Juli 2004

    verstuur

(Prof.Francis Crick, foto BBC News)

- Francis Drake overleden
- De 'Frozen Ark'

    verstuur

    verstuur

(Het Laatste Nieuws, 29 juli 2004)

(Cursus:"Doe meer met prei")

Endemol wil een show op TV brengen waarbij de hoofdprijs is het zwanger maken van een of meerdere vrouwen. De kunstmatige bevruchting wordt 'live' getoond. Deze show zal gaan heten:"Make me a mum".
Daarnaast wil Endemol het Britse programma "The Sperm Race" op TV gaan brengen.

In dit kader, èn (vooral) geinsprieerd door enkele spam-mails die de redactie van marcs[b]log bereikten, komen wij binnenkort met een integrale versie van "Make me cum"™ waarbij degene die het verst ejaculeert èn, na 500mtr hordelopen, snel genoeg is om het aan de andere kant weer op te vangen een auto wint.

Maar eerst, als TV-experiment, beginnen wij met de cursus:"Doe meer met prei"™

- The Sperm Race

    verstuur

(virtueel in mijn ondergoed)

(Dit ziet er beter uit; goed gekleed met een vlotte 'all-weather'-jas)

Eens een beetje spelen, zet ik mijzelf neer met meer of minder 'atletische'kenmerken. Nee, dan heb ik ineens een redelijke cup A. Niet doen, dus.

Ah, gelukkig; er zijn ook nog kleren die de man gaan maken...

 - My Virtual Model

    verstuur

- The Desert Boutique

    verstuur

Het was zo warm in de auto
en het baasje bleef zo lang weg...

    verstuur

(De civetkat; hofleverancier van Albert Heijn...?)

(Bron: VPRO's Noorderlicht)

- De Kopiluwak-story
- Nieuwsbericht van Nature

    verstuur

Met één woord: Geweldig!!!

http://j-walkblog.com/blog/docs/platform.htm

    verstuur

Een leuk lunchtijd-item...

Heeft u nog trek...???

Recept voor Zombie-cake

    verstuur

In Groot-Brittannië is een bedrijf dat er zelfs 2 heeft rondhobbelen. De eerste werd, volgens de medewerkers, in het weekeinde nogal eenzaam en dus hebben ze een vriendje aangeschaft. 

De medewerkers kunnen spelen met de electronische hondjes alleen het ene hondje ligt plat op de grond, met zijn pootjes slaande van puur plezier; wat voor rare Aibo zit er nù toch in het speelveld?... 

    verstuur

    verstuur

De bedoeling was om de sfeer van de Veluwe op te roepen maar met diersoorten als Maleisisch baardzwijn in plaats van een wild zwijn, een uitheemse witvleugelspecht en geen grote bonte specht, een Indiase vierhoornantiloop in plaats van een ree, en geen vos, maar een maikong uit Midden en Zuid-Amerika krijgt de gemiddelde kenner wellicht meer een 'verre vakantie'-gevoel. TPG verklaarde een beetje bedremmeld:"We hebben gekozen voor het mooie plaatje en niet zozeer voor de natuurgetrouwe weergave’’.

Voor wie het nog niet wist; de serie 'Amalia' rolde al van de persen toen het kind nog maar nèt verwekt was. 

Met een beetje handig 'Photo-shoppen' is het 1e kleinkind van de TPG-directeur erin gezet... 

    verstuur

Zondag weer een nieuwe [b]log... 

    verstuur

    verstuur

Heeft uw redacteur last van slapeloosheid? Heeft hij toevallig in zijn bed geplast? Neen, niets van dit al. 
Maar waarom dan zó vroeg uit de veren...?

Heel simpel; omdat íemand de toko in de gaten moet houden nu de regering 'en masse' met vakantie is gegaan. 

