Dagboek

Lief Dagboek, het valt weer niet mee. Door wind en regen weer talloze onbetaalbare cadeaus te moeten brengen aan die verwende tering kinderen.

Gelukkig nog maar twee dagen dan mogen we weer naar huis...

Van je collega's...

...moet je het hebben. Leuk hoor, dat de hele marcs[b]log-redaczione eraan gedacht had maar dit had niet ècht gehoeven, hoor...

Hij is er weer...!!!

Hij is weer in het land; de Grote Kindervriend, de Goed Heilig Man (a.k.a. 'bonne, bonne, bonne'), alias 'kapoentje'. Gouden kinderkeeltjes zullen weer oprijzen uit de schoorstenen van diverse Vinex-wijken want een beetje nieuwbouwhuis heeft een open haard tegenwoordig waardoor het aloude 'zingen voor den haard' weer een actueel huiskamerbeeld wordt.

Tandartsen van 0031 maken zich op voor de facturaties...

PRACHTDAG...!!!

Wat een GEWELDIG nieuws...!!! Wat een PRACHTDAG...!!! Geen betere tijding denkbaar om 's morgens mee wakker te worden...!!!

Ik heb niets tegen een Amsterdams accent maar dan moet het wel van de bloemenman op de Albert Cuijp komen of van de vuilnisman maar niet van een minister.

Van dàt domme Amsterdamse gekakel zijn we in ieder geval af...

Armistice Day...

Vandaag is het 90 jaar geleden dat de kanonnen stilhielden na 4 jaar lang aaneengesloten te hebben gebulderd op de Vlaanderse velden. Meer dan 20 miljoen slachtoffers vielen in de 'Grote Oorlog' die het einde aan alle oorlogen zou maken, zó verschrikkelijk had men dit gevonden. Nog geen 20 jaar later deden we het nog eens dunnetjes over. Vandaag 90 poppies ter nagedachtenis aan zij die vielen.

De wereld draait door...

Wie denkt er nog wel eens aan ze; de kinderen die in deze periode door grof geweld om het leven kwamen terwijl heel 0031 in blijde afwachting was van wat de Goedheiligman ons allen zou brengen...?

De 12-jarige Suzanne Wisman vond haar droevige einde in de handen van een grijpgrage viespeuk die jonge meisjes de baas kon zijn omdat hij wellicht al vele malen bij leeftijdsgenoten een blauwtje had gelopen; de stumper. En Jesse Dingemans was het jongetje dat nèt op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was; in zijn klaslokaaltje.

In tijden dat 0031 weer even blij en vrolijk is, lijkt het een misdaad om te wijzen op dingen die niet zo goed zijn gegaan. Laat ons (de marcs[b]log-redaczione) dan maar de 'piswijzers' zijn...

Janneke...

Als de ochtendkrant binnen is (een buitenland abootje is zó geregeld), vlucht ik - gewapend met een kop dampende koffie - ermee naar de redactie-kamer. Ik begin achterin de krant. Iedereen begint voorin om de grootste koppen te snellen maar ik begin achterin. De column van Janneke Vreugdenhil. Ooit versleet ik haar nog voor kook-muts maar sinds zij d'r haar lang heeft laten groeien en zij mij iedere ochtend met een verleidelijke blik vanachter die bruine lokken aankijkt, deed ze een spontaan appèl op mijn libido. Ik sla geen rubriek meer van haar over. Afgezien van het feit dat Janneke een fraaie verschijning is, is ze een absolute keuken-prinses..!! De digitale versie van haar rubriek (een ongeveer 5 minuten durend filmpje waarin ze weer iets fantastisch tevoorschijn tovert uit de pan of oven - vandaag ze we haar nèt uit bed komen; geen slechte manier om mee wakker te worden) gaf mij inzicht in het feit dat ze naast frappante gerechten ook nog eens leuk praat (a.b.n.), iets te melden heeft (ook niet onbelangrijk!) en dat ze zeer intelligent overkomt.

Ik heb iets met intelligente vrouwen; ze doen een automatisch appèl op mijn libido. Als ze kunnen schrijven (èn intelligent praten), koken (èn intelligent praten) of zingen (èn intelligent praten) kan ik smoorverliefd worden.

Zo ook met 'boekenrubrieken' op tv; steevast werden die gepresenteerd door òf oude, stoffige maar zèèr belezen heren, òf mannen waarvan de bijna niemand iets begreep òf dames die al minimaal 50 jaar 'droog' stonden. Daarin werd een paar jaar geleden ineens verandering gebracht met de komst van Susanne Smit; de eerste in de rij mooie, moderne verschijningen op 's Neerlands teevee.

Hetzelfde heb ik met Katherine Jenkins; als een vrouw zó mooi kan zingen (en ook nog eens zo mooi ìs) denk ik aan 'scheiden' en 'trouwen' tegelijk. Dat eerste heb ik al 3x gedaan, dat 2e al 2x dus moest ik het hier maar bij laten.

Ik heb zèèr weinig tijd om teevee te kijken (de programma's waarin Susan verschijnt, kunnen hier niet eens ontvangen worden). Daarentegen steek ik meer tijd in lezen èn in koken, terwijl een mooie CD speelt, dus heb ik een rete-goed excuus om voorlopig (ver)lekker(d) naar Janneke te blijven kijken op internet...