, Kerst en Pasen maar niet meer gevierd moeten worden omdat het beledigend zou zijn voor mensen die deze feestdagen niet vieren. Als u nu een harde klap hoort, is het waarschijnlijk uw onderkaak die de vloer heeft geraakt van totale verbazing.

Na dit weekeinde zijn we er weer vanaf; voor een jaar. Want zodra de Goedheiligman z'n baard weer om de hoek steekt, zullen er weer heel wat commissies over elkaar heen rollen om ervoor te zorgen dat niemand zich gediscrimineerd en beledigd kan voelen. Niemand, behalve de autochtone Nederlander en niet te vergeten Sint en z'n knechten...

Dagboek

Lief Dagboek, het valt weer niet mee. Door wind en regen weer talloze onbetaalbare cadeaus te moeten brengen aan die verwende kolere kinderen.

Gelukkig nog maar twee dagen dan mogen we weer naar huis...