Wie waakt er anders over het Koningshuis en U...? Precies...

    verstuur

Hij werd er gek van; iedere dag, de hele avond door van die telefoon-enqueteurs en verkopers die hem de oren van het hoofd vroegen en allerlei abonnementen wilden aansmeren.

Waarom bestond er nou niet zo'n sticker-systeem voor IN de telefoon waarop staat: 

Ja, wèl vrienden en kennissen Nee, géén enqueteurs en verkopers...

(dank aan Barbara)

    verstuur

(NRC Handelsblad, 15 juli 2004)

In het kader van: "Het kost wat, maar dan heb je ook iets", toogden vele Nederlanders gisteren naar Amsterdam om de oud-president van Amerika, Bill Clinton, een handje te schudden en samen met zijn gebruinde hoofd op de foto te mogen of een gesigneerd exemplaar van zijn boek "Mijn leven" te ontvangen. Prijskaartje voor deze vluchtige ontmoeting:  950,=  

't Is nèt als die Mastercard-reclame: een dagje retourtje Amsterdam: €15,60, een vriendschappelijke ontmoeting:  €950,= , Hollands-Amerikaanse idioterie: ONBETAALBAAR...!!!

    verstuur

 
(NRC Handelsblad, 15 juli 2004)

Wispelturigheid troef! Spreken de Westerse regeringen zich meer en meer uit over gedwongen inburgering, gaat de VN organisatie UNDP zich bedienen van een totaal tegenovergesteld standpunt.

Vinden we het in het Westen gek dat migranten totaal niet weten waar ze aan toe zijn; wel inburgeren, dan weer niet inburgeren.

Ach, als we mensen zo heen-en-weer blijven gooien, hebben we tenminste altijd een zondebok voor handen...

    verstuur

 
(De Volkskrant, 15 juli 2004)

(Remkes is er klaar voor...)

Nederland is in de ban van mogelijke Al-Qaida-aanslagen. Als Osama en Allah het willen, vagen zij ons kleine brul-kikker-landje in één klap van de aardbodem. Nederland dènkt dat ze heel wat voorstelt maar voorlopig laat ze behoorlijk over zich heen lopen door allerlei types van diverse pluimage met minder eerlijke bedoelingen. 

Remkes klopt zichzelf op de borst vanwege zijn 'kleuren-code-systeem' waarmee aangegeven moet worden hoe hoog de dreiging van een eventuele aanslag is.

Het enige dat ècht van kleur verandert zijn politie èn de burgers; de politie van schaamrood dat zij niet eens weten wat zij moeten doen in een noodsituatie en de burgers groen en geel van ergernis...

    verstuur

(schildpadden voor de kust)

(azuurblauwe zee met paarsgekleurde grotten)

(de Peugeot Speed Fight 2)

('...het overkomt iedereen...')

(de minimale gevolgen van een gemiddeld scooter-ongeluk...)

Een weekje Zakynthos zou ons beiden goed doen; mijn vriendin Barbara vanwege de drukke periode op haar werk en mij opdat ik nog iets anders zou zien dan alleen de vier muren van ons huis en mijn studieboeken. De vlucht verliep vlekkeloos, evenals het vervoer naar ons appartement alsmede de ontvangst. De eerste dag verkenden wij het zwembad, deden boodschappen in een lokaal winkeltje, werden uitgenodigd door de eigenaar voor een drankje, zopen teveel 'ouzo' en vertrokken midden in de nacht naar ons appartement (en óók nog eens verloren met 'poolen' van de eigenaar). De score tot zover: dinsdag tot 2 uur de dag verslapen, weinig van het eiland gezien en de rest van de dag brak langs het zwembad onder de parasol! Ik zie mensen binnen 2 dagen mooi egaal bruin kleuren. Zelfs Barbara krijgt een lekker tintje. Ik niet; ik kleur alleen rood. Niet egaal rood want er zijn plekken die wit blijven. Anglicaans-wit. Ik lijk op een wasbeer die verkeerd uit de kookwas is gekomen.
Woensdag een boottrip naar het 'schildpadden'-eiland en snorkelen rond Zakynthos. Eindelijk iets gezien! "Zullen we morgen een scootertje huren?", probeert Barbara. "Natuurlijk doen we dat", zeg ik groter dan ik ben want ik ben nog steeds niet de ontmoeting tussen mijn zitvlak en de A12 vergeten toen ik op mijn 21e de macht over het stuur verloor en van de motor viel. Die nacht droom ik bizar; ik ben dood en wordt gerepatrieëerd met het vliegtuig waar mijn vriendin door allerliefste stewardessen getroost wordt. Ik schrik wakker, draai mij om en lach om de idioterie van de droom.

Het is donderdag en we ontbijten in een lokaal restaurant waarvan de eigenaar ons begint te herkennen. We bespreken mijn '5 maandenplan' en besluiten een scooter te huren. De details van onze perikelen bespaar ik iedereen maar uiteindelijk suizen wij achterelkaar over de kuilerige en soms spekgladde wegen van Zakynthos vol met kiezels en ander gruis. Ik durf harder dan Barbara die een flink eind achterblijft en het lekker relaxed aan doet. Bij het tanken bemerken wij wat haperingen aan beide scooters en besluiten om terug te gaan. De dienstdoende dame vraagt ons om een half uurtje later terug te komen omdat "de jongens" dan aanwezig zijn die een technisch oog op de materie kunnen werpen. We drinken wat op het hangende terras boven het strand van de 'taverna' ernaast en al snel nadert het monteurs-tijdstip. Ook de manager, een Oostenrijkse dame, is inmiddels gearriveerd. Vlug wordt besloten mijn scooter om te ruilen voor een spiksplinternieuw exemplaar; een blauwe "Peugeot Speed Fight 2". Met de scooter van Barbara blijkt niets mis (je moet wel rijden willen de lichten het doen). Ik peddel met beide benen aan weerskanten de nieuwe scooter de straat op, kijk of er geen verkeer aankomt en start de motor. Langzaam geef ik gas. En dan gebeurt het; de scooter luistert uitmuntend naar z'n naam en schiet als een bezetene vooruit. Als een rodeo-cowboy op een wild paard probeer ik de 50cc (proest!!!) in bedwang te houden, knijp beide remmen volledig in maar raak met mijn rechterhand de gashendel. De scooter en ik nemen het rit aan en als in een Buster Keaton-film stevenen wij samen recht op het verhoogde terras af waar wij enkele minuten eerder nog zaten en rammen het bord met 's mans volledige avondkaart erop. Ik wil voorkomen dat ik langs het terras het talud afsjees en vervolgens 15 meter lager (!) op het strand terecht kom en de Griekse mythologiën in ga als de "Vliegende Hollander" en dus hel ik over naar links. Het asfalt komt zeer snel dichtbij. Als was ik 'Flipper' duik ik voorover over de scooter, probeer mijn ontmoeting met het asfalt te breken met mijn linkerarm en vervolgens komt de scooter met gierende motor op mijn linkerbeen terecht. In een beoefend reflex zet ik mijn rechtervoet eronder en wip het gillende gevaarte (heeft ook hij pijn?) van mijn linkervoet af, kom overeind, draai het contact uit en bulder in het Engels over straat dat dit de deur dichtdoet en dat de remmen het niet deden. Vervolgens been ik hoogstverontwaardigd het kantoortje in. Van schrammen, opkomende builen, groeiende bloeduitstortingen, open wonden, complexe botbreuken en eventueel niet te vermijden amputaties ben ik mij nog niet bewust. Een van de medewerksters die het heeft zien gebeuren, is weg. Wellicht heeft zij in overspannen toestand het pand verlaten. De manager is meer bezorgd om mijn toestand dan om de scooter en biedt mij een stoel en de verbandtrommel aan en Barbara maakt natte compressen voor mijn opzwellende linkervoet. Dan blijkt de schade: ik heb open (schaaf)wonden en bloeduitstortingen aan rechterarm, elleboog en been (dankzij de uitgebreide menukaart) en mijn linkerduim en voet zijn langzaam, kloppend van vorm aan het veranderen ("...kom op bezoek bij de Barbapapa's; kunnen wat ze willen worden, dik en rond..."). De "jongens" hebben inmiddels de scooter van straat geplukt; het stuur wil alleen nog maar naar links en de voorkant ligt volledig in puin. De jonge scooter (nog geen 2 maanden) is een 'total loss'. Nog een geluk dat we het eigen risico hadden teruggebracht van 150 naar 85 euro. Al met al moet e.e.a. wel vergoed worden want stranden in het zicht van de haven levert veel ooggetuigen op. De bevolking is uitgelopen en de Zakynthos-Times heeft weer eens iets om over te schrijven. Het eiland is wakker. De manager houdt mij wel voor dat dit soort dingen nu eenmaal gebeuren. Het gebeurt iedereen en hen zelf ook, claimt ze, blij dat het niet erger is dan dit. Voor de zondag biedt ze ons een auto aan (die weliswaar onbeschadigd terugkeert maar op het laatste moment startproblemen oplevert waardoor er alsnog een monteur van het verhuurbedrijf langs moet komen). Twee jaar geleden in Schotland werd ik door 10.000-en midges (steekvliegjes) te grazen genomen tijdens een wandeling (in kilt want 's lands wijs, 's lands eer) wat 2 dagen bedrust en rood-gezwollen benen opleverde, vorig jaar in Portugal gingen mijn maag en darmen een eigen leven leiden met alle gevolgen van dien en nu dit.

Inderdaad, de 'stomme' voorvallen overkomen mij blijkbaar. In september gaan we naar Engeland; rol ik daar in dichte mist misschien van een heuveltop af...? Barbara houdt de moed erin en grapt dat ik mijn masculiniteit niet op deze manier hoef te bewijzen en daarvoor gewoon 's avonds in bed moet zijn; met de kans opnieuw wat te kneuzen.

De rest van de week slaapt zij op de bank in de foyer...

    verstuur

 (even er tussenuit...)

De hoofdredacteur gaat even een weekje uitblazen op Zakynthos. 

Even een week niet leuk hoeven zijn...

    verstuur

 
(jonge waterhoen op nest)

Een rustig onderwerp voor de zondag; waterhoentjes zwemmen door de gracht, moeder zwemt bij de jongen. Eén van hen is een blèr-kind, het ander vindt z'n weg wel. Vader zwemt verderop; hij bemoeit zich er niet zo mee. Het zelfstandige jong is het zwemmen zat; hij (of misschien is het wel een 'zij') gaat alvast op het nest zitten. Drogen van het zwemmen...

    verstuur

(het zwembad)

 (weer geopend) 

Hij had het in het voorbij fietsen toch gezien? Er stond op "weer geopend" en dus bedacht Henk dat het wel leuk zou zijn om met Lea en de kinderen een dagje te gaan zwemmen.

Met beteurterde smoeltjes op de achterbank reden zij weer weg. Dit zag er alles behalve 'geopend' uit.

Henk probeerde het nog goed te maken met een "...nou ja, we zijn er in ieder geval toch even uit geweest?..." maar dit viel niet in goede aarde.

"Zak!", siste Lea hem toe...

    verstuur

 
(lege velden)

Het openbare leven is weer normaal, alles is weer terug bij het oude; de straten weer herkenbaar, kranten weer leesbaar, gesprekken in de trein weer begrijpelijk, Dick Advocaat rookt weer, kroegen weer begaanbaar en vele landgenoten weer terug op de plek waar ze horen.

De velden zijn leeg en de rust is weergekeerd. Hè, lekker hoor...